Begrijp mijn ziekte

maandag 20 februari 2012

Jenny (links) en Petra in gesprek.

Lees ook hun verhaal in UWV Perspectief februari 2012. 

Begrijp mijn ziekte

Zieke mensen krijgen lang niet altijd het begrip waar ze op hopen. Zeker niet als hun ziekte onzichtbaar is, of – erger nog – niet wetenschappelijk bewezen. Twee vriendinnen praten over het belang van begrip. Jenny Deelen (47) uit IJsselmuiden heeft uitgezaaide borstkanker. Ze wordt niet meer beter. Soms stuit ze op onbegrip, maar van haar naaste omgeving krijgt ze meestal begrip. Zoals van haar vriendin Petra Rook, bij wie ze te allen tijde haar verhaal kwijt kan.

Wat betekent begrip voor jou?

Jenny: ‘Ik zou het prettig vinden als mensen uit mijn omgeving zich bijvoorbeeld eens verdiepen in hormoontherapie, lezen wat het met je doet. Zij zien me overdag en denken dat het meevalt, maar als ik ’s morgens van de trap kom strompelen, lijk ik wel 87. De ziekte is een weg die je alleen gaat en soms is dat eenzaam. Ik heb slechte dagen en dan zou het erg helpen als mensen begrijpen wat je doormaakt.’

Hoe is het voor jou, Petra?

Petra: ‘Voor een partner en een vriendin is het moeilijk omdat je niks kunt doen. Je kunt luisteren, er voor haar zijn, maar dat is alles. Zíj moet elke keer die vieze flesjes leegdrinken, zíj moet de onderzoeken ondergaan en de spanning rond de uitslag doormaken. Ga er maar aan staan.’

Jij hebt ook veel meegemaakt. Is het daardoor makkelijker om begrip voor Jenny te hebben?

Petra: ‘Ik ben van nature een begripvol mens, maar de nare dingen die ik zelf heb meegemaakt, hebben me gevormd. Mijn begrip voor andermans ellende is er groter door geworden. Ik kan iets voor iemand betekenen en dat vind ik belangrijk. Ik krijg dat begrip van Jenny ook terug. Als mijn vader voor een uitslag naar het ziekenhuis moet, krijg ik van haar een sms’je: “hoop dat het meevalt.” Dat is fijn. Zij weet wat er speelt en begrijpt dat.’

En jij, Jenny, ben jij een begripvol mens?

Jenny: ‘Ik kon me altijd wel inleven in iemand anders. Nu ik ziek ben, wil ik er graag voor andere zieke mensen zijn. Dat geeft herkenning. Maar het is meer dan dat. Het geeft me het gevoel dat ik nog van waarde ben. Als je gezond bent en je hebt je werk, dan word je gewaardeerd om wat je doet. Ik ben 25 jaar tandartsassistente geweest, dat was echt mijn ding. Ik heb het elke dag met plezier gedaan. Maar dan kun je niet meer werken en hoor je ineens niet meer bij de maatschappij. Dat ik op deze manier iets voor iemand kan betekenen, belangrijk voor iemand kan zijn, doet me zo goed. Dat raakt me diep.’

Foto: Maurits Giesen, Shutterstock