UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING

UWV Perspectief

Danny zit in een rolstoel en is ambassadeur voor toegankelijkheid in Haarlem
Danny zit in een rolstoel en is ambassadeur voor toegankelijkheid in Haarlem
Mijn ziekte/beperking Interview

‘Aanpassingen kosten tijd’

Danny van Bakel heeft MS en negeerde zijn ziekte lange tijd. Nu zet hij zich in als ambassadeur voor het Jaar van de Toegankelijkheid.

keer gelezen
34

Jarenlang besteedde Danny van Bakel (51, WIA) geen aandacht aan zijn ziekte MS. Totdat hij zich realiseerde dat hij beter naar zijn lichaam moest luisteren. Tegenwoordig is hij ambassadeur voor het Jaar van de Toegankelijkheid in zijn woonplaats Haarlem. 

‘Sinds een jaar ben ik rolstoelgebonden en dan merk je hoe lastig sommige zaken zijn'

‘Toen ik in 2003 de diagnose MS kreeg, was ik al een beetje voorbereid. Ik had al 4 jaar klachten toen het neurologisch onderzoek begon. Het klinkt misschien raar, maar ik was zelfs een beetje opgelucht: ik snapte eindelijk waar de klachten vandaan kwamen.’ Zo dacht Danny dat hij depressief werd toen hij oververmoeid en lusteloos was. Hij liep zelfs bij een psycholoog. ‘Heel leerzaam allemaal, maar het was dus puur lichamelijk.’

Aanpassingen

In eerste instantie was hij bang voor ‒ zoals hij het noemt ‒ ‘een leven achter de tralies’. Maar dat viel ontzettend mee. ‘Ik ga langzaam achteruit. Dus ik heb tijd om te wennen aan de dingen die niet meer lukken.’ 

Een werkpaard, dat was Danny altijd. Hij werkte als vormgever voor tv-gidsen. Maar dat lukte op een gegeven moment niet meer. Danny: ‘Energiegebrek was het probleem. Het forenzen hakte erin en ik was steeds vaker ziek. Dat was het moment dat ik besefte dat ik werk moest maken van mijn ziekte. Tijdens een revalidatieperiode heb ik leren omgaan met mijn lichamelijke beperkingen. Allemaal van die taken die ik voor me uit had geschoven. Ik had mijn ziekte verwaarloosd maar dat kon zo niet langer.’ 

Geforceerd

Deze inspanningen hielpen een tijdje, maar toch kwam dat moment dat het niet meer ging. ‘Voor het eerst in mijn leven zag ik zo op tegen mijn werk. Volgens de bedrijfsarts was dat het moment om het traject in te gaan dat ik afgekeurd zou worden. Ik zit inmiddels een jaar thuis en ik kom erachter dat ik jarenlang de boel geforceerd heb. Ik voel me sinds lange tijd weer goed.’

Ambassadeur

Een tijdje geleden werd Danny gevraagd of hij ambassadeur wilde zijn voor het Jaar van de Toegankelijkheid in zijn woonplaats Haarlem. ‘Sinds een jaar ben ik rolstoelgebonden en dan merk je hoe lastig sommige zaken zijn. In mijn wijk zijn de wegen in slechte staat en dan is het lastig om met die kleine voorwielen van de rolstoel vooruit te komen. Of neem de horeca: in Haarlem zijn veel cafés en restaurants, maar in de binnenstad is er bijna geen enkel met een toilet op de begane grond. Maar ook het binnenkomen is lastig, met drempels en trappetjes. Volgende week ga ik lunchen met een vriendin. Ik heb haar het lijstje met de 10 mogelijkheden gestuurd waar ik naar binnen kan. Meer keuze is er niet.’

Lange adem

Het is een strijd van een lange adem, de toegankelijkheid verbeteren. Danny: ‘Ik snap ook dat de gemeente geen grote bedragen uit z’n hoge hoed tovert om alles snel te realiseren. Die dingen kosten tijd. We werken nu vooral aan de bewustwording. We bevestigen deurhangers op plaatsen die aandacht verdienen: het laaghangende verkeersbord waar een blinde zijn hoofd aan stoot en te volle trottoirs waar ik met de rolstoel niet langs de fietsen kom.’ 

Meer lezen over het werk van Danny, en zijn collega Karin, voor de gemeente Haarlem? Lees het interview ‘We hebben een ziekte, we zijn niet die ziekte.’ 

Foto’s: Gemeente Haarlem/Marisa Beretta

Wil je reageren op Danny's verhaal? Laat je reactie hieronder achter. 

Lees meer over

Toegankelijk MS Rolstoel

Reacties

Door Wim Kok op woensdag 12 september 2018, 18:55

Je bent een kanjer, Danny. Annie Smut geeft je een hele dikke knalrode zoen!

Door Ton van Ruth op vrijdag 28 september 2018, 17:04

Mooi werk wat je als ambassadeur toegankelijkheid verricht.
Samen met mijn vrouw ga ik ook regelmatig een hapje eten in een restaurant.
Door blaasproblemen maak ik gebruik van een condoomcatheter, merk Coloplast. Makkelijk hoor pissen waar je zit en je bent niet afhankelijk van sanitair wat moeilijk te bereiken is.

Met vriendelijke groet,

Ton van Ruth (56 jaar, ook MS en rolstoelgebruiker)

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord