UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
beoordeling arbeidsvermogen
beoordeling arbeidsvermogen
Dienstverlening UWV Interview

Arbeidsvermogen: zegen of vloek?

2 Wajongers en een moeder vertellen wat de beoordeling op arbeidsvermogen voor hen betekent.

keer gelezen
4969

De beoordeling op arbeidsvermogen kan betekenen dat je straks gekort wordt op je uitkering, omdat is vastgesteld dat je kan werken. 2 Wajongers en een moeder reageren.

'Ik raak compleet in paniek bij de gedachte dat ik moet werken'

Sander (26) en zijn moeder Ria: 'Graag werken'

Sander: ‘Ik wil graag werken, moet er niet aan denken om thuis te zitten. Dan bevestig ik alleen maar het beeld dat men van Wajongers heeft. Ik werk nu bijna een half jaar bij La Place. Het was even behoorlijk spannend of ik kon blijven, maar in februari kreeg ik positief bericht. Ik was bang dat ik door het faillissement van V&D op zoek moest naar een nieuwe baan. Het duurt altijd minimaal een half jaar voordat ik mijn draai heb gevonden. Nu kan ik doorgaan met pizza’s bakken en blijf ik achter de grill of wok staan. Ik vind het erg leuk.’

Ria: ‘Al die tijdelijke contracten vind ik erg vervelend. Het kost veel moeite om een nieuwe baan te vinden en dan moet Sander zich daar opnieuw bewijzen. Bij La Place werkt hij 30 uur. Bij zijn vorige werkgever werkte hij de helft, maar kreeg hij hetzelfde loon gestort. Dat voelt niet eerlijk. Hoe hard hij ook werkt, hij blijft altijd hangen op die 75% van het minimumloon. Hoe kan hij zo ooit op zichzelf wonen?’

Sander: ‘Voor mij is de vraag of ik arbeidsvermogen heb niet spannend, want ik werk gewoon. Maar ik kan me voorstellen dat het voor andere Wajongers anders is. Niet iedereen is geschikt om te werken. Het idee dat bedrijven verplicht zijn om Wajongers aan te nemen vind ik eng. Je moet wel geschikt werk en goede begeleiding bieden, anders verdrinken je. Nee, ik niet; ik kan wel tegen lawaai en drukte. Maar niet iedereen is hetzelfde.’

Jurrian (53): 'Vooral niet werken'

‘Eerlijk gezegd ben ik bang dat dit het begin van het einde is. Voor een buitenstaander klinkt 5% minder uitkering misschien niet dramatisch, maar mijn uitkering is al geen vetpot. Ik ben mijn hele leven al aangewezen op een minimumuitkering en leef al zo lang in armoede. Maar het gaat eigenlijk niet om het geld. Dat is zelfs ondergeschikt. Waar een ander misschien graag aan het werk zou gaan, raak ik compleet in paniek bij die gedachte. Niet uit luiheid of gemakzucht, maar omdat ik er gewoon niet toe in staat ben. Ik heb het heus geprobeerd, maar die keren raakte ik helemaal overstuur en stortte in. Ik kan nu al voorspellen dat ik in een grote psychische crisis terechtkom, omdat ik er totaal niet mee om kan gaan. Ik ben psychisch heel gevoelig en kwetsbaar.

Mijn grote angst is dat Wajongers met arbeidsvermogen doorgeschoven worden naar de gemeentelijke sociale dienst. Bij UWV word ik al 26 jaar met respect en begrip behandeld. Dat kan ik helaas over de sociale dienst niet zeggen. Daar wordt schandalig omgegaan met mensen met een psychische beperking of ziekte. Ik hoor daar als zieke gewoon niet thuis. De Wajong-uitkering geeft me de rust en stabiliteit die ik nodig heb. De neerwaartse spiraal van sociale dienst en verplichte tewerkstelling is voor mij een niet te overzien leed.’


Meepraten over dit onderwerp? Ga naar het Wajong-forum.

Gepubliceerd op: 02-05-2016

Reacties

Door Lara vervolg op maandag 16 mei 2016, 23:29

Ik heb vroeger in de kinderopvang gewerkt dus ik weet hoeveel energie het kost om kinderen op te voeden. Deze (inmiddels) moeders maken dus misbruik van hun Wajong. Zij vinden de uitkering wel makkelijk als extra inkomen. Dan hoeven zij niet te werken maar kunnen zij thuis fijn voor de kindjes zorgen. Juist bij mensen die een gezin hebben moeten artsen dus kritisch kijken of deze mensen wel echt arbeidsongeschikt zijn en niet profiteren. De (sociaal-economische) omstandigheden waarin iemand verkeert geven vaak ook een beeld van de mate van arbeidsongeschiktheid. Iemand die alleenstaand is, weinig vrienden heeft en geïsoleerd leeft heeft een grotere kans daadwerkelijk arbeidsongeschikt te zijn dan iemand die in staat is mee te doen in de samenleving en te participeren (door het hebben van een gezin, veel vrijwilligerswerk enz.) Gelukkig gaan psychiaters mbv de DSM-V meer rekening houden met iemands omstandigheden. Deze geven meestal de zwaarte van de psychische stoornis aan.

Door Anja op dinsdag 17 mei 2016, 00:21

Ik ben moeder , inmiddels 57, maar ik voel me nog goed en sterk genoeg om mijn kind van 21 te blijven ondersteunen in en met zijn psychiatrische problematiek. Wat ik altijd bemerk vanuit het UWV of Potenco is dat wanneer "hij" maar zou praten met de juiste personen zijn psychiatrische aandoeningen ineens over en uit zijn en hij arbeidsgeschikt is. Zo maar..als een duveltje uit een dosie, praat met de juiste persoon meneertje en alles is appeltje/eitje.
Weet u dat psychiatrie eigenlijk onder de WLZ zou moeten vallen? maar dat de overheid dit nog niet her- en erkend? en dit wetsvoorstel nog voor de hamer ligt? Hoe kan je van participeren of arbeidsvermogen spreken. Hij is een individu die nimmer kan participeren, geen wet die hem zal krijgen waar de participatiewet hem wil krijgen.

Door Erica op dinsdag 17 mei 2016, 12:27

Beste Mark,

Er is zeker een vakbond die zich er mee bezighoudt.
zie facebook pagina 'FNV Wajonggroep in actie' of fnv.nl/uitkeringsgerechtigden

Door ikkevandaag op dinsdag 17 mei 2016, 14:07

Ik wil graag reageren op LARA... ik ben moeder en juist door mijn chronische beperking , is het sinds ik moeder ben geworden niet meer gelukt om aan het werk te gaan. Omdat ik altijd heb gewerkt heb ik er ook niet bij stilgestaan, dat ik niet meer aan het werk zou gaan na mijn bevalling. En dat mijn gezondheid zo zou verslechteren.. dat ik niet meer aan het werk kon... jou opmerking raakt mij omdat ik jaren heb moeten vechten en aan heb moeten horen dat de ziektewet niet is om gezellig bij je kindje thuis te blijven.. of dat de ziekte wet alleen maar is voor ECHTE zieke mensen... ik hoef je hoop ik niet uit te leggen wat dat met een mens doet. De zorg voor mijn kind is mij naast mijn klachten eigenlijk soms gewoon al te veel. Maar omdat er voor de rest niets te zien is aan mij , moet ik mij heel vaak verdedigen. Ik zou willen dat ik weer aan het werk kon en ik zou willen dat ik een energieke moeder kon zijn. Ik geloof ook nog steeds dat ik aan het werk ga. deel 1

Door ikkevandaag op dinsdag 17 mei 2016, 14:13

deel 2/ vervolg LARA

Mijn inkomsten zijn flink gedaald en nu word er straks ook op de toeslagen gekort. Ik ben dankbaar voor mijn inkomen, maar het lijkt wel of men denkt dat het gelijkt staat aan loon...ik heb nu 25% van mijn laatste inkomen als ziektewet... en met een aanvulling kom ik net onder het minimum uit, maar daar gaat het niet om , het gaat mij erom dat blijkbaar men het een ander niet 'gunt ' een gewoon eerlijk bestaan te hebben als je ziek bent. De negativiteit die er omheen hangt de banen die beschikbaar zijn... de onterechte angst en de onterechte lonen die er aan vast zitten maken het er niet beter op.. ik vind het in die zin een vloek ..omdat het niet om kansen geven gaat maar om moeten... Als daar eens meer naar gekeken word zouden veel meer mensen aan de slag gaan en aan de slag KUNNEN gaan en de regie in eigen hand kunnen houden.
Ik wens iedereen heel veel succes en misschien collectief procederen ? Samen zijn we sterk! een mooie dag toegewenst!

Door Lara op dinsdag 17 mei 2016, 16:36

Ikkevandaag, ik bedoelde de opmerking niet om te kwetsen. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen en daar ben jij er waarschijnlijk 1 van. Maar feit blijft dat ik alleen al 2 mensen ken die vanuit een 100% arbeidsongeschiktheidsuitkering (1 zit in de Wajong en 1 in de WAO) gewoon een gezin hebben kunnen stichten, ze hebben allebei zelfs 2 kinderen gekregen. Ook nog kort op elkaar. Zij genieten nu van hun uitkering, doen er leuke dingen van voor zichzelf en voor de kinderen. Dat noem ik niet arbeidsongeschikt! Deze mensen verpesten het voor de Wajongers en anderen die daadwerkelijk arbeidsongeschikt zijn. Als je echt volledig arbeidsongeschikt bent, dan kan je namelijk geen gezin stichten. Dan heb je daar simpelweg niet de energie voor. Ze zouden hier bij het UWV best wat beter naar mogen kijken en iemands omstandigheden moeten meenemen in de beoordeling.

Door B. Noteboom op dinsdag 17 mei 2016, 17:15

Het UWV voert de nieuwe wet uit, zij moeten zich aan de door de minister opgelegde regels houden, en dit kan voor veel Wajongers zo negatief uitvallen. Zelf zit ik in de Oude Wajong, en ik heb de laatste jaren door schizofrenie en autisme niet meer kunnen werken. De laatste keer met jobcoach is het zelfs mislukt. Nu heb ik dagbehandeling bij het psychiatrisch ziekenhuis, om de dag omdat ik de dag na behandeling zo moe ben dat ik bijna de hele dag slaap. Ik maak me zorgen over de toekomst. 5% minder is voor mij al heel veel, ook omdat na 1 mei de eigen bijdrage van mijn medicijnen is verhoogd. ik hou bijna geen geld meer over om eten te kopen. het vakantiegeld moet ik reserveren voor eigen bijdrage van de zorgverzekering. Gelukkig doet een familielid mijn financiële administratie en tot nu toe kan ik uit de schulden blijven, maar voor de toekomst zie ik het somber in. Moet ik dan met mijn medicijnen stoppen? Ik zie het somber in. Laat de Minister alsjeblieft de wet aanpassen!!

Door lara op dinsdag 17 mei 2016, 20:30

Ik begrijp trouwens ook niet dat iemand alleen vanwege een awbz-indicatie voor dagbesteding uit het verleden volledig arbeidsongeschikt wordt verklaard. Iemand kan die indicatie wel 20 jaar geleden hebben gekregen en inmiddels voor 50% zijn hersteld. Juist in het verleden werden zulke indicaties makkelijk afgegeven. Dit gaat tegenwoordig bij de gemeenten veel moeilijker. Het zou dan ook veel eerlijker zijn de mensen met een recente wmo-indicatie voor dagbesteding volledig arbeidsongeschikt te verklaren en niet de mensen die een papiertje hebben van 20 jaar geleden. Daarnaast begrijp ik niet dat het UWV zo streng is voor mensen in de Wajong en zo soepel voor mensen die soms al 30 jaar ten onrechte in de WAO zitten. Men moet eerlijker keuren en met wijsheid en met beleid.

Door lara op dinsdag 17 mei 2016, 20:45

Mensen die tijdens hun Wajong-uitkering de ruimte en energie hadden om een gezin te stichten lijken mij niet arbeidsongeschikt. Het lijkt mij dat zij die uitkering gebruiken/misbruiken om thuis voor de kindertjes te kunnen zorgen en een extra inkomen te hebben. Ik vind dit heel oneerlijk naar de Wajongers toe die daadwerkelijk arbeidsongeschikt zijn. Zij komen door dit soort misbruik in een kwaad daglicht te staan. Daarnaast vind ik dat voor de Wajong ook de kostendelersnorm zou moeten gelden. Wajongers die met iemand samenwonen en de kosten kunnen delen zouden minder moeten krijgen. Dan kan de Wajong voor een alleenstaande omhoog.

Door Peter Schotman op donderdag 19 mei 2016, 08:05

Hallo,

Bij deze ben ik geïnteresseerd in deze vorm om mensen te re-integreren

interessant!

m.v.g. Peter Schotman

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord