UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING

UWV Perspectief

Portret Ellard-PDD-Nos-autisme-assistentiehond
Ellard kan mensen ontmoeten door zijn hond
Hulp geven en krijgen Interview

Assistentiehond Nina helpt Ellard uit sociaal isolement

Ellard kwam door zijn PDD-NOS steeds minder zijn huis uit, maar dit veranderde toen zijn hond Nina kwam.

keer gelezen
931

Ellard (46, Wajong) heeft PDD-NOS, een vorm van autisme. Dankzij bepaalde leefregels kon hij hier altijd redelijk mee leven. Tot hij na zijn studie thuis kwam te zitten, zonder werk en dagelijkse structuur. Zijn klachten namen toe: hij werd bang voor mensen en raakte depressief. Een hond zorgde voor de ommekeer in zijn leven.

'Door de positieve contacten merkte ik dat mensen best aardig waren'

Ellard is een gevoelig mens. Hij raakt snel overprikkeld, geluid en licht komen hard binnen. 5 jaar geleden veranderde assistentiehond Nina zijn leven. Ellard vertelt: ‘Ik zat lange tijd in een sociaal isolement. Maar nu kan ik weer genieten van het leven. Dankzij Nina heb ik veel geleerd, ik heb met haar een hondentraining gedaan. Emoties vond ik stom, zoals boosheid. Maar bij de training leerde ik dat je emoties juist moet gebruiken, dan luistert je hond beter. Ook heb ik daar geleerd voor mezelf op te komen, heel lastig in het begin. Maar in de trein of het winkelcentrum moést ik wel duidelijk zeggen dat Nina mijn hulphond was. Anders mocht ze niet met me mee.

Negatief mensbeeld

Voordat ik Nina had, was ik bang voor contact, ik werd angstig bij het idee dat ik iemand gedag moest zeggen. Zei ik het wel goed en op het juiste moment? Met Nina ging dat vanzelf, mensen reageren enthousiast als ze haar zien. Ik had een negatief mensbeeld. Maar door de positieve contacten op straat merkte ik dat mensen best aardig waren. Het klopte niet meer bij het beeld wat ik eerst van ze had. 

Veel vrijwilligerswerk

Nu snap ik dat je eigenlijk pas mens bent als je contact maakt met mensen. Daarom doe ik vrijwilligerswerk, dan kan ik wat terugdoen voor anderen. Ik doe van alles. Ik drink koffie met bewoners van een zorginstelling. Ik ben coördinator bij theaterimprovisatie, een nieuwe hobby van me. Ik begeleid een groep jonge volwassenen met een vorm van autisme. We praten en doen een spel. Op zaterdagavond ben ik in een opvang voor dak- en thuislozen te vinden. Het leuke is dat Nina overal mee naartoe mag, dankzij haar gaat het nu ook zo goed met mij. Eigenlijk mag je een hulphond niet aaien als ze aan het werk is, maar ik maak wel eens een uitzondering. Ik zie mensen zo genieten als ze haar mogen aaien.’

Gepubliceerd op: 16-02-2017

Lees meer over

Autisme Dier Eenzaam

Reacties

Door Bob de Boer op dinsdag 23 februari 2016, 20:51

Wat een pracht van een filmpje! Beeld, geluid, muziek en het verhaal als eenheid, maar natuurlijk bovenal: geweldig dat dit zo kan: Nina brengt de mens(en) onder elkaar... Ik wens Ellard alle goeds toe! Bob @ It Heech/Ferwert

Door m. de bondt op woensdag 24 februari 2016, 09:22

Wat jammer alleen dat de honden echt niet (zoals hierboven gezegd wordt)toegelaten worden. Mijn dochter woont voor behandeling in een zorginstelling en de hond mag daar niet wonen, maar hij mag ook niet eens mee om haar daar op te halen etc. Slechte zaak dat dit in Nederland niet beter geregeld is!

Door Joep op donderdag 25 februari 2016, 12:01

Altijd maar weer die "feel good" verhalen. De realiteit is veel weerbarstiger. Maar dat laten ze hier liever zien.

Door Joep op donderdag 25 februari 2016, 12:01

Niet zien ;-)

Door ugur L op donderdag 25 februari 2016, 21:57

Ik wil ook een hond voor mijn zoon. His is ook depresif . Ondanks individuele hulpjes heeft hij activiteit nodig in groepen. Hij komt weinig naar buiten en heeft geen zin meer in het leven.
Uwv heeft een brief gestuurd dat zijn werkvermogen niet veranderd is.
Ik had zoveel hoop dat zij mischief hem zouden helpen met een baan. Helaas.
Nu ben ik op zoek naar een werk. Maar ivm zijn beperking is dit niet haalbaar. Het enige oplossing is dat hij in een familie zaak kan werken.
Ik ben zelf ook afgekeurd. Voor mij is ook werken moeilijk.
Met vriendelijk groet.
Misschien een goed getraind hond is ook een oplossing. Graag zou ik dat mijn zoon geholpen word zodat hij levens vreugde krijgt.
Hij is pas 24 en is ongelukkig. Zeer triest. Heb zo verdriet dat ik hem niet kan geven die hij nodig heeft.

Door Dee op vrijdag 26 februari 2016, 21:55

Ik weet niet waar ik allemaal last heb het gisten wat ik weet is dat me hond mij redding is tot nu!!!
Ik had geen geloof meer in de mensen om me heen en ook niet Justitie en co! Het enigste geloof is me hond en ja ik zou niet weten als ik haar verlies, of ook ooit nog kan opbouwen wat ik met me beestje heb, door haar kom ik buiten door haar kan ik nog geloven in de mensen en dieren die zei benarder! Voorde rest kan iedereen de boom in ik doe alles voor haar, het gemis van de mensen om me heen dat is wat ik deed voor heen daar veren voorheen!!!

Door Saaar op zondag 28 februari 2016, 17:14

Den Haag is bezig om de wet aan te passen dat assistentiehonden niet meer geweigerd mogen worden uitgezonderd levensgevaarlijke situaties natuurlijk zoals bepaalde afdelingen in een ziekenhuis. Dit gaat alleen zeer traag.
Ik ben erg blij dat Ellard zo'n groot deel van zijn leven terug heeft gekregen met deze oplossing, heel mooi. Zelf ben ik ook eigenaar van een assistentiehond en loop geregeld tegen de muren van onbegrip en weigering aan. Maar dat weegt niet op tegen al het goede wat deze speciale hond mij geeft.

@Ugur: als je serieus een hond overweegt kan je dat het beste met een thrapeut of huisarts overleggen. Ik neem aan dat zij jullie situatie kennen. Of zelf trainingsscholen schrijven. Het is niet zomaar iets wat je erbij doet of krijgt maar zeer intensief en je moet aan allerlei eisen voldoen.

Door Eel op zondag 28 februari 2016, 20:57

Hartstikke mooi om te zien! Ik heb zelf ook een assistentiehond voor deels ADL en deels psychische problematiek. Mijn hond heeft mijn leven zo verrijkt, heeft me zelfstandiger gemaakt, ik reis weer met de trein, ga het leven weer in etc. Vroeger was ik voor alles bang en durfde ik in mijn eentje bijna de deur niet meer uit. Het is alleen zo jammer dat dit nog niet erkend wordt door de zorgverzekeraars. Mijn assistentiehond en de opleiding ervan heb ik volledig zelf moeten betalen. En met een Wajong uitkering is dat niet eenvoudig.

Door nelleke voors … op dinsdag 1 maart 2016, 10:04

hallo ellard en nina, wat een prachtig verhaal van jullie, ik ken je persoonlijk en ik weet hoe het omgaan met jou is ,heel prettig, en ook wat je onderneemt, vakanties etc.ik vind het verhaal van ugur verdrietig, ik heb zelf een zoon van 24 en daar gaat het nu goed mee, een tijd niet en ik heb mij ook erge zorgen gemaakt. ik hoop zo voor een oplossing, warme groet nelleke.

Door ton kervel op donderdag 3 maart 2016, 11:06

Hoi Ellard en ook Nina,
Een promotie filmpje voor assistentiehonden in actie met baas. Of is het al andersom! Ha Ha! Maar vooral van/voor de stad Haarlem en de bibliotheek een mooi item. Goed dat het UWV zo bekendheid geeft aan begeleiding en mogelijkheden voor mens en ook dier. Ik weet uit ervaring dat jij ook zonder Nina op weg kan. Blijf proberen. Zelf verzekerdheid is te oefenen.Fijne tijd en sterkte ook voor bovenstaande "schrijvers".Groet

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord