UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Rouw blijft bij hersenletsel
mantelzorg steun
Hulp geven en krijgen Interview

Chronische rouw: de pijn blijft

Jitty’s zoon raakte als peuter gehandicapt. Dat doet bij elke nieuwe levensfase pijn. Reageer op Jitty's verhaal.

keer gelezen
2321

Jitty’s zoon raakte op 2,5 jarige leeftijd gehandicapt. Het verlies van zijn gezondheid zorgt bij Jitty voor chronische rouw. Lees haar verhaal en laat eventueel een reactie achter.

'Het gevoel van rouw komt elke keer terug. Herken je dit?'

Jitty Alblas (75) had een gelukkig gezin tot in 1970 een auto-ongeluk het gezinsleven op z’n kop zette. Haar jongste zoon Jelmer, toen 2,5 jaar oud, was er ernstig aan toe. Zijn hersenletsel zorgde voor een blijvende beperking. Jitty en haar gezin verloren een gezonde peuter en daarmee een onbezorgde toekomst. 

'Meteen na het ongeluk raakte hij in coma. Na 3 maanden ontwaakte Jelmer en moest hij opnieuw leren lopen en praten. Het hersenletsel was permanent. Zijn spasme, als gevolg van het letsel, zorgde voor een blijvende beperking. En de medicatie maakte hem moe en vatbaar voor prikkels. Omdat Jelmer gezond geboren is, dacht ik na het ongeluk regelmatig: dit had niet zo moeten zijn. Het was niet zozeer boosheid omdat we er ons wel bij moesten neerleggen, maar wel een gevoel van “wat ontzettend jammer”. Zeker bij het mislopen van grote mijlpalen komt dat gevoel van rouw terug. Je vergelijkt hem toch vaak met zijn oudere zus en broer. Zij hebben een gezin en kinderen, ze zijn volledig onafhankelijk. Dat gun ik hem ook zo. Jelmer is 46 jaar en alleenstaand. Hij heeft een eigen appartement met zorgondersteuning. Via Siza, een zorgstichting voor gehandicapten, doet hij onbetaald werk; hij brengt post rond. 

Positieve instelling

Jelmer zelf gaat er heel goed mee om. Hij praat er eigenlijk nooit over. Stelt ook geen vragen over het ongeluk. Dat komt deels door zijn beschadiging maar ook door zijn positieve instelling. En doordat hij zo jong was, heeft hij nauwelijks besef van een niet-gehandicapt bestaan. Dat maakt het voor ons wel iets draaglijker. Daarbij had ik het geluk dat ik in die eerste jaren na het ongeluk ontzettend veel steun kreeg van vriendinnen. Ze stonden altijd voor ons klaar. Toen Jelmer 10 jaar was, besloten zijn vader en ik uit elkaar te gaan. Ik ging noodgedwongen weer werken. Dat heeft me goed gedaan. Jelmer werd opgehaald om naar school te gaan, ik kon volledig afleiding zoeken in mijn werk. Lotgenotenorganisaties waren er in die tijd niet zoveel. Via de Johannastichting, waar Jelmer voor revalidatie kwam, leerde ik andere ouders kennen waar ik ervaringen mee uitwisselde. Daar is zelfs een levenslange vriendschap uit voortgekomen. Ook had ik veel ondersteuning vanuit de kerk. Ik heb heel wat gesprekken gevoerd met de predikant.  

Inmiddels is het ongeluk 44 jaar geleden. Met Jelmer gaat het goed. Hij heeft een opgewekt karakter. Iedereen mag hem graag. Ook mijn nieuwe man. We gaan soms met Jelmer op vakantie. We kijken vooral naar wat hij wel kan. Jelmer is een doorzetter, die zich met zijn dagelijkse beslommeringen redelijk weet te redden. We zijn er best trots op, hoe hij zich weert!’ 

Wat is chronische rouw?

Soms wordt verdriet niet minder maar blijft het je leven bepalen. Als je gezondheid je permanent in de steek laat bijvoorbeeld, of als je een kind met een handicap hebt. Natuurlijk knok je door, maar het besef van verlies is er ook. Dat is chronische rouw. Lees ook het verhaal ‘De pijn blijft’ in het magazine Perspectief van februari 2015 over dit onderwerp.  

Reageren?

Wil je laten weten hoe jij omgaat met chronische rouw? Of reageren op het verhaal van Jitty? Laat je reactie dan hieronder achter.

Gepubliceerd op: 23-02-2015

Reacties

Door Boerema op zaterdag 27 juni 2015, 09:41

Na het lezen van dit artikel besef ik dat ik het heel erg herken in mijn eigen leven. Toen mijn moeder in 1976 zwanger van mij was, kreeg ze samen met mijn vader met de auto een ongeluk door een noodlottige omstandigheid. De auto vloog over de kop en kwam gedeeltelijk tot stilstand in een sloot. Al de boodschappen lagen midden op de weg. De hond, mijn vader en mijn moeder zijn door de wagen geslingerd. Doordat er toen nog geen gordels in de auto's zaten is mijn moeder achterin de auto beland. Om een lang verhaal korter te maken.. mijn moeder had heel veel schade, mijn vader was ok, de hond ook, maar ik heb als ongeborene nu nog steeds schade en dat heeft veel invloed op mijn doen en laten.. met dagelijkse rouw om verlies van gezondheid..

Door Herman op donderdag 23 juli 2015, 14:18

Beste Mensen

ik heb jullie verhaal gelezen en nu denk ik dat ik dit niet alleen mee maak
maar ook de anderen. ik ben 34 jaar en mijn man is 50 jaar
hij is geopereerd aan 5 bijpas aan zijn hart in 2011 .en zins de dag is mijn leven heel erg veranderd ik heb ook 2 kinderen .het herstellen van hem gaat heel langzaam hij heeft tot nu toe elke dag pijn kan s'avonds nauwelijks slapen. hij krijg zo veel medicijnen en therapie maar het blijf
zelfde .maar hij heeft ook 8 broer en zus maar hun zien hem ook als of hij
niet bestaat zelf hem eigen moeder.maar toen hij gezond was stond hij voor iedereen klaar maar nu hij ziek is heeft hij niemand allen ik als vrouw en mijn twee kinderen.meer heeft hij niet.

Door julika van bebberen op donderdag 10 maart 2016, 12:01

Ook ik heb chronische rouw dat begon in 2009 toen we te horen kregen dat onze oudste dochter (toen 27jaar) MS had. Haar en onze wereld stortte compleet in. Maart 2012 kreeg onze jongste dochter dezelfde diagnose. We hebben gehuild en huilen nog steeds. Door de stress en het constante Mantelen (naast mijn werk) heb ik zelf 7 mei 2013 een herseninfarct gekregen waardoor het spreken en slikken een bijna onmogelijke taak is geworden. Bestaat er een medicijn tegen chronische rouw?

Ik verlang zo naar het verleden,
Ben zo bang voor het heden,
Kijk met angst naar morgen,
Nog meer ellende in de toekomst verborgen?

Julika

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord