UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Illustratie over eenzaamheid
Mijn ziekte/beperking Interview

Ik ben vaak eenzaam: ja/nee

Uit recent onderzoek blijkt dat 1 op de 3 Nederlanders zich eenzaam voelt. Hoe is dat voor Loes, Jessah, John, Yolanda en Lesley-anne? Reageer ook. 

keer gelezen
670

Ben jij vaak eenzaam, of valt dat wel mee? 5 mensen reageerden op deze vraag, zoals John: ‘Eenzaam? Niet mijn keuze!’ Wat ervaar jij? Praat mee over dit onderwerp en reageer ook.

John – WIA: ‘Zielig zitten wezen was de slechtste optie’

Bijna 5 jaar geleden kwam John (63) na een hartinfarct in de Ziektewet. Al snel volgde een tweede infarct. Diverse lichamelijke en geestelijke ongemakken waren het gevolg. Hij moest stoppen met zijn baan als docent in het voortgezet speciaal onderwijs en kwam in de WIA. John: ‘Ik had veel sociale contacten met leerlingen, ouders, collega’s. In korte tijd veranderde dat naar alleen thuis op de bank, geen strak dagritme, geen zware werkdruk of een opgelegd ‘moeten’.

Ik moest leren leven met stilte. Ik moest dealen met een dreigend gevoel van “wat stelt mijn leven nog voor?” en de vraag van mijn omgeving: wat doe je zoal de hele dag? Ik deed helemaal niets. Maar zielig zitten wezen was de slechtste optie. Als je je eenzaam voelt, is dat jouw keus en van niemand anders. Ik besloot te kiezen voor vrijwilligerswerk in combinatie met creatief bezig zijn. Je komt de deur uit om anderen te helpen met wat je nog wel kunt. Zo help ik mensen met computerproblemen. En via Facebook heb ik contact met medebeoefenaars van mijn hobby tekenen en schilderen. We delen adviezen en kritiek. Zo heb ik een nieuwe kennissenkring opgebouwd. Ik zeg dus: pak jezelf bijeen en ga ervoor. Eenzaam? Niet mijn keuze!’

Jessah – Wajong: ‘Als ik mij eenzaam voel, deel ik dat tegenwoordig sneller met een ander’

Jessah (35) gaat 14 uur per week naar een activiteitencentrum en is graag creatief bezig. Vanwege psychische beperkingen ontvangt ze een Wajong-uitkering. Eenzame gevoelens zijn niet meer zo op de voorgrond aanwezig. ‘Door mijn dagbesteding kom ik onder de mensen en ik heb wekelijks sociale contacten met vrienden en kennissen. Alleen op momenten wanneer ik me niet begrepen voel, of geen tot weinig begrip ervaar, kan dat onbegrip mij weer sneller een gevoel van eenzaamheid geven.

Als ik mij eenzaam voel, deel ik dat tegenwoordig sneller met een ander. Door die bijvoorbeeld op te zoeken. Als ik erover praat ervaar ik bij mezelf dat eenzaamheid ook wat met mijn emoties doet. En die kan ik (deels) wel beïnvloeden en veranderen. Voor verandering hoef ik dus geen grote vrienden- of kennissenkring te hebben. 

Soms kan het gevoel van een beperking hebben of het alleen in huis zitten heel beklemmend werken. Daar heb ik wel een tip voor: zoek andere mensen op in bijvoorbeeld een buurt- of inloophuis. Drink een kopje koffie in een bibliotheek of in de stad. Het kan je goed doen om onder de mensen te zijn die hetzelfde doel hebben: ergens wat drinken. En dan vind je soms ook iemand die best zin heeft om een praatje te maken.’

‘Toen de stilte toenam, moest ik gaan vertrouwen op mijn eigen intuïtie’

Loes – WIA: ‘Innerlijke kracht is mijn steun en toeverlaat’

Loes (62) is 100% arbeidsongeschikt vanwege diverse burn-outs en chronische vermoeidheid. Zij kent het gevoel van eenzaamheid. Loes: ‘Wie bijzonder is, moet eenzaam kunnen zijn. Eenzaamheid loopt als een rode draad door mijn leven. Door mijn echtscheiding verloor ik niet alleen mijn partner, maar ook veel vrienden. Ik maakte een spirituele reis naar Bali, maar ondanks mijn torenhoge verwachtingen mondde deze reis uit in mijn dieptepunt qua eenzaamheid. Andere gasten waren er niet en de eigenaar was geen prettig type. Ik was volledig aangewezen op mijzelf, zodat ik mijn innerlijke kracht wel moest aanboren. Toen de stilte toenam, moest ik gaan vertrouwen op mijn eigen intuïtie. Daarmee leerde ik tot mijzelf komen. Te luisteren naar mijzelf in plaats van wat ik altijd deed: mijn handelen en denken door anderen te laten beoordelen. Hoe meer ik op mijzelf vertrouwde, hoe meer ik ging ervaren dat mijn intuïtie feilloos is. Langzaam maar zeker maakte de eenzaamheid plaats voor het gevoel het goed te hebben met mijzelf.
De eenzaamheid ín mij is er en hoeft niet weg. Soms is zij pijnlijk aanwezig. Maar in de meeste gevallen voel ik de innerlijke kracht en is zij mijn steun en toeverlaat. Met name wanneer het stil wordt om mij heen en ik het goed heb met mijzelf.’

Op haar blog De tuin van Loes schreef Loes de uitgebreide blog: ‘Wie bijzonder is, moet eenzaam kunnen zijn’.

De zussen Yolanda en Lesley-anne reageren samen – WIA: ‘Een verbroken verbinding’

Yolanda (42) en Lesley-anne (40) zijn zussen, ze ontvangen beiden een WIA-uitkering. Yolanda: ‘Mijn zus en ik hebben een vergelijkbaar pad bewandeld. Eenzaamheid hebben we op dezelfde manier ervaren, als een soort stilte van binnen. Alsof de dagelijkse verbinding met de wereld om ons heen opeens niet meer vanzelfsprekend was. De neerwaartse spiraal die hierop volgde kan ik dan ook moeilijk met woorden beschrijven. 

Dit was de start van een lang proces, waar ik nu dankbaar voor ben. De eenzaamheid was nodig om de ‘verbroken verbinding’ met mezelf te kunnen herstellen. Om even stil te kunnen staan. Hierdoor heb ik meer inzicht gekregen in mezelf en kwam er weer ruimte om met mijn passie bezig te zijn. 

Mijn zus en ik hebben onze krachten weten te bundelen. We zijn nu bezig met het opstarten van een eigen organisatie waarbij wij diverse creatieve vormen inzetten om moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken. Met MadHatsconnect creëren wij onder andere visuele psycho-educatie en bieden wij een creatief platform waar mensen terecht kunnen voor informatie en hun unieke verhaal in beeld en woord kan worden gedeeld.'

Meer info via madhatsconnect@gmail.com.

‘Voor ons betekent eenzaamheid een ‘verbroken verbinding’. Een verbroken verbinding met jezelf, met de ander, met de omgeving. Omdat wij veel met creatieve vormen werken, hebben we een vertaling in beeld gemaakt. 

 

Ook op het Wajong-forum heeft iemand een goed idee om eenzaamheid te voorkomen: lees Bosbes' idee tegen eenzaamheid.

Illustratie verbroken verbinding

Wat is jouw reactie op de vraag: Ik ben vaak eenzaam? Mee eens? Of helemaal niet. Laat je reactie hieronder achter. 

Gepubliceerd op: 25-02-2019

Reacties

Door Ik wil mijn na… op donderdag 28 februari 2019, 21:37

60 jaar
Door heel mij familie verstoten omdat ik de zondebok ben
Lichamelijk 20 jaar heel hard gewerkt
Door de psychische pijn en de lichamelijke overbelasting 100% arbeidsongeachikt
Na 20 jaar huwelijk mijn partner verloren aan oneerlijkheid met schulden waarvan in niet wist
Langzamerhand vreselijk verdrietig geworden
Twee dochters voortijdig het huis uit omdat ze mijn verdriet niet meer aankonden
De eenzaamheid is verschrikkelijk, geen familie, geen partner en heen vrienden of kenissen
Ik ga elke dag een beetje meer dood
Ga andere mensen niet lastig vallen hiermee
Heb de moed niet eruit te stappen maar ben elke dag bang dat het misgaat
Snak naar liefde en geborgenheid maar zal het nooit meer krijgen want heb geen greintje vertrouwen meer
Het gemis wordt nooit minder en is voelbaar elk moment van de dag] #
Eenzaamheid vreet je van binnen op
Een keer zal ik gaan neerligen en niet meer opstaan
Voel me niet welkom in dit leven

Door Anoniem op donderdag 28 februari 2019, 23:38

Ik ben 37 en een WIA. Ik werk 15 uur.
Tot op heden kon Ik mijzelf heel goed vermaken alleen.
Mensen kosten mij vaak geestelijk energie. Ook achteraf, dan pieker ik er vaak over. Dit geldt ook voor gewoon familie of een goede vriendin.
Ookal zien mensen mij graag en zou ik veel contacten kunnen hebben/onderhouden.
Ik kan het gewoon niet En ik heb veel tijd alleen nodig.
Dus heel dubbel.. Mijn oplaadmomenten zijn noodzakelijk.
Maar heel vaak alleen.
Als ik thuis kom mis ik iemand om te vertellen hoe mijn dag was.
Of ook mis iemand die mijn zorgen kan verzachten, als mij ergens te druk over maak.
Zo'n mannelijke stem "komt wel goed schatje" ;-)

Door A. van Der Weegen op vrijdag 1 maart 2019, 07:30

Ik voel me absoluut niet eenzaam.
Ik voel nu juist veel minder stress doordat ik niet constant met anderen zit .
Ik kan me nu terugtrekken voor het me allemaal teveel wordt en wanneer ik de behoefte voel, mensen opzoeken.
Ik Ben graag alleen met mijn eigen gedachten en weet mezelf alleen het beste weer op te peppen dmv zeer motiverende personen als BV Sadhguru .
Alleen is niet altijd eenzaam. Ik voel me te vaak eenzaam bij anderen.

Door Marina lobelle op vrijdag 1 maart 2019, 11:05

Ik heb mij altijd eenzaam gevoeld. Vooral als Ik niet begrepen word. Ik heb een hoog sensitieve prikkels. Mijn zintuigen zijn gevoelig voor indrukken van buitenaf. Enkele die ook dit hebben kunnen erover meepraten. Maar op me werk heeft niet iedereen er begrip of animo om met me mee te leven. Voor de rest heb ik ook borderline en diabetes, ook scoliose soort reumatische aandoeningen in mijn rugwervel. Ik heb artrose en 2 nieuwe heupen. Ik leef wel minder in me eigen wereldje dan 10 jaar geleden. Op de werkplaats werd ik vaak gepest. De reden zeggen de pesters niet of ik hoor via anderen zeggen dat ik stinkt, of dat ik te lui ben. Ik val ook weleens in slaap als ik niet fit ben. Fietsen ging ook al niet meer omdat er ook een evenwichtsstoornis bij kwam. Vele vinden mij maar een aansteller of ik heb een hypochonder. Ik vraag er nooit om ziek te worden. Pesten is juist een ziekmakende middel, vooral genegeerd worden of verstoten te worden. Da's erg.

Door Jolien op vrijdag 1 maart 2019, 14:03

Ja ik voel mij ook eenzaam. Ik ben 47 jaar en ik ben al bijna 25 jaar in dienst van mijn werkgever. Dat geeft wel sociale contacten. Ik ben slecht ziend en rechtzijdig spastisch. Verder ben ik vrijgezel en woon zelfstandig en alleen. 's avonds en weekenden vaak alleen. Vaak gebonden aan huis omdat ik niet fietsen of auto rijden. Kennissen en vrienden hebben het druk met z'n eigen gezin en hobby.
Het wordt tijd om een club te organiseren in elk gemeente van Nederland "club van de Eenzamen". wel een andere naam geven.

Door Loes op vrijdag 1 maart 2019, 15:01

Ik ben de laatste tijd vaak alleen maar niet eenzaam, niet worden begrepen als het om je beperking gaat (spastisch) dat wil niet zeggen dat het in je hoofd niet klopt
jaren op een kleuter-school als vrijwilliger gewerkt heerlijk met kinderen bezig zijn en afgelopen zomervakantie aan de kant gezet als of je een vuilniszak bent.Je had 14 jaar lang een reden om op te staan en je ding te doen en nu sta je wel op en doe je je ding, maar met de feestdagen heb ik er erg veel last van gehad daar schrok ik enorm van, ik heb inmiddels weer een vrijwilligersbaantje met kinderen maar het is toch anders en dat vind ik jammer. en jammer dat je dan ook minder mensen ziet, ik ga uitzoeken of ik bij het buurthuis(eetcafè) kan gaan eten maar daar moet ik wel moed voorverzamelen. Kan me trouwens prima thuis vermaken

Door Math Claassen op vrijdag 1 maart 2019, 19:30

Ik nooit eenzaam, ik weet niet wat dat is.

Door Didem op vrijdag 8 maart 2019, 21:27

Ik merk bijna altijd dat als mensen over eenzaamheid hebben, bedoelen ze dat ze geen mensen om zich heen hebben. Om mee te praten, om mee ervaringen te delen, om mee leuke en minder leuke dingen te doen. Voor mij is eenzaamheid een diepgeworteld gevoel van 'ik hoor niet hier bij'. Ik voel me nooit op mijn gemak als ik onder de mensen ben, maar ik verlang zo erg naar enige connectie, enige rust en een einde aan die diepe eenzaamheid die ik 24/7 uur voel. Ik heb vaak het gevoel dat ik niet op deze aarde hoor, dat ik in een verkeerd lichaam, het lichaam en geest van een mens ben geboren. Maar ik ben dankbaar voor mijn katten; zonder hen, was ik hier niet geweest. Ze zijn mijn leven, mijn reden om elke dag wakker te worden en door alle fysieke, mentale pijn en diepe eenzaamheid heen te vechten zodat zij een gelukkig, gezond leven kunnen hebben.

Door Marianne op maandag 11 maart 2019, 13:16

Ik ben 56, sinds enkele jaren thuis wegens 24/7 pijn, vermoeidheid en vele andere klachten en sinds een jaar gescheiden van een narcist, ik heb veel en langdurige stress gehad in m’n leven, waarondereen chronisch ziek kind die zo ontzettend vaak in het ziekenhuis lag dat ik vaker in het ziekenhuis kwam dan in een winkel! Ik heb altijd sterk willen zijn want je moet toch door en we hadden nog een kind. Doordat ik ook hsp ben komt alles dubbel zo hard binnen. Ben nu dus een jaar alleen, ik kon vroeger absoluut niet tegen alleen zijn maar nu geniet ik er van, ik kan er zelfs vaak niet tegen om onder de mensen te zijn, bv op een feestje als ik zoveel mensen hoor praten komt dat zo erg binnen dat ik wil vluchten. Soms denk ik wel eens na over eventueel een nieuwe relatie maar als ik dan bedenk wat ik dan allemaal weer moet en waar ik overal weer rekening mee moet houden denk ik, laat maar. Ik heb rust nodig, zowel lichamelijk als in m’n hoofd maar ben nu uit de wia gegooid, de bijstand in!

Door Anne op woensdag 26 juni 2019, 20:07

Ja, ik voel me heel erg vaak eenzaam, dat wil niet zeggen dat ik me altijd eenzaam voel wanneer ik alleen thuis ben, wat ook heel vaak het geval is. Bijna altijd, dag en nacht. Maar ik voel me vooral eenzaam omdat het lijkt dat zoveel mensen niet zien en begrijpen wat voor moeilijk leven ik moet lijden/leiden. Chronisch ziek zijn kan je enorm isoleren, maar het onbegrip van andere mensen maakt het nog ondraaglijker. Als je iets hebt wat duidelijk zichtbaar is heb je wellicht meer steun en begrip, althans dat denk ik. Bij mij is het maar zelden zichtbaar aan de buitenkant. Chronische Lyme heeft al veel organen aangetast, ook de hersenen waardoor een bipolaire stoornis werd geconstateerd in 2000, sinds mijn 11e ben ik al ernstig ziek, ik ben nu 38 jaar. En nog steeds is er geen gepaste hulp voor mij. Ik blijf wel zoeken en vragen en er komen alleen maar meer ziektes en diagnoses bij. Als er mensen begrip hebben voor je situatie is dat heel fijn. Maar ervaren is begrijpen.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord