Marion Smale (44, WIA) kreeg 5 jaar geleden de ziekte van Lyme. De ziekte beschadigde een deel van haar hersenen, waardoor ze eerder vermoeid is en minder prikkels kan verdragen. Een langzaam proces van herstel volgde. Sinds haar ziekte ervaart zij energie als haar vriend en haar vijand. 

De hele dag was ik thuis en lag ik het liefst in bed. Geen geluid, geen licht. Zodra mijn zoon thuiskwam en enthousiast begon te vertellen over zijn avonturen, voelde ik irritatie en boosheid. Ik wilde maar één ding: met rust gelaten worden. Nergens had ik energie voor.

Nachtmerrie

Deze fase van de ziekte, vlak voordat de diagnose Lyme werd gesteld, heb ik ervaren als een nachtmerrie. Tot dan toe stond ik midden in het leven. Door mijn baan als communicatieadviseur maakte ik kennis met heel verschillende werelden, sprak allerlei mensen en in het weekend trok ik eropuit. En was ik eens moe, dan rustte ik even uit en dan kon ik er weer tegenaan.  

Dat veranderde compleet toen ik Lyme kreeg. Natuurlijk knapte ik op door de antibioticumkuur, maar het herstel ging zoveel langzamer dan ik had verwacht. Na het ziekenhuis volgden 2 maanden in een revalidatiecentrum. Daar leerde ik dat een goede balans vinden tussen wat ik doe (belasting) en waartoe ik in staat ben (belastbaarheid), de grootste uitdaging in mijn leven zou worden. Telkens wilde ik meer dan mijn lichaam aankon.

‘Sommige periodes waren een regelrechte worsteling’

Snel geïrriteerd

Sommige periodes waren een regelrechte worsteling. Vooral de eerste maanden, toen ik nog geen boeken kon lezen, nauwelijks kon afspreken met vrienden en tv-programma’s waar ik graag naar keek, te veel energie kostten. Soms verzette ik me tegen mijn beperkingen en deed ik iets waarvan ik wist dat het niet verstandig was. Daar werd ik ontzettend moe van, snel geïrriteerd, en ik mopperde om het minste of geringste. Het leidde tot frustratie en opstandigheid. Totdat ik begon te accepteren dat mijn lichaam niet meer kon wat vroeger zo normaal was. 

Rouwen om mijn gezondheid

Daarmee begon ook het rouwen om het verliezen van mijn gezondheid en de consequenties ervan. Maar zo ontstond er langzaamaan ook weer ruimte om vooruit te kijken. Na een paar maanden nam mijn energie toe en begon ik weer te denken in mogelijkheden. Ik ontdekte dat musea heerlijk stil zijn op maandagmiddag. Ik wandelde en zwom vaak als het rustig was in het zwembad en ik kon weer een krant of boek lezen.  

Ik probeerde me te richten op het hier en nu. Een gedetailleerd weekrooster was mijn houvast en voorkwam dat ik meer deed dan ik kon. 

Goede balans

Inmiddels heb ik een goede balans gevonden. Ik run mijn eigen huishouden, heb een bedrijf, zorg voor mijn zoontje en neem mijn rust. Ik wandel dagelijks en zwem een paar keer per week. Iedere maand bezoek ik een museum. En af en toe ga ik weer naar het filmhuis. 

Mijn energie zal altijd een uitdaging blijven. De gevonden balans is kwetsbaar. Ik ben steeds alert. Als ik voel dat ik te moe ben, moet ik onmiddellijk bijsturen. Heel soms is er nog frustratie, maar dan kijk ik terug en realiseer me dat ik gelukkig ben met wat er nog wel kan. Meer dan ik 5 jaar geleden had durven hopen.

Lees ook de vorige blog van Marion:

Reageren op het verhaal van Marion?

Laat je reactie hieronder achter.

Reacties

Door Peter van den Hoogen op dinsdag 8 mei 2018, 08:39

Ha Marion, wat goed en mooi dat je deze vehalen deelt. Ik heb veel bewondering voor hoe jij je na zo'n tegenslag de schouders eronder hebt gezet.

Door Gerlinde van d… op dinsdag 8 mei 2018, 15:04

Hoi Marion,

Wat mooi om dit van je te lezen! Ik proef vertrouwen en enthousiasme, ondanks je beperkingen.
Veel succes & zegen gewenst!

Door Marion Smale op dinsdag 8 mei 2018, 17:12

Dankjewel Peter! Ik hoop echt dat het anderen inspireert en helpt bij tegenslagen.

Door Marion op woensdag 9 mei 2018, 10:34

Dankjewel Gerlinde! Mooi dat je mijn enthousiasme terugleest in het blog. En vertrouwen is inderdaad belangrijk om te blijven geloven in de stip op de horizon, ook al zit het soms even tegen of duurt herstel langer dan verwacht. Ik heb vertrouwen in God en dat heeft me erg geholpen. Maar ik hoop dat iedereen een vergelijkbaar vertrouwen vindt. Je kunt vaak veel meer dan je denkt als je gelooft in mogelijkheden, ondanks reële beperkingen.

Door Visje72 op donderdag 24 mei 2018, 20:19

Dag marion, wat goed hoe je je leven hebt aangepast, ik snap dat dat een van de moeilijkste dingen is. Accepteren dat je oude zelf en energie niveau niet meer terugkomt. Ook ik heb Lyme en herken elk woord. Heel troostend. Succes en ik wens je het beste

Door Marion Smale op donderdag 24 mei 2018, 22:37

Dankjewel Visje. Ik ben heel blij om te lezen dat mijn blog jou troost biedt. Lyme is een rotziekte, in bijna al haar vormen. Heel veel sterkte!

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over