UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Illustratie van man op hand die rust vindt door uitkering
Dienstverlening UWV Interview

Hoe een uitkering je kan helpen bij je herstel

Hoe kan een WIA-uitkering bijdragen aan het herstel van je gezondheid? Maarten vertelt wat een uitkering voor hem betekent.

keer gelezen
67

Wat als je heel graag wilt werken, maar dat op een gegeven moment echt niet meer gaat? Maarten (42, WIA) maakte dat mee. Hij heeft nu een WIA-uitkering om te kunnen werken aan zijn herstel.

'Niet presteren moet je leren'

‘Ik heb altijd gevonden dat ik alles aan moet kunnen. Ik moet presteren, mijn eigen geld verdienen, laten zien dat ik een echte kerel ben. Want zolang ik maar doe wat er van mij wordt verwacht, en niet faal, ben ik goed genoeg. Het was voor mij dan ook heel moeilijk te accepteren dat ik in de WIA terechtkwam.’

Masker

‘Sinds mijn kindertijd heb ik al het gevoel anders te zijn dan anderen. Het gevoel minder te zijn dan de rest. De pauzes op school vond ik verschrikkelijk. Ik was zo bang dat ik niet mee kon komen, vroeg me af wat anderen van mij vonden. Het maffe was dat ik eigenlijk heel makkelijk contact legde, terwijl ik van binnen continu in gevecht was met mezelf en mijn angsten. Op school deed ik erg mijn best, zodat ze niets aan mij zouden merken. Ik ontwikkelde een schild, een masker. Dat was heel eenzaam.’

Verslaving

‘Toen ik op mijn 12e mijn eerste slok alcohol nam, wist ik meteen: dit is de oplossing. Zo kon ik ontsnappen aan al mijn angsten, weg van de realiteit. Op mijn 16e snoof ik voor het eerst cocaïne. Dat was het begin van een jarenlange verslaving.‘

Eventjes rust

‘Hoeveel ik ook gebruikte in het weekend, doordeweeks functioneerde ik. Ik mocht immers niet falen. Toch rolde ik van de ene baan in de andere. Want als ik het door mijn levensstijl op het werk niet meer redde, zei ik gewoon dat het werk niets voor me was. Of ging ik ruziemaken. Dan had ik een paar maanden rust en vond vervolgens weer een nieuwe baan. Zo bleef ik altijd buiten beeld van de hulpverlening, tot ik onder invloed een geweldsdelict pleegde. Ik werd veroordeeld tot een gevangenisstraf.’ 

Stoppen met werken

‘Na mijn verblijf in een kliniek werd ik ervaringsdeskundige bij de GGZ Noord-Holland Noord. Ik wilde nog steeds aan het werk blijven. De bedrijfsarts dacht daar echter anders over: zij vond dat ik moest stoppen met werken om te kunnen herstellen.’

Vrijheid

‘Ik heb bijna 30 jaar gevochten tegen mezelf, tot ik uiteindelijk een uitkering aanvroeg bij UWV. Dat is nu iets meer dan 2 jaar geleden. Dat ik nu een WIA-uitkering ontvang, geeft mij een dubbel gevoel. Ik kan steeds beter accepteren dat ik leef van een uitkering. Maar ik heb ook nog steeds dat knagende stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat ik aan het werk moet, omdat de samenleving dat van mij verwacht. Die loopt er lekker de kantjes vanaf, zullen ze wel denken. Toch ben ik ook heel blij met mijn uitkering, omdat ik nu eindelijk de vrijheid en de rust vind om te herstellen.’

Mezelf durven zijn

‘Uiteindelijk is werk of geld niet hetgene wat ik mis. Ik mis de verbondenheid met mensen om mij heen. Daarom wil ik de komende tijd het gevecht met mijn angsten aangaan. Contact zoeken met mensen. Mezelf durven zijn. De dingen doen die ik leuk vind, maar die ik door mijn angsten altijd uit de weg ben gegaan. Kanovaren, wandelen, terug de natuur in. Ik weet niet of ik ooit weer 40 uur kan werken voor een baas. Maar ik geloof dat als ik mij gelukkiger voel, er vanzelf mogelijkheden zullen ontstaan.’

Wil je reageren op dit verhaal van Maarten? Laat je reactie hieronder achter. 

Gepubliceerd op: 19-06-2019

Reacties

Door Niek op donderdag 27 juni 2019, 20:45

Pfff wat een herkenbaar verhaal. Goed van je Maarten dat je het hier wel uit.
Gelukkig ben ik niet aan de alcohol en drugs gegaan. Ik kan mezelf ook moeilijk uiten en heb ook altijd die twee strijd met mezelf gehad. Presteer ik goed, ik voel me anders, vinden mensen me leuk etc. Etc..
En dan inderdaad die uitkering, dat is erg moeilijk. Eigenlijk te jong om thuis te zijn en wat moeten anderen daar dan wel niet van denken. Ik durf nog steeds niet tegen iedereen te zeggen dat ik een iva-uitkering heb.
Hopelijk durf jij ook snel jezelf te zijn en dat die twee strijd in je hoofd stopt. Iedereen is namelijk een individu en helaas kan je niet met iedereen bevriend zijn.
Maarten, heel veel succes en geluk.

Door Sterre op vrijdag 28 juni 2019, 12:30

Maarten,

Precies wat je zegt. "Ik mis de verbondenheid met mensen om mij heen". Dat weegt veel zwaarder dan het hebben van minder geld of verlies van werk. Dat schuldgevoel dat je hebt herken ik. Maatschappij is ingesteld op werkende mensen. Als je werkt en een top baan hebt, heb je status. Het is voor ons een hele klus om ons opnieuw te definiëren. Levensdoel en zingeving. Ik heb Iva uitkering. Mijn grote wens is dat mensen minder zouden stigmatiseren. Het gaat je goed.....

Door Thijs Lammerse op vrijdag 28 juni 2019, 18:46

Dag Maarten,

Ook hier een deel herkenning, ik heb 17 een eigen bedrijf gehad en hierna altijd leidinggevende functies gehad. Mijn rug heeft het begeven en ik heb nu "chronisch radiculair syndroom" een permanente hernia. Ik worstel nog steeds met het fijt; wel te willen maar niet te kunnen. Ik ben een echte doorzetter en ik laat pijn niet snel zien. Zo loop je ook weer vaak tegen vragen of opmerkingen van mensen op.
Zoals; oh hij kan wel een dagje weg! Waar anderen natuurlijk niet zien hoe zo'n dag er voor mij en mijn vrouw, uit ziet. En wat een geplan en gedoe dit dan is. Ik kan maar korte tijd staan of zitten tot dat de pijn dermate heftig word, ik niets meer kan. Als het iets beter met me gaat zou ik heel graag mensen willen helpen met vergelijkbare problemen. Wie weet wat de toekomst brengt. Ik blijf een optimist.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord