Daan Vasse (32, Wajong, asperger) werkte een paar jaar geleden bij het UWV Klantcontactcentrum. Door privéproblemen moest hij stoppen met werken. 2 jaar geleden vertelde hij hierover op UWV Perspectief. Hoe is het nu met Daan? Is hij inmiddels weer aan de slag?

'Bij mijn huidige werkgever heb ik niet het idee dat ik een stempel draag. Hier ben ik echt Daan, de collega’

Hoe is het gegaan de afgelopen 2 jaar?

‘Na het vorige interview ben ik gaan reizen en heb ik mijn huidige partner ontmoet. Omdat ze hier nu woont en van niet-Europese komaf is, moet ik voor voldoende inkomen zorgen. Met die verantwoordelijkheid op zak ben ik op zoek gegaan naar een baan. Mijn jobcoach heeft ervoor gezorgd dat ik bij het verkeersloket van Rijkswaterstaat mocht solliciteren en ik werk hier nu 1,5 jaar.’

Welke rol speelt asperger nu in je leven?

‘Het feit dat ik ermee geboren ben maakt het zowel een handicap als een deel van mijn persoonlijkheid. Ik herken de symptomen van asperger: bijvoorbeeld de moeite die het kost om je werk en carrière vol te houden. Als er in het reguliere leven iets speelt op de voor- of achtergrond, raak ik snel ontregeld. Het helpt al een stuk als ik gewoon accepteer dat het zo is. Ik doe mijn best, wat kan ik nog meer geven?’

Hoe vind je het om terug te lezen hoe het toen met je ging? 

‘Confronterend! Toen ik gevraagd werd voor dit nieuwe interview zat ik net thuis omdat het op het werk even niet meer ging. Ik las het advies dat ik toen gaf aan anderen: ‘Wees eerlijk tegenover jezelf. Zie het onder ogen als het niet goed gaat.’ Ik besefte dat ik mijn eigen advies moest volgen. Ik heb daarna met mijn manager gesproken en we hebben samen wat aanpassingen gedaan in mijn werksituatie. Dat geeft veel vertrouwen.’

‘Ik moet meer mijn eigen advies volgen: ‘Wees eerlijk tegenover jezelf. Zie het onder ogen als het niet goed gaat.’

Als ik toen had geweten wat ik nu weet ... 

‘Als ik had geweten welk spanningsveld er is tussen werkgevers en jonggehandicapten, dan had ik hierin een proactieve beleidsrol willen spelen. Ik speel nog steeds met dat idee. Werkgevers luisteren en doen aanpassingen, maar uiteindelijk krijgen mensen met een beperking meestal niet dezelfde kansen. Vooral jongeren vinden het lastig om te weten wat zij nodig hebben om hun werk te kunnen verrichten. Bij mijn huidige werkgever heb ik trouwens absoluut niet het idee dat ik een stempel draag. Hier ben ik wel echt Daan, de collega.’

Heb je jezelf beter leren kennen?

‘Ja. Ik ben wat gematigder geworden. Als iets niet gaat zoals ik het wil, dan frustreert het me nog steeds. Maar als ik het even de tijd geef, kan ik er vaak later met meer rust en perspectief naar kijken. Freerunnen was bijvoorbeeld voor mij de ultieme manier van vrijheidsexpressie. Totdat ik last van mijn knieën kreeg en moest accepteren dat dit niet meer ging.’

Durf je je opnieuw te wagen aan een advies aan anderen?

‘Ja hoor. De boodschap van 2 jaar geleden blijft: voel je dat het niet goed gaat? Luister ernaar en doe er iets mee. En nog een advies: wees lief voor jezelf en voor anderen.’

Gepubliceerd op: 27-07-2018

Reacties

Door Daan Vasse op dinsdag 31 juli 2018, 15:26

Aan alle lieve (ex-)collega's,

dank jullie wel voor de betrokkenheid en vriendelijke woorden! Normaal laat ik nooit reacties achter op het internet (alleen communiceren via email wat internet betreft blijft gemakkelijk te overzien :) ), maar ik heb ze gelezen. Het voelt fijn gesteund te worden door jullie, dat bevestigd dat er voor mij en anderen zoals ik ((jong-)gehandicapten aan het werk) wel degelijk plek is in deze maatschappij, ook op de arbeidsmarkt, ookal is het niet altijd makkelijk voor de werkgever èn werknemer. Stay human!

Hartelijke groeten,

Daan Vasse

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over