UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Marijn de Vries
Actief blijven Interview

‘Ik durf me nu afhankelijker op te stellen’

In de serie ‘Hoe gaat het met je?’ vragen we jongeren met een ziekte of handicap hoe zij de coronacrisis doorkomen. Dit keer: Marijn de Vries.

keer gelezen
13

Thuis zitten, dat wilde content creator Marijn de Vries ‘echt nooit’. Hij heeft al jaren MS, waardoor hij fysiek beperkt is. En nu is hij door de coronacrisis toch nog aan huis gekluisterd: ‘Maar ik ben gelukkig niet de enige.’

Marijn de Vries
Leeftijd: 35
Werkt nu als: content creator bij een recruitmentbureau en parttime als cliëntenraadslid bij UWV Amsterdam

Hoe ervaar je de coronacrisis tot nu toe?

‘Ik heb altijd gezegd: ik wil blijven werken. Ik heb dan wel MS, maar ik wil een bijdrage leveren aan de maatschappij. Ik zie het niet voor me om de hele tijd thuis te zitten. En nu zit ik dan toch thuis. Gelukkig ben ik niet de enige. Door MS ben ik fysiek beperkt. Ik kan moeilijk evenwicht houden en bepaalde lichaamsfuncties zijn uitgevallen. Er is nog een heleboel wat ik wél kan. Werken gelukkig ook. Voor mijn werk als content creator moet ik vaak mensen interviewen, dat kan heel goed vanuit huis. Dat deed ik voor de crisis ook wel eens. Wat dat betreft verandert er niet veel voor mij. Wat ik wel moeilijk vind, is dat ik niet met vrienden en familie kan afspreken. Ik mis het contact. Maar daar zijn alternatieven voor. Beeldbellen doe ik nu veel privé en voor werk. Zo heb ik toch nog veel contact met de buitenwereld.’

Wat doet deze crisis persoonlijk met je?

‘Door medicatie is mijn immuunsysteem erg verzwakt. Naar de supermarkt is levensgevaarlijk voor mij. Als ik op het nieuws mensen hoor zeggen: “hoe moeten we dit nu volhouden?”, dan denk ik: maak het niet erger dan het is. Ga lekker Netflixen, ga lezen, pak een hobby op. Geef je creativiteit de kans. Juist de beperking die de crisis oplegt, geeft goed inzicht in hoe je het ook anders kunt doen. Kijk naar wat er nog wel mogelijk is. Ik kaart bijvoorbeeld graag met vrienden. Normaal zitten we daarvoor bij elkaar, maar dat kan dus niet meer. Nu doen we dat via beeldbellen, en dat werkt uitstekend. Dan zitten we toch nog een hele avond te spelen en te praten. Dan denk ik: waarom zijn we hier niet eerder op gekomen!’

Wat leer je van deze situatie?

‘Ik zit best wel streng in isolatie; de enige die ik zie is de hulp, want zelf kan ik het huishouden niet doen. Ik denk wel dat ik hier sterker uit ga komen. Ik heb nog meer geleerd om op afstand dingen te doen. En ik durf me nu meer afhankelijk op te stellen, bijvoorbeeld door mensen te vragen boodschappen te halen. Dat voelde in het begin vervelend. Gek genoeg geeft me dit ook een bepaalde rust. Ik woon in Amsterdam en ik merk dat het móeten, het gehaast zijn, er wel van af is. Er heerst saamhorigheid, het idee dat we dit sámen moeten doen. Als je ook ziet hoe alles op alles wordt gezet bij UWV om ondernemers te helpen, dan ben ik daar echt trots op.’

 

Gepubliceerd op: 23-04-2020

Reacties

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord