Martine Reesink (45, IVA) heeft EDS, een bindweefselaandoening. Ze schrijft graag. Voor UWV Perspectief schreef ze een blog over dromen. ‘Want wat is een leven zonder dromen?’

Ik ben bekend met alle kanten van dromen; met dagdromen, met grote dromen, maar ook met dromen die in duigen vallen. Dromen moet je volgen, je moet altijd iets hebben om voor te gaan én je moet dromen houden. Wat is een leven zonder dromen?

Als klein meisje droomde ik van een eigen hotel. Het bestond op papier, de kamers al ingericht. Samen met mijn buurmeisje veroverde ik de wereld, daar was ik van overtuigd. Dromen veranderen: ze veranderden in advocaat worden, piloot, danseres, model en daarna iets realistischer in schrijfster, vormgeefster en uiteindelijk fotografe. Wat bleef was het grote denken, ik ging de wereld veroveren!

Nooit stond ik stil bij mijn 'handicap'. Ik lijd aan een chronische aandoening, een bindweefselstoornis. Als puber wist ik al wel dat ik fysiek niet spoorde, maar dat bleef altijd op de achtergrond van mijn denken. Ik verloor steeds meer functies, maar bleef me aanpassen. Veel dromen spatten uiteen, maar meer dromen werden uitgedacht. Thuis zitten (of liggen) was niet aan mij besteed, dacht ik. 

Nieuwe dromen

Toch is dit mijn lot, het punt kwam, het moment dat mijn lijf zich er letterlijk bij neergooide. Ik stortte fysiek compleet in, overbelast, mijn systeem wilde niet meer. Zes jaar lig ik nu voornamelijk plat. Jaren die mensen als een nachtmerrie zullen beschouwen. Toch denk ik dat deze jaren ergens goed voor zijn. Ik heb geleerd dat hoeveel dromen je ook kwijtraakt, er altijd ruimte is voor nieuwe. Dat groots dromen ook kan zonder 'baas'. Ik mis mijn werk, mis mijn collega's, maar ik maak mij nu sterk voor een nieuwe droom.

Ik mag op steeds meer platformen mijn zegje doen als blogger of columnist. Hiermee maak ik mij sterk voor mijn lotgenoten, ik breng mijn aandoening onder de aandacht. Maar laat ook zien dat je leven niet ophoudt bij een beperking. Zelfs geen grote beperking. Er zijn altijd mogelijkheden, je moet er alleen wel voor openstaan. En ik wil laten zien dat wij beperkten misschien wel afgekeurd zijn, maar zeer zeker niet afgeschreven.

Ik schrijf mijn droom, inmiddels leef ik ook mijn droom en ik blijf dromen. Ooit zie je mijn naam in een groot magazine. Ik droom er nog steeds van, ooit verover ik de wereld op mijn manier en met mijn mogelijkheden. 

Keep on dreaming, always!

    ‘Ik heb geleerd dat hoeveel dromen je ook kwijtraakt, er altijd ruimte is voor nieuwe.’

    Meer lezen over Martine?

    Lees meer over

    Zeldzame ziekte Schrijven Blog

    Reacties

    Reactie toevoegen

    Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

    De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
    Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over