UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Portret van Loes op het strand
Mijn ziekte/beperking Blog

Kwetsbaarheid vergt moed

Loes leerde na diverse burn-outs dat niet de ander, maar zijzelf verantwoordelijk is voor hoe zij omgaat met tegenslagen. 

keer gelezen
69

Loes van Dam (62) kwam 2,5 jaar geleden in de WIA. Ze was uitgeput door meerdere burn-outs. Te vaak ging ze over haar grenzen heen. Ze leerde meer bij zichzelf te blijven, bijvoorbeeld door veel te rusten. En als ze haar energie goed verdeelt over de week, lukt het ook leuke dingen te doen. Op haar eigen website detuinvanloes.nl schrijf ze over van alles wat haar bezighoudt. Voor UWV Perspectief schrijft ze haar eerste blog, over moed. 

Ik vind het een hele kunst om bij mijzelf te blijven en niet afhankelijk te zijn van wat een ander vindt of van mij verwacht. Zeker als die ander iemand is die ik liefheb en voor geen goud wil verliezen. De neiging om te pleasen is heel verleidelijk. Want ik wil niet eenzaam achterblijven.

Gek eigenlijk dat we ons zo laten beïnvloeden door de buitenwereld. Want welbeschouwd is alles wat er binnen in ons speelt vele malen belangrijker. Onze binnenwereld wordt al op jonge leeftijd gevormd door opvoeding en maatschappij. Zo durfde ik mijn gevoeligheid niet te laten zien. Door mij zo ‘normaal’ mogelijk te gedragen en mijzelf te beschermen – zelfs toen ik al wist dat ik als hooggevoelig persoon best anders mag zijn – ben ik uitgeput geraakt. Vanaf mijn eerste burn-out kwam ik erachter dat ik niet leefde voor mijzelf, maar de ander veel belangrijker vond. Dat had ik goed geleerd in mijn jeugd. De diagnose ADD en ontwijkende persoonlijkheidsstoornis hebben mij geholpen mijzelf beter te begrijpen. Langzaam maar zeker ging ik minder uit van mijn ‘denken’, ik ‘moest’ niet meer zoveel. En leerde luisteren naar mijn hart. Zo leerde ik dat een ander nooit belangrijker kan zijn dan ikzelf. Want alleen ik weet wat goed voor mij is.

Als ik alles van mijzelf accepteer, dus ook de minder mooie kanten, zoals chagrijnig zijn, bang of boos worden, dan heb ik het goed met mijzelf. Trouw zijn aan wie ik werkelijk ben, maakt mij blij. Afgewezen durven worden, accepteren dat je niet altijd opgenomen wordt door de groep, puur zijn: daar is moed voor nodig. Als je dat kunt, ben je jezelf. Je bent dan vrij en kunt de hele wereld aan. En je maakt de aarde daarmee een stukje mooier.

Hoe is dat voor jou? Durf jij helemaal jezelf te zijn? Ben benieuwd naar je reactie. Die kun je hieronder achterlaten. Dank!

Gepubliceerd op: 14-03-2019

Lees meer over

Blog Burn-out WIA Schrijven

Reacties

Door Alberdien op donderdag 21 maart 2019, 19:47

Wat me aanspreekt aan dit verhaal is dat het open en eerlijk is geschreven. Veel van de verhalen op deze site zijn “succes” verhalen. Mensen die weer aan een betaalde baan komen en aan het werk zijn. Dit verhaal gaat over acceptatie en mogelijkheden van bezig zijn en gelukkig zijn zonder een betaalde baan. Het verhaal is voor mij herkenbaar. Ik heb terug kerende depressies en heb nog steeds moeite dat ik geen betaald werk meer kan doen. Dat ik s,middags een dutje doe om energie te hebben voor leuke dingen.

Klasse loes dat je hier zo open over durft te schrijven, het is voor mij een feest de herkenning.

Dank je wel

Door Loes op dinsdag 26 maart 2019, 14:38

Dank je wel Alberdien. Dat geeft moed en motivatie nog meer blogs te schrijven.

Door Stan op dinsdag 12 november 2019, 15:20

Dank voor je verhaal, zeer herkenbaar. Wat fijn om te lezen dat je jezelf weer accepteerd en alle kanten van jezelf kan begrijpen. Ik ben inmiddels 60 en pas in een WIA regeling terechtgekomen. Ben vanaf 1985 docent geweest in het Voortgezetonderwijs, ik heb veel van mijn werk gekregen omdat ik goed was voor de klas kinderen kwamen graag naar mijn lessen maar ik moest wel 7 dagen in de week werken om dingen op de rails te houden. Op den duur hou je dat niet vol, zeker als je altijd de fouten bij jezelf legt. In 1997 had ik mijn eerste burn-out en daarna nog een paar inclusief depressies. Toen ik 58 was werd ADD geconstateerd door een uitstekende psychiater, sindsdien kan ik veel thuisbrengen en heb ik veel meer begrip voor mezelf en neem ik mezelf niet meer alles kwalijk. Ben nu veel thuis en ben blij dat ik rust in mijn hoofd heb waardoor ik hoop weer wat kracht op te bouwen. Op dit moment inversteer ik heel veel in mijn gezin/omgeving. Dank voor je open blog.

Door Loes van Dam op dinsdag 19 november 2019, 18:46

Dank je wel Stan voor jouw reactie. Daar ben ik heel blij mee. Misschien herken je nog meer in mijn boek Held op geitenwollen sokken. Op mijn website https://www.detuinvanloes.nl/boek/ vind je hierover nog meer informatie. Veel leesplezier!

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord