UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Zij schaamt zich voor haar uitkering
Vrouw kijkt beschaamd en denkt na
Geld Interview

Ik schaam me voor mijn uitkering … of toch niet?

‘Mijn uitkering heb ik hard nodig. Daar kan ik niets aan doen en ik schaam me er niet voor.’ Schaam jij je voor je Wajong-, WIA- of WAO-uitkering? Of niet? Reageer.

keer gelezen
485

Schaam jij je wanneer je moet vertellen dat je een uitkering hebt? Of maakt het je niets uit? We vroegen het aan 3 bezige Wajongers en een dichtende WAO’er. Praat ook mee over dit onderwerp. 

‘Je krijgt al snel het gevoel dat je ‘niet goed genoeg’ bent’

Carina – Wajong: ‘Gezondheid is veel belangrijker’

Carina (30) kent het gevoel van schaamte: ‘Ik ben een zelfstandige, onafhankelijke vrouw en ik neem graag de verantwoordelijkheid over mijn eigen leven. Maar financieel kan ik niet op eigen benen staan. Ik ben afhankelijk van anderen en dat stoort me. Juist omdat ik veel potentie heb schaam ik me voor mijn uitkering. Ik maak mezelf dan soms onnodig klein door te denken dat ik iets niet kan. We leven in een prestatiegerichte maatschappij waar status erg belangrijk is. Die status wordt je vaak toegekend door het hebben van werk, bezittingen en geld. Als je dat niet hebt, krijg je al snel het gevoel dat je “niet goed genoeg” bent. Gelukkig weet ik nu dat die manier van status toekennen en elkaar waarderen erg oppervlakkig is. Voor mij is gezondheid en bewustwording veel belangrijker.’

Rachel – Wajong en WIA: ‘Trots op wat wél lukt’

Rachel (32) schaamt zich niet voor haar uitkering:Ik ben opgevoed met een “hard werken en je best doen”-mentaliteit. M’n best doe ik zeker. Maar véél uren werken lukt jammer genoeg niet door mijn chronische ziekte. Dat ik die aanvullende uitkering hard nodig heb, daar kan ik niets aan doen, dus schaam ik me er niet voor. Ik ben blij dat die bestaat! Ik probeer trots te zijn op het werk dat me wél lukt, maar baal soms wel van wat ik niet kan. Gelukkig heb ik ook erg begripvolle vrienden en familie, in negatief gezelschap zou ik me onzekerder kunnen voelen. Natuurlijk ben je niet trots op je uitkering. Maar ik probeer me niet bezig te houden met eventuele negatieve meningen van anderen. Zij weten niet hoe het voelt om zo graag helemaal zelfstandig te willen zijn, maar dat niet te kunnen.’

‘Ik maak mezelf soms onnodig klein door te denken dat ik iets niet kan’

Ayla – Wajong: ‘Het voelt dubbel’

‘Of ik me schaam voor mijn uitkering? Nou en of!’, zegt Ayla (32). ‘Toen ik 10 jaar geleden van de verzekeringsarts te horen kreeg dat ik een Wajong-uitkering kreeg, sprong ik in eerste instantie een gat in de lucht. Het geld moéten verdienen en niet kúnnen maakt zo veel onmacht in je los. Het gaf me rust. Maar ik was wel bang dat mensen gingen oordelen dat ik niks kon, of erger nog: niks wilde. Terwijl ik niets liever wilde dan mijn eigen geld verdienen. Beetje bij beetje groeide de schaamte. Als ik moest vertellen dat ik een uitkering had, ging ik soms door de grond. Smoezen verzinnen deed ik niet, maar ik voelde me nog wel eens een buitenbeentje. Later ging ik inzien dat ik me bij deze situatie, die zo dubbel voelde, moest neerleggen. Ik blijf het ook mijn verantwoordelijkheid vinden om “scherp” te blijven. Ik werk nog iedere dag aan mezelf, net zoals ieder ander. Met of zonder werk. Het gaat uiteindelijk toch om je intentie!’

Harry – WAO: ‘Voor- en nadelen’

Harry (58) is dichter. Hij vat zijn gedachten samen in een gedicht.

Aan een uitkering kleven voordelen en nadelen
Dat is bij mij net als bij zovelen

Hoe kun je dichten
Zonder verblijf in diverse gestichten?

Ben je weer vrij
Dan ben je blij
Zonder inspiratie kan een dichter niets schrijven
Ik ondervind dit vaak aan den lijve

Zonder Perspectief
Ben ik met woorden niet zo creatief

Ik hoef niet te slijmen
Als ik maar mag rijmen

Zonder een uitkering heb ik geen rust
En vergaat me de lust

Geen rust met een uitkering
Dan is een uitkering een vreselijk ding.

Herken jij je in een van deze reacties? Of denk je er anders over? Laat je reactie hieronder achter.

Gepubliceerd op: 22-10-2018

Lees meer over

Uitkering Wajong WIA WAO

Reacties

Door N. op dinsdag 23 oktober 2018, 09:44

Ik schaam me ook voor mijn uitkering. Ben nog jong en zou liever willen werken,maar dat zit er niet in. Of dat in de toekomst ooit gebeurd,ik weet het niet. Het is wel fijn dat een uitkering bestaat,want zonder komen veel mensen in de problemen denk ik. Dus daar probeer ik wel dankbaar voor te zijn.

Door Wije op dinsdag 23 oktober 2018, 11:17

Ik schaam me enorm voor mijn Wajong uitkering, heb deze in 2009 moeten aanvragen van school omdat ik met een laptop in de klas werkte en zwaar gepest werd, wat erin resulteerde dat ik van MBO 4 naar MBO 2 werd gezet, daar werd het pesten veel erger. Er werd mij gezegd dat ik daardoor meer tijd op school kreeg. Als ik hem in 2010 had aangevraagd had ik er geen recht op gehad.
Ik werd tot mijn schrik 80-100% afgekeurd. Die man lag uit dat ik in de 2010 regeling maar 10% afgekeurd zou zijn.

Nadat ik mijn opleiding had afgerond durfde ik niet meer doorteleren omdat ik bang was om weer gepest te worden. Ik werd toen door een Jobcoach bij een werkgever geplaatst die me direct op 50% loondispensatie zette. Ik voelde me toch al zoveel minder dan andere en accepteerde het maar. Ik durfde niet voor mezelf optekomen. Er werd ook gerookt op kantoor en daar durfde ik nooit wat van te zeggen. Ik ben nu 27 en schaam me ook enorm dat ik maar een MBO 2 diploma heb terwijl ik MBO 4 goed zou aankunnen

Door Herman op dinsdag 23 oktober 2018, 13:16

Ik ben 59 jaar en sinds 2005 niet meer aktief in loondienst ,of zelfstandig,door een hernia kon ik toendertijd mijn werk als servicemedewerker niet meer uitvoeren en ging de meubelverkoop in . In die tijd ben ik aan mijn hernia geopereerd en mijn toenmalig werkgever heeft ervoor gezorgd dat ik als zelfstandig Meubelservicebedrijf verder kon ik had twee dagen werk van hem en de andere dagen heb ik als zelfstandig ondernemer meubelmontagewerk verricht voor diverse meubelzaken en restauratie en stoffeerwerk.in eigen werkplaats.
Doordat ik schouderproblemen kreeg afgescheurde pezen,moest ik geopereerd worden in een Privèkliniek omdat ik daar sneller geholpen kon worden,maar helaas kreeg ik daarop weer klachten en werd in totaal 5 keer geopereerd aan mijn schouders,in die tijd kreeg ik hartritmestoring doordat ik ook OSAS-SLAAPAPNEU HEB!! ik had 69 APNEUS PER UUR daardoor worden alle organen aangetast.

Door Herman op dinsdag 23 oktober 2018, 13:25

Door de slaapapneu heb ik vaker dan 70 keer een CARDIOVERSIE ondergaan omdat ik hartritmestoring had,ook heb ik vijf keer een Hartablatie ondergaan en ben sinds 2005 volledig arbeidsbeperkt (gehandicapt). Op dit moment ben ik als vrijwilliger werkzaam als REGIOCOÖRDINATOR bij de APNEUVERENIGING en chauffeur bij kinderopvang en als kok bij een HOSPICE en verricht onderhoud bij Peuterspeelplaats in onze stad.
Maar ik mis toch het inkomen en de voldoening van mijn werk mijn WAZ uitkering is natuurlijk 70% van het laatst verdiende inkomen als zelfstandige en 40 % minder dan bijstandsnorm,daarom werkt mijn vrouw met haar fysieke beperking erbij als Gastouder en facilitair medewerkster,ik heb de meeste voldoening bij het Hospice.

Door Lara op dinsdag 23 oktober 2018, 14:11

Ik ben dankbaar dat ik een Wajong uitkering heb, maar ik had het ook wel graag anders gezien. Ik vind het moeilijk om erover te praten, maar schaam me er niet voor. Ik heb zelf een Wajong Uitkering sinds 2014(18 jaar) en nog steeds heb ik er soms wel moeite mee. Vooral als het op werk aankomt, want ik mag wel werken maar je krijgt toch een minder hoge salaris dan je mede collega’s. Dat is voor mij wel erg moeilijk om te accepteren en ook dat het qua leren lastig gaat. Dus kort samengevat: schaamte heb ik niet, maar ik heb hem liever niet dan wel.

Door Anoniem op dinsdag 23 oktober 2018, 15:14

Ik schaam me meer voor het feit dat ik niet uit mijn wajonguitkering lijk te kunnen komen. Ik heb recent een mbo4 opleiding afgerond en werk vinden is nu bijna onmogelijk. Ik heb door depressie en angst problematiek jaren lang thuis gezeten. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik niet de nodige werkervaring heb kunnen opdoen waar nu zo vaak naar gevraagd wordt bij sollicitaties. Zelfs niet in winkels. Ook is er met mijn recent behaalde diploma amper werk te vinden in die sector.Nu heb ik het gevoel weer vast te lopen, wat weer voor onzekere en depressieve gedachten zorgt. Dit terwijl ik zo enthousiast aan m'n mbo studie begon en dit wist af te maken! Omscholen of een HBO studie volgen is misschien een idee. Maar dat kost wel weer 4 jaar en zit er te wachten op een 34 jarige met een hbo opleiding zonder werk ervaring? :( en dan de kosten nog. Ik kan het met mijn uitkering niet betalen en ik heb nu al een studieschuld opgebouwd na deze opleiding. Wordt alleen maar meer na een hbo studie..

Door Annelies op dinsdag 23 oktober 2018, 15:44

Allereerst ben ik zéér dankbaar voor mijn uitkering! Had me leven zo anders voor mij gezien, dat ik nu tijdelijk afgekeurd ben omdat ik ziek ben geworden van iets wat op mijn 6e gebeurd is vind ik lastig te verkroppen en daar komt ook veel schaamte bij. Mis vaak iets van empathie bij UWV werknemers, snap dat zij ook onder druk staan maar voelt soms erg denigrerend en ongelijkwaardig

Door Mees op dinsdag 23 oktober 2018, 16:00

Ja ik schaam me voor mijn uitkering. Vooral op verjaardagen/groepen, toekomstplannen: promotie, voor je zelf beginnen, huis kopen, vakantie, bucketlist, sporten. Mijn toekomstplannen: verder parasiteren op de samenleving.

Door Lyon Pools op woensdag 24 oktober 2018, 03:41

Ik schaam me voor me uitkering omdat ik niet altijd rond kan komen er van begrijp me niet verkeerd ik eet en drink elke dag dus ik ben niet super arm. maar als je op vakantie wilt of een hoge rekening binnenkomt moet je heel veel aan de kant zetten en soms hou ik niet 100 euro over om per maand te verspillen. dus moet ik oppasen dat ik niet over de grens gaat anders heb ik ook niet veel meer geld over op men spaarrekening. Ik schaam me wel niet dat ik het krijg want het is eerlijk gezegd een blessing voor mij geweest in de afgelopen jaren, en probeer me er niet veel van aan te trekken wat mensen vinden maar het is niet altijd makkelijk. heb nu besloten dat wie niet accepteer dat ik een Wajong krijg hoor niet in men leven het leven gaat niet alleen maar om status

Door Cindy Hovius op woensdag 24 oktober 2018, 07:31

Het is in mijn ogen normaal om je aanvankelijk opgelucht te voelen over je uitkering. In mijn situatie werd ik ziek op mijn achttiende. Voor een Wajong moest je toen een jaar wachten voordat je die mocht aanvragen, dus toen ik twaalf maanden van mijn ouders' geld geleefd had meteen aangevraagd.

Toen ik weer in sociale kringen probeerde te komen, werd er automatisch de vraag "Wat doe jij?" gesteld. Heel lang heb ik me hier erg rot over gevoeld. Ik ben wel altijd eerlijk geweest, zelfs als ik op sollicitatie ging (omdat ik het toch weer wilde proberen).

Nu is mijn visie enorm veranderd. Ik weet dat ik recht heb op de Wajong uitkering. Ik heb de mogelijkheid om mijn dagen in te vullen met dingen die ik leuk vind om te doen. Schrijven, vrijwilligerswerk, lezen,hardlopen, af en toe een koffie drinken bij familie of in een klein cafeetje. Ik hoef me niet aan een 9-5 schema te houden. Kortom: ik voel me juist gezegend! Je hebt niet veel geld nodig om het leven van je dromen te leiden.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord