UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Zij schaamt zich voor haar uitkering
Vrouw kijkt beschaamd en denkt na
Geld Interview

Ik schaam me voor mijn uitkering … of toch niet?

‘Mijn uitkering heb ik hard nodig. Daar kan ik niets aan doen en ik schaam me er niet voor.’ Schaam jij je voor je Wajong-, WIA- of WAO-uitkering? Of niet? Reageer.

keer gelezen
680

Schaam jij je wanneer je moet vertellen dat je een uitkering hebt? Of maakt het je niets uit? We vroegen het aan 3 bezige Wajongers en een dichtende WAO’er. Praat ook mee over dit onderwerp. 

‘Je krijgt al snel het gevoel dat je ‘niet goed genoeg’ bent’

Carina – Wajong: ‘Gezondheid is veel belangrijker’

Carina (30) kent het gevoel van schaamte: ‘Ik ben een zelfstandige, onafhankelijke vrouw en ik neem graag de verantwoordelijkheid over mijn eigen leven. Maar financieel kan ik niet op eigen benen staan. Ik ben afhankelijk van anderen en dat stoort me. Juist omdat ik veel potentie heb schaam ik me voor mijn uitkering. Ik maak mezelf dan soms onnodig klein door te denken dat ik iets niet kan. We leven in een prestatiegerichte maatschappij waar status erg belangrijk is. Die status wordt je vaak toegekend door het hebben van werk, bezittingen en geld. Als je dat niet hebt, krijg je al snel het gevoel dat je “niet goed genoeg” bent. Gelukkig weet ik nu dat die manier van status toekennen en elkaar waarderen erg oppervlakkig is. Voor mij is gezondheid en bewustwording veel belangrijker.’

Rachel – Wajong en WIA: ‘Trots op wat wél lukt’

Rachel (32) schaamt zich niet voor haar uitkering:Ik ben opgevoed met een “hard werken en je best doen”-mentaliteit. M’n best doe ik zeker. Maar véél uren werken lukt jammer genoeg niet door mijn chronische ziekte. Dat ik die aanvullende uitkering hard nodig heb, daar kan ik niets aan doen, dus schaam ik me er niet voor. Ik ben blij dat die bestaat! Ik probeer trots te zijn op het werk dat me wél lukt, maar baal soms wel van wat ik niet kan. Gelukkig heb ik ook erg begripvolle vrienden en familie, in negatief gezelschap zou ik me onzekerder kunnen voelen. Natuurlijk ben je niet trots op je uitkering. Maar ik probeer me niet bezig te houden met eventuele negatieve meningen van anderen. Zij weten niet hoe het voelt om zo graag helemaal zelfstandig te willen zijn, maar dat niet te kunnen.’

‘Ik maak mezelf soms onnodig klein door te denken dat ik iets niet kan’

Ayla – Wajong: ‘Het voelt dubbel’

‘Of ik me schaam voor mijn uitkering? Nou en of!’, zegt Ayla (32). ‘Toen ik 10 jaar geleden van de verzekeringsarts te horen kreeg dat ik een Wajong-uitkering kreeg, sprong ik in eerste instantie een gat in de lucht. Het geld moéten verdienen en niet kúnnen maakt zo veel onmacht in je los. Het gaf me rust. Maar ik was wel bang dat mensen gingen oordelen dat ik niks kon, of erger nog: niks wilde. Terwijl ik niets liever wilde dan mijn eigen geld verdienen. Beetje bij beetje groeide de schaamte. Als ik moest vertellen dat ik een uitkering had, ging ik soms door de grond. Smoezen verzinnen deed ik niet, maar ik voelde me nog wel eens een buitenbeentje. Later ging ik inzien dat ik me bij deze situatie, die zo dubbel voelde, moest neerleggen. Ik blijf het ook mijn verantwoordelijkheid vinden om “scherp” te blijven. Ik werk nog iedere dag aan mezelf, net zoals ieder ander. Met of zonder werk. Het gaat uiteindelijk toch om je intentie!’

Harry – WAO: ‘Voor- en nadelen’

Harry (58) is dichter. Hij vat zijn gedachten samen in een gedicht.

Aan een uitkering kleven voordelen en nadelen
Dat is bij mij net als bij zovelen

Hoe kun je dichten
Zonder verblijf in diverse gestichten?

Ben je weer vrij
Dan ben je blij
Zonder inspiratie kan een dichter niets schrijven
Ik ondervind dit vaak aan den lijve

Zonder Perspectief
Ben ik met woorden niet zo creatief

Ik hoef niet te slijmen
Als ik maar mag rijmen

Zonder een uitkering heb ik geen rust
En vergaat me de lust

Geen rust met een uitkering
Dan is een uitkering een vreselijk ding.

Herken jij je in een van deze reacties? Of denk je er anders over? Laat je reactie hieronder achter.

Gepubliceerd op: 22-10-2018

Lees meer over

Uitkering Wajong WIA WAO

Reacties

Door Berri Sciarone op woensdag 24 oktober 2018, 10:16

Ik heb een WIA uitkering. En, ik dank 'God op mijn blote knieën' dat in Nederland zo'n uitkering bestaat. Ik heb een ernstig verkeersongeluk gehad, met coma, en daarna revalidatie. Ik heb Niet Aangeboren Hersenletsel NAH). En, hoe ironisch, ik werkte daarvoor bij een Centrum voor mensen met NAH.
Ik ben heel open over die uitkering, misschien dat sommige mensen het niet begrijpen. Aan de buitenkant zie je niets aan mij. Hoogstens dat ik een beetje ongelukkig loop. Maar ik heb echt wel wat.
Het klink misschien raar, maar ik ben nog nooit zo gelukkig geweest! Ik weet precies wat ik wel kan, en hoe lang, en wat niet kan. Onder andere (veel) stress, en verantwoordelijkheid, krijg ik paniekaanvallen van. Ik heb mijn leven prima gedrapeerd rond mijn 'beperkingen'. En, dat ik een uitkering mag ontvangen, maakt me rustig. En, net zoals mw. Hovius schrijft op woensdag 24 oktober; 'ik voel me juist gezegend! Je hebt niet veel geld nodig om het leven van je dromen te leiden'

Door Ingeborg op woensdag 24 oktober 2018, 10:47

Ook ik schaam me voor 't feit dat ik een uitkering (wao) heb. Vanaf 't moment dat ik er mee te maken kreeg, wil ik uit die WAO komen. Zelf voor m'n inkomen zorgen. Het drama van de schaamte is niet eens zo zeer vanuit mezelf, mezelf minder waardig voelen o.i.d. Maar wel de minderwaardigheid die je over je heen krijgt - vaak niet expliciet uitgesproken, maar in de onderlaag overduidelijk- vanuit de samenleving. Op die manier heb ik vaak het gevoel er een "extra gevecht" erbij te krijgen. Naast het leren omgaan met een fysieke beperking (t.g.v. medische fout). Door de jaren heen heb ik gelukkig geleerd om te beseffen dat de reacties van anderen meer over hen zegt dan over de feitelijke situatie en/of mijzelf. Dat helpt! En ik blijf m'n best doen om uit de WAO te komen.

Door Loes op woensdag 24 oktober 2018, 15:08

Ik schaam me totaal niet voor mijn uitkering, ik kan er toch niks aan doen dat ik zo ziek ben dat ik nog geen paar uur per week kan werken? Ik vind het vooral heel jammer dat ik een geweldige baan en dito carrière heb moeten opgeven, aan talenten geen gebrek. Maar als je lijf niet wil, houdt het gewoon op, hoe moeilijk dat ook is. Dan zijn al die opleidingen en werkervaring ineens totaal onbelangrijk geworden. Aan de andere kant, ik heb dat gelukkig allemaal mee mogen maken, er zijn ook mensen die al in hun pubertijd ziek worden en niet meer kunnen functioneren. Dat lijkt me heel erg. Ik heb tot mijn dertigste nog een normaal leven gehad, dat pakken ze me nooit meer af.

Door Berthil Korten op woensdag 24 oktober 2018, 17:15

A-B-S-O-L-U-U-T N-I-E-T!

In april 2017 heb ik dit mogen onderbouwen en volgend jaar wil ik dat best weer doen. Indien mensen er naar vragen, wil ik het desgewenst best toelichten, maar vrijwel niemand doet dat gek genoeg ...

Door Tony op woensdag 24 oktober 2018, 17:51

Slachtoffer crisis 2008, positief op zoek naar werk,baan aannemen op lager nivo,denkend nooit afhankelijk te worden van uitkering,altijd werk kunnen vinden ondanks 5 wisselingen van werkgever als detacheerder, je bent goed. Tijdelijk contract als zwaard van damocles boven je hoofd, deadline na deadline, en je werk levende hel wordt,een borrel om te ontspannen, en nog 1... En dan komt de zoals ik het noem "gruwelijke burnout", je bent opgebrand, komt ziek thuis te zitten, borrel als zelfmedicatie om de pijn weg te drinken, maar die is niet weg te drinken, 1 wordt 2 wordt bijna dooddrinken,dan zit je in een kliniek om af te kicken van alcohol verslaving, en elke vorm van stress teveel is. Hoger opgeleid, intelligent, sterk van karakter en daar zit je op de bodem van de put, aan de rand van de put vertel je niemand,doet alsof je werkt, social media, niet overdag inloggen, pretenderen dat je werkt, alles om niemand te laten weten dat je ziek bent. Nu weet ik beter, ik ben maar een mens.

Door Roel op donderdag 25 oktober 2018, 08:44

Hersenletsel. Het is meer en meer geworden. Heb me letterlijk kapot gewerkt om mijn opleiding en werk te kunnen. Na lange tijd ben ik van de rand gevallen. Ik ben zo hard van de rand gevallen dat ik niet meer kan opstaan. Mezelf zo ver voorbij gelopen dat de roofbouw zijn tol geëist heeft. Ik ben net de 40 voorbij maar moet tussen de middag slapen en om de paar uur rusten. Rust, structuur en regelmaat zijn mijn houvast. Mensen zeggen dat ik weer gewoon weer aan de gang moet. Tegen iemand in een rolstoel zeg je toch niet dat ie gewoon moet gaan lopen. Ik heb dus gefaald. Elke dag angst om mijn uitkering te verliezen waar ik afhankelijk van ben. Ik schaam me voor elke vorm van hulp. Als ik mezelf voorbij loop kan ik het zonder.

Door Monique op donderdag 25 oktober 2018, 09:53

Ik ben blij dat ik dat ik een uitkering krijg en schaam mij daar niet voor. Wel heb ik moeite om te vertellen waarom ik een uitkering krijg je ziet aan de buitenkant immers niks !!
Ik ben aan een tumor in mijn hoofd geopereerd en kan daardoor niet meer werken. Je ziet mensen dan raar reageren, werk je dan helemaal niet meer , wordt vaak gevraagd, ook niet als vrijwilligster ? Ik zou willen dat ik dat kon. Ik heb met heel veel plezier mijn werk gedaan. Ik werkte als VVE - leidster op diverse peuterspeelzalen. En dacht ook ze halen die tumor even weg en dan kan ik weer aan de slag. Maar niet dus. het kwetst mij soms nog steeds dat mensen zo reageren al weet ik dat ik daar boven moet staan. Ik ben dankbaar dat ik er nog ben en voor alles wat ik nog wel kan doen.

Door I. op donderdag 25 oktober 2018, 12:15

Ik schaam me er niet voor, dat ik (sinds kort) een uitkering ontvang. Doordat ik werkte, was ik verzekerd voor arbeidsongeschiktheid (en heb ik premie betaald) en nu ben ik arbeidsongeschikt en dus ontvang ik nu hetgeen waarvoor ik verzekerd was.
Waar ik me helaas wel erg beschaamd door voel, is dat ik nu het predikaat 'niet geschikt om enige arbeid te verrichten' heb. Dat voelt erg naar. Te meer, omdat ik het zelf niet zo ervaar en me letterlijk 'uit mijn baan geplukt' voel. Ik ben er nog steeds verbaasd over, dat bepaald is, dat ik niet zou kunnen werken.
Bij alles wat ik doe (vrijwilligerswerk, stage lopen, HBO-opleiding starten) ervaar ik het feit dat ik 'afgekeurd' ben als een groot geheim. Ik houd dat (in eerste instantie) voor me. Pas als ik het gevoel heb 'dat ik me bewezen heb' laat ik daar iets over los.
Tegelijkertijd voelt deze uitkering ook als een geschenk: hierdoor kan ik rustig uitzoeken bij welk en hoeveel (vrijwilligers)werk ik me wel en niet gestresst voel.

Door Fred op donderdag 25 oktober 2018, 14:22

Na jaren tot 100 uur per week bij een baas gewerkt te hebben (en nog een eigen bedrijfje erbij gehad hebben) naar niks gegaan.
Over dat veel werken hoor je niemand, maar nu ik een uitkering heb moet ik het vaak aanhoren.
Niemand ziet aan me dat ik enkele vormen reuma heb,
bijna geen nierfunctie meer,
versleten gewrichten.
Dag in dag uit moe en vaak ellendig.
Het ergste nog de mensen die nooit of bijna nooit gewerkt hebben degene met commentaar zijn.
Laatst van een van mijn dokters gehoord dat ik wel erg veel kwale had en het knap was dat ik nog vrolijk kon zijn.(ze zien de buitenkant)
De uitkering is minder dan de helft van mijn laatste loon maar daar was ik snel aan gewent.
Ben blij dat ik een uitkering heb gekregen al schaamde ik me er vaak voor maar het lijkt erop dat het went.

Door Neeltje op donderdag 25 oktober 2018, 19:33

Nee ik schaam me niet voor mijn WIA uitkering want ik heb er niet om gevraagd om afgekeurd te worden.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord