UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Zij schaamt zich voor haar uitkering
Vrouw kijkt beschaamd en denkt na
Geld Interview

Ik schaam me voor mijn uitkering … of toch niet?

‘Mijn uitkering heb ik hard nodig. Daar kan ik niets aan doen en ik schaam me er niet voor.’ Schaam jij je voor je Wajong-, WIA- of WAO-uitkering? Of niet? Reageer.

keer gelezen
682

Schaam jij je wanneer je moet vertellen dat je een uitkering hebt? Of maakt het je niets uit? We vroegen het aan 3 bezige Wajongers en een dichtende WAO’er. Praat ook mee over dit onderwerp. 

‘Je krijgt al snel het gevoel dat je ‘niet goed genoeg’ bent’

Carina – Wajong: ‘Gezondheid is veel belangrijker’

Carina (30) kent het gevoel van schaamte: ‘Ik ben een zelfstandige, onafhankelijke vrouw en ik neem graag de verantwoordelijkheid over mijn eigen leven. Maar financieel kan ik niet op eigen benen staan. Ik ben afhankelijk van anderen en dat stoort me. Juist omdat ik veel potentie heb schaam ik me voor mijn uitkering. Ik maak mezelf dan soms onnodig klein door te denken dat ik iets niet kan. We leven in een prestatiegerichte maatschappij waar status erg belangrijk is. Die status wordt je vaak toegekend door het hebben van werk, bezittingen en geld. Als je dat niet hebt, krijg je al snel het gevoel dat je “niet goed genoeg” bent. Gelukkig weet ik nu dat die manier van status toekennen en elkaar waarderen erg oppervlakkig is. Voor mij is gezondheid en bewustwording veel belangrijker.’

Rachel – Wajong en WIA: ‘Trots op wat wél lukt’

Rachel (32) schaamt zich niet voor haar uitkering:Ik ben opgevoed met een “hard werken en je best doen”-mentaliteit. M’n best doe ik zeker. Maar véél uren werken lukt jammer genoeg niet door mijn chronische ziekte. Dat ik die aanvullende uitkering hard nodig heb, daar kan ik niets aan doen, dus schaam ik me er niet voor. Ik ben blij dat die bestaat! Ik probeer trots te zijn op het werk dat me wél lukt, maar baal soms wel van wat ik niet kan. Gelukkig heb ik ook erg begripvolle vrienden en familie, in negatief gezelschap zou ik me onzekerder kunnen voelen. Natuurlijk ben je niet trots op je uitkering. Maar ik probeer me niet bezig te houden met eventuele negatieve meningen van anderen. Zij weten niet hoe het voelt om zo graag helemaal zelfstandig te willen zijn, maar dat niet te kunnen.’

‘Ik maak mezelf soms onnodig klein door te denken dat ik iets niet kan’

Ayla – Wajong: ‘Het voelt dubbel’

‘Of ik me schaam voor mijn uitkering? Nou en of!’, zegt Ayla (32). ‘Toen ik 10 jaar geleden van de verzekeringsarts te horen kreeg dat ik een Wajong-uitkering kreeg, sprong ik in eerste instantie een gat in de lucht. Het geld moéten verdienen en niet kúnnen maakt zo veel onmacht in je los. Het gaf me rust. Maar ik was wel bang dat mensen gingen oordelen dat ik niks kon, of erger nog: niks wilde. Terwijl ik niets liever wilde dan mijn eigen geld verdienen. Beetje bij beetje groeide de schaamte. Als ik moest vertellen dat ik een uitkering had, ging ik soms door de grond. Smoezen verzinnen deed ik niet, maar ik voelde me nog wel eens een buitenbeentje. Later ging ik inzien dat ik me bij deze situatie, die zo dubbel voelde, moest neerleggen. Ik blijf het ook mijn verantwoordelijkheid vinden om “scherp” te blijven. Ik werk nog iedere dag aan mezelf, net zoals ieder ander. Met of zonder werk. Het gaat uiteindelijk toch om je intentie!’

Harry – WAO: ‘Voor- en nadelen’

Harry (58) is dichter. Hij vat zijn gedachten samen in een gedicht.

Aan een uitkering kleven voordelen en nadelen
Dat is bij mij net als bij zovelen

Hoe kun je dichten
Zonder verblijf in diverse gestichten?

Ben je weer vrij
Dan ben je blij
Zonder inspiratie kan een dichter niets schrijven
Ik ondervind dit vaak aan den lijve

Zonder Perspectief
Ben ik met woorden niet zo creatief

Ik hoef niet te slijmen
Als ik maar mag rijmen

Zonder een uitkering heb ik geen rust
En vergaat me de lust

Geen rust met een uitkering
Dan is een uitkering een vreselijk ding.

Herken jij je in een van deze reacties? Of denk je er anders over? Laat je reactie hieronder achter.

Gepubliceerd op: 22-10-2018

Lees meer over

Uitkering Wajong WIA WAO

Reacties

Door Agnes op donderdag 25 oktober 2018, 19:47

Voor mij voelt het nu nog dubbel om een wia uitkering te hebben. Ik ben voor 80 tot 100 procent afgekeurd ( lichtverstandelijke beperking en chronisch overbelast geraakt en herstellende van een zware burn-out) " Gelukkig" hoef ik niet te werken maar mag ik werken , dus ik geeft mij veel rust en geen werkdruk meer. Het liefst wil ik mee doen met de rest, ook meedoen in het werkproces en mijn eigen geld verdienen maar ik weet ook als ik dat weer gaat doen dat ik weer ondergaat .

Door Sharon-Lee op donderdag 25 oktober 2018, 19:49

Ik schaam me soms ook wel voor mijn uitkeringen,maar ben zeker blij dat het bestaat. In 2008 heb ik het aangevraagd omdat ik niet eens normaal een opleiding kon afronden. Uiteindelijk op latere leeftijd diagnose autisme ppd.nos hebben geconstateerd heeft alles wel duidelijk gemaakt dat dit altijd de oorzaak is geweest dat het allemaal zo lastig gaat. Werken zit er voor mij niet in omdat ik snel een burn out heb. Dus zonder uitkering zou ik niks hebben. Dus erg dankbaar dat het bestaat.

Door Roel op donderdag 25 oktober 2018, 19:50

Ja ik schaam me hier voor.
Zou liever willen dat het anders wordt benoemd dan uitkering.

Door Maria op donderdag 25 oktober 2018, 19:51

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik een uitkering ontvang zodat ik voor mijn kinderen kan zorgen.

Daarnaast is er de schaamte, elke dag. En de teleurstelling dat het mij niet is gelukt om aan het werk te blijven, ook al heb ik daar ontzettend mijn best voor gedaan.

Ik ben bang als ik Rutte of Dijkstal denigrerend hoor over uitkeringstrekkers. Op zo'n moment voel ik de afhankelijkheid extra sterk.

Ik heb er veel voor over om te werken. Niet alleen financieel, maar ook om van nut en onderdeel te zijn van de maatschappij en niet onbelangrijk is dat het perspectief geeft. Op het ontvangen van een uitkering rust een taboe en het oordeel is snel geveld.

Door Kalimero op donderdag 25 oktober 2018, 20:05

Toen ik in 2003 om psychische redenen (met langdurige opname) een wajong uitkering kreeg was ik blij dat die bestond. Echter nadat ik na mijn opleiding begon met werken kwam ik erachter dat ik voor altijd een wajonger bleef... Nou ja...was dan maar zo. Na 5 jaar op mijn tenen lopen met regelmatige uitval kwam ik werkloos thuis te zitten en werd ik door het uwv benaderd voor een traject naar werk. Wat uwv? Wajong? Nee nooit meer! Ik schaamde me dood! Maar nadat ik gesolliciteerd had op een reguliere baan realiseerde ik me dat uwv gelijk had en een gewone baan veel te zwaar zou zijn. Nog steeds heb ik het er moeilijk mee... Ik heb een universitaire opleiding en mensen hebben hoge verwachtingen...ik ook van mezelf. Die moet ik flink gaan bijstellen. Ik besef me dat ik ook geluk heb met mijn wajong als vangnet, maar dat je nooit van die stempel af komt vind ik wel lastig.

Door Natuurliefhebber op donderdag 25 oktober 2018, 20:32

Eigenlijk schaam ik me wel inderdaad, hoewel ik vind dat het niet nodig is. Dat je een uitkering nodig hebt, zo kan het gewoon lopen. Maar als het tijdschrift van UWV in de bus valt denk ik altijd: "kan dat niet wat discreter?". Ik woon met een paar huisgenoten onder een dak (eigen appartement). We spreken elkaar niet over persoonlijke dingen maar ze weten dus wel dat ik een uitkering krijg. Is dat erg? Helemaal niet, toch heb ik dat liever niet.
Het zal wel te maken hebben met dat een doorsnee 'levenspad' is: studeren en dan werken. Alsof er maar één pad mogelijk is, mensen gaan er automatisch vanuit dat je dat volgt en lijken het lastig te vinden als ze iemand voor zich hebben voor wie dat niet geldt. Of ik dénk dat zij dat lastig vinden, omdat ik het zelf liever anders had gezien. Toch rust er ook wel een stigma op, iets van: profiteren. Ik weet voor mezelf dat het niet klopt: ik doe er alles aan om binnen mijn grenzen bij te dragen aan de maatschappij. De meeste anderen vast ook.

Door Betsy op donderdag 25 oktober 2018, 20:57

Tuurlijk schaam ik me ervoor. ieder mens voelt zich sterker en zelfverzekerder als hij zijn volle potentieel weet te benutten. Als dat door ziekte of handicap niet lukt is het lastig je wel waardevol en nuttig te voelen. Veel gehoorde opmerkingen van mensen als ik vertel dat ik een uitkering heb is “maar wil je wel werken dan?” Men gaat dus al vanuit dat als je een uitkering hebt, je niet wil i.p.v. niet kan. En ik moet dan elke keer aan vreemde gaan verdedigen dat ik er echt recht op heb.
Sommige politieke partijen helpen ook flink mee met het in stand houden van dat wantrouwen.
Net als dit UWV magazine trouwens. Geen artikel in dit blad waar niet wordt gehamerd op het feit dat je waardevoller bent als je niet bij de pakken neer gaat zitten maar aan t werk gaat (al is het maar vrijwillig)
Men gaat er dus alvast vanuit dat ik dat niet vanuit mezelf al wil.
Als ik me niet al vanuit mezelf schaam voor mijn uitkering dan wordt het me door de maatschappij /overheid wel ingewreven

Door Mirjam op donderdag 25 oktober 2018, 21:22

Toen ik pas voor een uitkering in aanmerking kwam was mijn doel zo snel als mogelijk weer aan het werk te komen. Maar telkens wanneer ik me bij het UWV moest melden stond er alweer een nieuwe operatie aan mijn hand op stapel. In de afgelopen 11 jaar heb ik ontelbare operaties aan mijn handen ondergaan waaronder het verwijderen van mijn middelvinger rechterhand en een handversmalling. Mijn werk als dynamische secretaresse kon ik vergeten. In het begin heb ik gejankt als een klein kind maar op een gegeven moment heb ik dit bewust overboord gezet. Ik geniet nu van de dingen die ik nog wel kan, ondanks dat ik 24/7 last heb van zenuwpijn in mijn handen heb.
Ik heb er tenslotte niet om gevraagd om verkeerd te zijn behandeld. Vreselijk boos ben ik geweest maar ook dat helpt je niet verder. Je zit alleen jezelf en je naasten in de weg. Dus nee, ik schaam mij niet (meer).

Door evie op donderdag 25 oktober 2018, 21:59

Ik heb mij nog nooit goed gevoeld dat ik een uitkeringstrekker ben, je word met de nek aangekeken,schamen? ja,vanzelf het is echt niet leuk, A. je handicap, B. je veel mindere financiele maandbesteding, er niet meer bijhoren, je eigenlijke werk niet meer kunnen doen,als je denkt dat het leven je nou toelacht??? och ik stop maar,mensen snappen het toch niet!

Door Paul01 op donderdag 25 oktober 2018, 22:16

Beste mensen, laat ik mij even voorstellen: Mijn naam is Paul en ik ben 42 jaar. Ik zit sinds 2001 in de “oude Wajong”. Ik ben zelf (helaas) bekend met een gegeneraliseerde angststoornis.

Sinds 2014 zit ik in de clientenraad UWV (vrijwilligerswerk) enals achtergrond heb ik een HBO- opleiding met als aanvulling een opleiding WMO/ ervaringsdeskindigheid.

Ik heb altijd veel verdriet gehad (en nog). Je bent ziek en je moet het als een schaduw meedragen. De Wajong is echter toch een voorziening waar ik gelukkig mee ben, ik,kan er immers mijn vaste lasten mee betalen.

Natuurlijk had ik het graag anders gezien en had ik fulltime willen werken. Ik probeer het, in moeilijke tijden, ook om te draaien. Zou ik geen Waj
Jong- uitkering krijgen, dan zou ik geen financiele middelen hebben. Mijn sport (hardlopen) en het houden van tropische vissen (Discusvissen) zouden niet kunnen. Ja, dan zou ik echt wegzinken in mijn angst. Ik koester wat ik wel heb...

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord