UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Zij schaamt zich voor haar uitkering
Vrouw kijkt beschaamd en denkt na
Geld Interview

Ik schaam me voor mijn uitkering … of toch niet?

‘Mijn uitkering heb ik hard nodig. Daar kan ik niets aan doen en ik schaam me er niet voor.’ Schaam jij je voor je Wajong-, WIA- of WAO-uitkering? Of niet? Reageer.

keer gelezen
682

Schaam jij je wanneer je moet vertellen dat je een uitkering hebt? Of maakt het je niets uit? We vroegen het aan 3 bezige Wajongers en een dichtende WAO’er. Praat ook mee over dit onderwerp. 

‘Je krijgt al snel het gevoel dat je ‘niet goed genoeg’ bent’

Carina – Wajong: ‘Gezondheid is veel belangrijker’

Carina (30) kent het gevoel van schaamte: ‘Ik ben een zelfstandige, onafhankelijke vrouw en ik neem graag de verantwoordelijkheid over mijn eigen leven. Maar financieel kan ik niet op eigen benen staan. Ik ben afhankelijk van anderen en dat stoort me. Juist omdat ik veel potentie heb schaam ik me voor mijn uitkering. Ik maak mezelf dan soms onnodig klein door te denken dat ik iets niet kan. We leven in een prestatiegerichte maatschappij waar status erg belangrijk is. Die status wordt je vaak toegekend door het hebben van werk, bezittingen en geld. Als je dat niet hebt, krijg je al snel het gevoel dat je “niet goed genoeg” bent. Gelukkig weet ik nu dat die manier van status toekennen en elkaar waarderen erg oppervlakkig is. Voor mij is gezondheid en bewustwording veel belangrijker.’

Rachel – Wajong en WIA: ‘Trots op wat wél lukt’

Rachel (32) schaamt zich niet voor haar uitkering:Ik ben opgevoed met een “hard werken en je best doen”-mentaliteit. M’n best doe ik zeker. Maar véél uren werken lukt jammer genoeg niet door mijn chronische ziekte. Dat ik die aanvullende uitkering hard nodig heb, daar kan ik niets aan doen, dus schaam ik me er niet voor. Ik ben blij dat die bestaat! Ik probeer trots te zijn op het werk dat me wél lukt, maar baal soms wel van wat ik niet kan. Gelukkig heb ik ook erg begripvolle vrienden en familie, in negatief gezelschap zou ik me onzekerder kunnen voelen. Natuurlijk ben je niet trots op je uitkering. Maar ik probeer me niet bezig te houden met eventuele negatieve meningen van anderen. Zij weten niet hoe het voelt om zo graag helemaal zelfstandig te willen zijn, maar dat niet te kunnen.’

‘Ik maak mezelf soms onnodig klein door te denken dat ik iets niet kan’

Ayla – Wajong: ‘Het voelt dubbel’

‘Of ik me schaam voor mijn uitkering? Nou en of!’, zegt Ayla (32). ‘Toen ik 10 jaar geleden van de verzekeringsarts te horen kreeg dat ik een Wajong-uitkering kreeg, sprong ik in eerste instantie een gat in de lucht. Het geld moéten verdienen en niet kúnnen maakt zo veel onmacht in je los. Het gaf me rust. Maar ik was wel bang dat mensen gingen oordelen dat ik niks kon, of erger nog: niks wilde. Terwijl ik niets liever wilde dan mijn eigen geld verdienen. Beetje bij beetje groeide de schaamte. Als ik moest vertellen dat ik een uitkering had, ging ik soms door de grond. Smoezen verzinnen deed ik niet, maar ik voelde me nog wel eens een buitenbeentje. Later ging ik inzien dat ik me bij deze situatie, die zo dubbel voelde, moest neerleggen. Ik blijf het ook mijn verantwoordelijkheid vinden om “scherp” te blijven. Ik werk nog iedere dag aan mezelf, net zoals ieder ander. Met of zonder werk. Het gaat uiteindelijk toch om je intentie!’

Harry – WAO: ‘Voor- en nadelen’

Harry (58) is dichter. Hij vat zijn gedachten samen in een gedicht.

Aan een uitkering kleven voordelen en nadelen
Dat is bij mij net als bij zovelen

Hoe kun je dichten
Zonder verblijf in diverse gestichten?

Ben je weer vrij
Dan ben je blij
Zonder inspiratie kan een dichter niets schrijven
Ik ondervind dit vaak aan den lijve

Zonder Perspectief
Ben ik met woorden niet zo creatief

Ik hoef niet te slijmen
Als ik maar mag rijmen

Zonder een uitkering heb ik geen rust
En vergaat me de lust

Geen rust met een uitkering
Dan is een uitkering een vreselijk ding.

Herken jij je in een van deze reacties? Of denk je er anders over? Laat je reactie hieronder achter.

Gepubliceerd op: 22-10-2018

Lees meer over

Uitkering Wajong WIA WAO

Reacties

Door Andrea Helene Christ op donderdag 25 oktober 2018, 22:16

Ja, ik schaam me ervoor.
Ik zit al vanaf mijn 18e jaar in de aaw uitkering.
Dan praat ik wel over de jaren 80.
Toen de uwv , gak was.
Door mijn uitkering ben ik mij vrienden kwijt geraakt.
Nu ben ik nog alleen.
Ik ben verschillende keren naar het gak gelopen om omscholing te krijgen.
Daar werd me elke keer nee tegen me gezegd.
Ik wou helemaal geen uitkering hebben.
Toen der tijd was het gak een luie instantie, nu nog.
Hoeveel brieven ik hier in Almere geschreven heb.
Dat wil je niet weten.
En ze vertellen heel andere dingen dan ze schrijven.
Dat merk ik steeds als het blad uwv perpectief in mijn brievenbus komt.
Daar word iemand uitgelicht die via de jobcoach een baan krijgt.
En ik moet elke keer naast de zijkanten staan hoe Nederland steeds rijker word.
Daar heb ik ook met mevr S. over gehad.
(De redactie heeft de naam van mevr S geanonimiseerd)

Door Robert op donderdag 25 oktober 2018, 22:19

Als je je inkomen en je gezondheid verliest, verlies je je eigenwaarden.

Robert Almere

Door Ik op donderdag 25 oktober 2018, 22:32

Ik schaam mij ook voor mijn wajong uitkering. Heb alles goed op orde maar lichamelijk en geestelijk lukt werken mij al 2 jaar niet ( hiervoor wel 4 jaar gewerkt met wajong) ik wil wel maar het lukt gewoon niet. Ik verzin meestal dat ik nog werl bij mn oude werkgever maar dan minder uren. De schaamte is groot dat je afhankelijk bent van de 'werkende mens' die staat te ploeteren voor een paar euro en veel belasting af moet staan omdat ik niet kan werken..

Door Love Somebody op donderdag 25 oktober 2018, 23:59

Ja ik schaam me voor dat ik een wajong uitkering. Omdat ik door mijn beperking niet kan voldoen aan de verwachtingen en eisen wat een werkgever verwacht. Het is een droom van mij om mijn eigen geld te verdienen en dan andere dromen waar te kunnen maken maar de realiteit is helaas niet zo en dat maakt mij verdrietig en ongelukkig 😢. Ik wil graag maar kom niet verder dan een dagbesteding....

Door Marco op vrijdag 26 oktober 2018, 09:26

Ik had me alles wel anders voorgesteld voor dat ik 18 werd, had altijd gedacht dat ik in een normaal bedrijf zou instromen, maar uit eindelijk liep alles anders en kreeg ik het predicaat wajonger, op zich stortte op dat moment alles in want ik dacht dat ik zo was als ieder ander, nu krijg ik al 2 jaar m'n uitkering als aanvulling omdat ik sindsdien in loondienst ben waar ik enorm trots op ben, ik zou het liefst ook verder gaan zonder uitkering alleen zit dat er niet meer in, heb hem nu 13 jaar en ben er wel dankbaar voor dat ik hem heb

Door Michiel de Haan op vrijdag 26 oktober 2018, 09:45

Mijn verhaal in het kort
In Perspectief nummer 3 van oktober 2018 werd gevraagd of je je schaamt voor je uitkering. Ik wilde hier op reageren, maar kon alleen terecht op het forum van WAJONG. Waarom is er geen forum of discussiemogelijkheid voor alle UWV-cliënten op Perspectief online, of heb ik verkeerd gezocht.
Mijn reactie was:
Schamen voor mijn uitkering doe ik totaal niet: Ik ben bipolair, en heb dit nou eenmaal met mijn geboorte meegekregen. En ook al heb je een handicap, of die nou fisyk of mentaal is niet van geboorte meegekregen, niemand zoe er zich voor moeten schamen.
Wat ik wel heel vervelend vind is dat er wordt gesproken van een bipolaire stoornis of een persoonlijkheidsstoornis, waardoor een buitenstaander zou kunnen denken dat je niet helemaal goed, of erger nog, gestoordbent. Ik zelf vind het persoonlijk ook niet lekker klinken. Waarom zou dit niet veranderd kunnen worden in bv Persoonlijke Aandoening of bipolaire aandoening.
Ik hoop dat jullie of Perspectief er iets aan kan hebben.

Door i op vrijdag 26 oktober 2018, 10:53

Het ergste schaamtegevoel is wel over, ik kreeg op mijn 23ste Wajong uitkering. Ik ben nu 41. Ik heb 11 jaar lang geprobeerd onafhankelijk te worden en deeltijd werk te vinden. (ook via job coach traject ) En dat voelt deels ook als voldoen aan de eisen van anderen, en verwachtingen (achteraf) . Veel gezeur gehad van mensen , onbegrip. Je ziet niks aan me en merkt ook niks. Ik woon zelfstandig.(alleen). Ik kan prima praten, overal over. Heb mbo niveau 3, en kan boeken (lesstof) prima aan, alleen liep ik vast in de praktijk.(stage ) Mijn diagnose kreeg ik pas toen ik 29 was. (via testen ggz) . Ik heb een heel dik UWV dossier. Heb een vorm van autisme. En toen ik een paar maanden geleden die aanvullende toeslag kon aanvragen, heb ik dat gelijk gedaan. Rondkomen is lastig, Vrijwilligers werk iedereen raad dat aan, alsof je dan wel voltijd onbetaald kan werken, (bezig )zijn. Was het maar zo makkelijk mijn hoofd werkt niet mee.(prikkels) sneller moe.

Door Marina lobelle op vrijdag 26 oktober 2018, 12:19

Vanaf 1981 kreeg ik aaw uitkering wat later de wajong werd genoemd. Dat staat voor uitkering voor jonggehandicapten. Ik schaam me niet voor de uitkering. Ik werk nu in dagdeeltijd op de sociale werkplaats in de wasserij voor 26 uur in de week, en deels ontvang ik uitkering. Voor wat zou ik me dan minderwaardig moeten voelen? Ik ben blij dat deze uitkering bestaat. Je mag ook voor je uitkering werken. Maar zelf doe ik dat niet. Dus hoofd omhoog en maak er iets positiefs van, in plaats van je nadelig op te stellen. De buitenwereld heeft er niets over te zeggen

Door Bianca op vrijdag 26 oktober 2018, 15:06

Ja, ik heb een zekere schaamte voor mijn wga-uitkering. Ik ben op mijn 34e geopereerd aan een rughernia, waarbij ik echt van een "berg" gevallen ben, alles wat ik opgebouwd had raakte ik daardoor kwijt, en nu op mijn 48e is het nog steeds een rode draad in mijn leven. Heb er sinds een aantal jaren een nekhernia bij en samen met nog zoveel lichamelijke ongemakken, onder andere chronische vermoeidheid. Dit alles maakt het mijn leven niet fijn en makkelijk. Je ziet aan de buitenkant ook niets en ik ben ook geen "zielepiet". Ik moet altijd 10x zoveel moeite doen dan een gezond iemand. Ik zet (nog) niet bij de pakken neer en probeer zo veel mogelijk wat van het leven te maken. Heb redelijk passend werk gevonden, ook weer als chauffeur, maar zonder tillen, duwen, trekken. Eigenlijk nog te pittig voor mijn doen, maar ben verschrikkelijk blij en trots dat ik weer zo ver ben gekomen!!!
Soms zie ik het niet meer zitten vanwege al die ongemakken, maar probeer positief te blijven...

Door Steven op vrijdag 26 oktober 2018, 15:32

Naast de schaamte van mijn ziektes (pshychische achtergronden) schaam ik mij ook voor mijn situatie. Het is niet alleen voor het feit dat ik een uitkering ontvang maar ook voor het perspectief dat ik niet heb en dus ook niet kan vertellen over mooie toekomstplannen. De acceptatie van mijn ziektes en situatie is een lang en moeilijk proces. Ik ben nu 50 en heb het gevoel dat mijn leven over is. Overigens vind ik niet dat mensen met een wao uitkering die men ontvangt wegens beperkingen zich moeten schamen. Wat niet gaat, gaat gewoonweg niet.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord