UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Zij schaamt zich voor haar uitkering
Vrouw kijkt beschaamd en denkt na
Geld Interview

Ik schaam me voor mijn uitkering … of toch niet?

‘Mijn uitkering heb ik hard nodig. Daar kan ik niets aan doen en ik schaam me er niet voor.’ Schaam jij je voor je Wajong-, WIA- of WAO-uitkering? Of niet? Reageer.

keer gelezen
682

Schaam jij je wanneer je moet vertellen dat je een uitkering hebt? Of maakt het je niets uit? We vroegen het aan 3 bezige Wajongers en een dichtende WAO’er. Praat ook mee over dit onderwerp. 

‘Je krijgt al snel het gevoel dat je ‘niet goed genoeg’ bent’

Carina – Wajong: ‘Gezondheid is veel belangrijker’

Carina (30) kent het gevoel van schaamte: ‘Ik ben een zelfstandige, onafhankelijke vrouw en ik neem graag de verantwoordelijkheid over mijn eigen leven. Maar financieel kan ik niet op eigen benen staan. Ik ben afhankelijk van anderen en dat stoort me. Juist omdat ik veel potentie heb schaam ik me voor mijn uitkering. Ik maak mezelf dan soms onnodig klein door te denken dat ik iets niet kan. We leven in een prestatiegerichte maatschappij waar status erg belangrijk is. Die status wordt je vaak toegekend door het hebben van werk, bezittingen en geld. Als je dat niet hebt, krijg je al snel het gevoel dat je “niet goed genoeg” bent. Gelukkig weet ik nu dat die manier van status toekennen en elkaar waarderen erg oppervlakkig is. Voor mij is gezondheid en bewustwording veel belangrijker.’

Rachel – Wajong en WIA: ‘Trots op wat wél lukt’

Rachel (32) schaamt zich niet voor haar uitkering:Ik ben opgevoed met een “hard werken en je best doen”-mentaliteit. M’n best doe ik zeker. Maar véél uren werken lukt jammer genoeg niet door mijn chronische ziekte. Dat ik die aanvullende uitkering hard nodig heb, daar kan ik niets aan doen, dus schaam ik me er niet voor. Ik ben blij dat die bestaat! Ik probeer trots te zijn op het werk dat me wél lukt, maar baal soms wel van wat ik niet kan. Gelukkig heb ik ook erg begripvolle vrienden en familie, in negatief gezelschap zou ik me onzekerder kunnen voelen. Natuurlijk ben je niet trots op je uitkering. Maar ik probeer me niet bezig te houden met eventuele negatieve meningen van anderen. Zij weten niet hoe het voelt om zo graag helemaal zelfstandig te willen zijn, maar dat niet te kunnen.’

‘Ik maak mezelf soms onnodig klein door te denken dat ik iets niet kan’

Ayla – Wajong: ‘Het voelt dubbel’

‘Of ik me schaam voor mijn uitkering? Nou en of!’, zegt Ayla (32). ‘Toen ik 10 jaar geleden van de verzekeringsarts te horen kreeg dat ik een Wajong-uitkering kreeg, sprong ik in eerste instantie een gat in de lucht. Het geld moéten verdienen en niet kúnnen maakt zo veel onmacht in je los. Het gaf me rust. Maar ik was wel bang dat mensen gingen oordelen dat ik niks kon, of erger nog: niks wilde. Terwijl ik niets liever wilde dan mijn eigen geld verdienen. Beetje bij beetje groeide de schaamte. Als ik moest vertellen dat ik een uitkering had, ging ik soms door de grond. Smoezen verzinnen deed ik niet, maar ik voelde me nog wel eens een buitenbeentje. Later ging ik inzien dat ik me bij deze situatie, die zo dubbel voelde, moest neerleggen. Ik blijf het ook mijn verantwoordelijkheid vinden om “scherp” te blijven. Ik werk nog iedere dag aan mezelf, net zoals ieder ander. Met of zonder werk. Het gaat uiteindelijk toch om je intentie!’

Harry – WAO: ‘Voor- en nadelen’

Harry (58) is dichter. Hij vat zijn gedachten samen in een gedicht.

Aan een uitkering kleven voordelen en nadelen
Dat is bij mij net als bij zovelen

Hoe kun je dichten
Zonder verblijf in diverse gestichten?

Ben je weer vrij
Dan ben je blij
Zonder inspiratie kan een dichter niets schrijven
Ik ondervind dit vaak aan den lijve

Zonder Perspectief
Ben ik met woorden niet zo creatief

Ik hoef niet te slijmen
Als ik maar mag rijmen

Zonder een uitkering heb ik geen rust
En vergaat me de lust

Geen rust met een uitkering
Dan is een uitkering een vreselijk ding.

Herken jij je in een van deze reacties? Of denk je er anders over? Laat je reactie hieronder achter.

Gepubliceerd op: 22-10-2018

Lees meer over

Uitkering Wajong WIA WAO

Reacties

Door Marjolein Hasenbos op donderdag 1 november 2018, 13:31

Ik "geniet' als sinds 2001 van een WAO-uitkering. Vijftien jaar heb ik geknokt om het WAO percentage omlaag te krijgen en mijn eigen boontjes te kunnen doppen. Ik heb verschillende banen geprobeerd en ben ZZP'er geworden. Ik schaamde me en verzette me tegen het idee van een uitkering. Ik kon en wilde niet accepteren dat ik door mijn beperkingen niet goed mee kon komen in de maatschappij. Ik vertelde op feestjes dat ik ondernemer was. Mijn gezondheid ging er niet op vooruit, ik werd 80-100% procent arbeidsongeschikt. Na een totale fysieke crash besloot ik dat het zo niet verder kon. Ik ben geen ondernemer meer, maar werk wat uren in een bibliotheek. Onder mijn niveau, maar mijn kwaliteiten worden gezien en gewaardeerd. Ik ben eindelijk mijn kunstzinnige talent serieus gaan ontwikkelen, nu kan ik het nog en ik heb wat te doen. Mijn gedrag werd vooral gedreven door een gevoel van onveiligheid, een ander bepaalt waar ik recht op heb.

Door OR op vrijdag 2 november 2018, 13:40

Ja schaam me , als ik ziek wordt krijg ik het gevoel dat ik aan het bedelen ben 😪

Door Veurink op maandag 5 november 2018, 14:47

ik vind dat de uwv heel erg ver gaat als ze je onder uit kunnen halen dan doen ze het, ik ben al meer dan dertig jaar gehandicapt en ze weigeren om dingen in het dosier toe te voegen wat wel belangrijk is leef van een hele kleine uit kering en die is niet toe reikend nu moet ik bij de gemeente aan kloppen en de voedselbank en daar schaam ik me heel erg voor mijn moeder is sinds 2 weken over leden dus nu komen alle kosten o mijn bordje ben nooit in weelde op gevoed hoor maar de huur zorg kosten en verzekenigen moeten wel betaald worden het heeft een rechtzaak geweest maar de rechter gaf op juridische gronden de uwv gelijk want ik kon nog zelfstandig eten en me aan kleden daar om had ik geen recht op meer inkomen

Door Anoniem op zaterdag 10 november 2018, 15:01

Ik schaam me niet voor mijn WIA-IVA uitkering. Het is aan mij niet altijd te zien dat ik iets mankeer en mensen begrijpen vaak de ernst ook niet. Dat ik 100% ben afgekeurd is juist een teken dat ik echt wel iets serieus mankeer, want zo'n uitkering krijg je niet zo makkelijk. In het begin werd ik ergens voor uitgenodigd en sloeg ik de uitnodiging af en legde uit dat mijn gezondheid het niet toeliet en dan werd er wel gelijk gevraagd naar hoe ik dat dan deed met werk. Dan merkte ik wel dat het not done was om niet te werken. Nu kan ik dan eindelijk zeggen dat ik 100% ben afgekeurd en dat mijn werk is goed voor mijzelf te zorgen.

Door B.Terpstra op donderdag 22 november 2018, 19:48

De Heere God heeft mij beloofd -toen ik gedoopt werd- dat Hij mij van al het goede zal voorzien, het kwade van mij weren zal of voor mij doen meewerken ten goede.
Dit te geloven maakt mij dankbaar.

Door Ikke op vrijdag 7 december 2018, 14:43

Ik heb nu sinds april 2014 een WaJong, en durf het mensen nog steeds niet te vertellen. Wanneer mensen mij vragen stellen als "en, wat doe jij voor werk?", lul ik me steeds vaker in hoekjes. Omdat er aan de buitenkant niets te zien is aan mij, is de schaamte voor het hebben van een uitkering des te zwaarder, denk ik.

Door Mira op woensdag 19 december 2018, 19:14

Een beetje schaam ik mij wel. Van de buitenkant zie je niks mis met mij. Ik kan lopen (huppelen, rennen) op goede dagen ook wel wat fietsen, autorijden zit er niet in (omdat deels mijn aandoening op epilepsie lijkt). Wat sport kan ik ook wel een beetje afhankelijk van wat de oefening is. Ben wel sneller moe.
Verder wat chaotisch in mijn hoofd door wat zover op pdd-nos werd gesteld maar weet niet precies wat ik heb; vind het zelf meer op ADD lijken.

Probeer wel creatief mij te ontwikkelen en waar ik kan ook wel wat te leren. Zelfs als ik er geen diploma of erkenning voor krijg. Wat ik mee kan nemen neem ik mee.

Toch merk ik in de zware dagen dat ik de uitkering niet voor niets heb en dat geeft mij ook wel rust. Al kriebelt het op mijn betere dagen soms wel dat ik graag wat nuttiger voor de maatschappij wil zijn. Ik kijk vol bewondering naar mensen die het wel lukt terwijl ik mij nog wat tussen wal en schip voel of in een bootje zonder kompas, kaart en met te kleine spanen.

Door Hans op maandag 3 juni 2019, 16:49

Wat een onzin dat ik me zou moeten schamen voor het ontvangen van een WGA uitkering. Ik heb 43 jaar gewerkt en nooit mijn hand hebben moeten ophouden. Vorig jaar werd ik ( na 33 dienstjaren ) door mijn werkgever aan de kant gezet omdat ik door mijn hartklachten geen nachtdiensten meer mocht draaien. Dan krijg je te maken met de WIA ( die ik gewoon een slecht soort WW vind ) te maken en ik werd voor 50 % afgekeurd. Ik krijg 28 maanden 75% van mijn laatste salaris en dat is nog steeds een heel goed inkomen. Daarna val ik terig naar de IOW maar dat zien we dan wel weer.

Schamen ? NOOIT.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord