UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING

UWV Perspectief

Hoe voelt het om een depressie te hebben
Schrijven als medicijn tegen depressie
Mijn ziekte/beperking Blog

‘Schrijven heeft mijn leven gered’

Depressieve gedachten, het niet meer zien zitten. Hoe kom je daar uit? Deverra overleefde door te gaan schrijven. Ze deelt een dagboekfragment uit een moeilijke periode.

keer gelezen
7

Deverra’s leven (44, WIA) heeft diepe dalen gekend, veroorzaakt door Q-koorts en een versleten rug. Daarbij is ze gevoelig voor depressies. In een heel zwarte periode moest het roer om. Want anders zou ze niet overleven.

‘Ik voelde niet meer hoe ik kon leven’

Ik wil een dagboekfragment delen uit 2015. In deze periode zat ik midden in een depressie. Ik wilde niet meer leven, ik voelde niet meer hoe ik kon leven. Ik was erg eenzaam en had alles verloren: relatie, werk, inkomen, gezondheid, geld, vriendschappen, mijn identiteit. Ik was ziek thuis en zag of sprak dagenlang niemand. Ik ben zo alleen geweest. Ik kon niks meer verliezen. Ik heb mijn leven lang al een gevoeligheid voor depressie en waarschijnlijk zal dat altijd terug blijven komen. De psycholoog zei: een dysthyme stoornis. Ik haat het woord stoornis. Als ik autoreed zag ik alleen de vangrail, als ik het spoor over moest steken zag ik alleen maar ‘mogelijkheden’. Dat is het moment dat ik naar de huisarts ben gegaan. Toen ben ik gaan schrijven. Schrijven heeft mijn leven gered.

Ik zit op de bank. Mijn lijf doet zeer. Ik heb het koud. Ik heb het warm. Ik wil iemand spreken maar ik weet niet wie, het lukt me niet om de telefoon te pakken. Ik wil schreeuwen, huilen, vechten, slaan, lopen. Ik ben gejaagd. Mijn gedachten razen en zijn tegelijkertijd vertraagd. Ik neem de wereld waar vanachter glas. Ik voel me opgesloten in mijzelf. Ik neem deel aan het leven zonder te leven. Ik wil weg van hier. Ik zit nog steeds op de bank. Ik sta op, kijk naar buiten. Het licht doet pijn aan mijn ogen. Ik hoor mensen praten met elkaar. Hoe kunnen ze zo gezellig praten? Ik hou mijn handen voor mijn oren. Geluid doet pijn. Ik kijk op de klok. Ik moet goed nadenken over welke dag het is. Ik word gek, ik verlies het van mijzelf maar ik ben als verdoofd. Ik weet niet of ik dorst of honger heb. De keuken lijkt zo ver weg. Hoe lang duurt deze dag? Ik weet niet hoe laat het is. Ik voel niks en tegelijk van alles. Leegte. Pijn. Verdriet. Ik ben levend in coma. Ik adem en mijn hart klopt. Verder is alles kapot. Het is een langzaam lijden. Mijn lijf is op, mijn geest is moe. Het gilt in mijn hoofd. Ik heb geen vat meer op mijn denken. Ik voel me raar. Mijn hoofd is een warboel. Ik ben een vreemde voor mijzelf. Waar is die vrouw van een paar jaar geleden? Dood. Ik ben zo moe.

Depressie is geen burn-out, depressie is geen overspannenheid. Depressie is niet 'even niet lekker in je vel zitten'. Depressie is de duivel aankijken en niet weg kunnen rennen. ‘Depressie zit in je lijf’, zoals onlangs iemand mij vertelde.

Maar ik heb het overleefd.

Wil je reageren op de blog van Deverra? Laat je reactie achter onder het artikel.

 

Lees ook de eerdere blogs van Deverra:

Gepubliceerd op: 31-10-2018

Reacties

Door ed hertsenberg op donderdag 1 november 2018, 07:38

Hoi Deverra,
Een heel mooi en dapper verhaal wat je verteld, bij mij is het ook zo geweest.
Ik ben na een psychose gedichten gaan schrijven het heeft mijn leven ook gered.

Debby

Door Carla vMook op donderdag 1 november 2018, 15:05

Heel herkenbaar Deverra als mede Q koorts patient..Leven voelt overleven en niet echt leven meer.

Door Deverra op donderdag 1 november 2018, 15:12

Dank je wel voor je reactie. Schrijven helpt. Wat heftig dat je een psychose hebt meegemaakt. Ik hoop dat het nu goed met je gaat? Blijf schrijven!

Door Paul01 op donderdag 1 november 2018, 16:37

Hoi, mooi en treffend geschreven!

Ik heb zelf een gegeneraliseerde angststoornis. Ik heb dit eigenlijk al vanaf mijn peuterjaren.

Ik kan wel veel gaan praten over mijzelf maar dat doe ik nu even niet. Hoewel ik niet jouw ziekte heb, herken ik wel de nodige “zaken”. Het is ook “pijn en verdriet “ voelen. Je bent er wel maar je kunt bepaalde dingen niet doen (ik doel bijvoorbeeld op werken).

Groet,

Paul

Door Deverra op zondag 4 november 2018, 10:25

Lieve Carla, we kennen elkaar wel. Dikke Qnuf van mij.
Beste Paul, dank voor je reactie. Ik zeg vaak: het maakt niet uit wat je hebt of welke naam het heeft, er- en herkenning bij elkaar is belangrijk. Dan sta je er wat minder alleen voor. Ik hoop dat het je goed mag gaan. Blijf overleven!

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord