UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Hoe voelt het om een depressie te hebben
Schrijven als medicijn tegen depressie
Mijn ziekte/beperking Blog

‘Schrijven heeft mijn leven gered’

Depressieve gedachten, het niet meer zien zitten. Hoe kom je daar uit? Deverra overleefde door te gaan schrijven. Ze deelt een dagboekfragment uit een moeilijke periode.

keer gelezen
268

Deverra’s leven (44, WIA) heeft diepe dalen gekend, veroorzaakt door Q-koorts en een versleten rug. Daarbij is ze gevoelig voor depressies. In een heel zwarte periode moest het roer om. Want anders zou ze niet overleven.

‘Ik voelde niet meer hoe ik kon leven’

Ik wil een dagboekfragment delen uit 2015. In deze periode zat ik midden in een depressie. Ik wilde niet meer leven, ik voelde niet meer hoe ik kon leven. Ik was erg eenzaam en had alles verloren: relatie, werk, inkomen, gezondheid, geld, vriendschappen, mijn identiteit. Ik was ziek thuis en zag of sprak dagenlang niemand. Ik ben zo alleen geweest. Ik kon niks meer verliezen. Ik heb mijn leven lang al een gevoeligheid voor depressie en waarschijnlijk zal dat altijd terug blijven komen. De psycholoog zei: een dysthyme stoornis. Ik haat het woord stoornis. Als ik autoreed zag ik alleen de vangrail, als ik het spoor over moest steken zag ik alleen maar ‘mogelijkheden’. Dat is het moment dat ik naar de huisarts ben gegaan. Toen ben ik gaan schrijven. Schrijven heeft mijn leven gered.

Ik zit op de bank. Mijn lijf doet zeer. Ik heb het koud. Ik heb het warm. Ik wil iemand spreken maar ik weet niet wie, het lukt me niet om de telefoon te pakken. Ik wil schreeuwen, huilen, vechten, slaan, lopen. Ik ben gejaagd. Mijn gedachten razen en zijn tegelijkertijd vertraagd. Ik neem de wereld waar vanachter glas. Ik voel me opgesloten in mijzelf. Ik neem deel aan het leven zonder te leven. Ik wil weg van hier. Ik zit nog steeds op de bank. Ik sta op, kijk naar buiten. Het licht doet pijn aan mijn ogen. Ik hoor mensen praten met elkaar. Hoe kunnen ze zo gezellig praten? Ik hou mijn handen voor mijn oren. Geluid doet pijn. Ik kijk op de klok. Ik moet goed nadenken over welke dag het is. Ik word gek, ik verlies het van mijzelf maar ik ben als verdoofd. Ik weet niet of ik dorst of honger heb. De keuken lijkt zo ver weg. Hoe lang duurt deze dag? Ik weet niet hoe laat het is. Ik voel niks en tegelijk van alles. Leegte. Pijn. Verdriet. Ik ben levend in coma. Ik adem en mijn hart klopt. Verder is alles kapot. Het is een langzaam lijden. Mijn lijf is op, mijn geest is moe. Het gilt in mijn hoofd. Ik heb geen vat meer op mijn denken. Ik voel me raar. Mijn hoofd is een warboel. Ik ben een vreemde voor mijzelf. Waar is die vrouw van een paar jaar geleden? Dood. Ik ben zo moe.

Depressie is geen burn-out, depressie is geen overspannenheid. Depressie is niet 'even niet lekker in je vel zitten'. Depressie is de duivel aankijken en niet weg kunnen rennen. ‘Depressie zit in je lijf’, zoals onlangs iemand mij vertelde.

Maar ik heb het overleefd.

Wil je reageren op de blog van Deverra? Laat je reactie achter onder het artikel.

 

Lees ook de eerdere blogs van Deverra:

Gepubliceerd op: 31-10-2018

Reacties

Door Michelle Visser op vrijdag 1 november 2019, 16:05

Hoi Deverra,
ik zit nu in hetzelfde schuitje.. ik ben 22 jaar jong en ik ben zwaar depressief. eerder ik een optimistje van nature ben van mezelf en ook nog is redelijk begaafd ben is dit best zwaar. ik ben gaan schrijven. puur vanuit mijn gevoel. hele lappen tekst wil ik gaan schrijven.. na hoeveel schrijven klaarde de lucht bij jou op?

Met veel liefde van,

Michelle

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord