UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING

UWV Perspectief

Met een chronische ziekte je grenzen aanvoelen
Chronisch ziek en je eigen grenzen kennen
Mijn ziekte/beperking Blog

Toeteren bij de slagboom, maar de grenzen blijven dicht

Deverra heeft sinds een aantal jaren Q-koorts. Dat beperkt haar functioneren. Ze probeert telkens weer haar mogelijkheden te verruimen, maar dat wil maar niet lukken.

keer gelezen
7

Deverra (43, WIA) stortte bijna 5 jaar geleden in, ze viel letterlijk op de grond. Q-koorts bleek de oorzaak te zijn. Ze heeft haar leven daarna drastisch moeten aanpassen. En loopt daarbij elke keer tegen haar grenzen aan. 'Ik blijf momenten houden dat ik denk: misschien lukt het nu wel. Maar het lukt niet.'

‘Dan kruip ik uitgeput terug naar de afgebakende wereld.’

Grenzen. De dagelijkse beperking(en) waarbinnen mijn leven zich afspeelt. Opgelegde grenzen door Q-koorts, een kapotte rug en een kwetsbare psyche. Harde grenzen, niet onderhandelbaar.
En ik? Ik duw ertegenaan, wil erdoorheen, sla figuurlijk vol ingehouden woede om me heen maar mijn lijf zegt gewoon: ‘Jammer joh, leuk geprobeerd maar wij slaan harder terug.’ Na een periode van duwen tegen mijn beperkingen geef ik me dan maar gewonnen. Iets met neus en feiten.

Willen en kunnen zijn twee verschillende dingen

Ik kan wel graag willen maar in dit geval heeft willen en kunnen niks met elkaar te maken. Soms vraag ik mij af wanneer ik dat nu eens eindelijk ga accepteren. Ik blijf momenten houden dat ik denk: misschien lukt het nu wel. Maar het lukt niet.

Ballon

Het is een cirkel geworden. Ik blijf binnen de grenzen: opstaan, rust, boodschap, rust, contacten of afspraken goed verspreiden, rust, te heet, te vochtig, te koud weer, rust, op tijd naar bed, regelmaat in eten, geen afspraken 's avonds, soms een wandeling, rust, niet langer dan een halfuur autorijden, rust.
Los van alle pijn, brainfogs (hersenmist), hartkloppingen en koortsaanvallen die ik binnen deze grenzen heb, lijk ik dan redelijk de dagen door te komen. Dan popt er een ballon op in mijn hoofd en denk ik na een tijdje dat ik misschien de grenzen wat kan oprekken.

Mijn lesje geleerd

Dan sluit de cirkel zich weer en ben ik terug bij de start. Na een periode van grenzen oprekken heb ik mijn lesje weer geleerd en kruip ik uitgeput terug naar de afgebakende wereld. Resultaat: mijn lijf wordt weer wat rustiger, ik slaap beter, de spierkrampen nemen af en ik ben mentaal meer aanspreekbaar.

Grenzen zijn geen grenzen zolang ik er zelf geen grens aan geef.

 

Hoe bepaal jij je grenzen? Laat je reactie achter onder het artikel.

Lees meer over

Blog Q-koorts Chronisch ziek

Reacties

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord