UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Chronisch zien en om hulp vragen
Mijn ziekte/beperking Blog

Twee soorten hulp

Deverra werd getroffen door Q-koorts. Daardoor wordt ze in haar dagelijks leven ernstig beperkt. Het vragen van hulp heeft ze heel lang moeilijk gevonden.

keer gelezen
22

Door Q-koorts werd Deverra’s leven totaal op z’n kop gezet. Ze kan niet meer doen wat ze wil en heeft daardoor veel nagedacht over hoe mensen haar kunnen helpen. ‘Eerst moest ik leren wat hulp vragen is.’ Ook erkenning is een belangrijk gegeven.  

‘Wanneer ik een aanval heb, ben ik soms angstig. Ik wil dan gewoon niet alleen zijn’

Hoe vaak heb ik niet gehoord: ‘Als er iets is wat ik voor je kan doen moet je het zeggen’. In slechte tijden weet ik zelf niet wat ik nodig heb en wat een ander kan doen. Het heeft me jaren gekost om daar achter te komen. Eerst moest ik leren wat hulp vragen is, daarna het durven vragen en over de drempel heen stappen om het dan ook daadwerkelijk te doen. Tot iemand zei: ‘Mensen helpen graag andere mensen, probeer het maar eens, dan zul je zien dat het meevalt.’ Degene die dat zei kwam op een ochtend broodjes brengen, zodat ik kon ontbijten.

Een rietje in een glas

Anderen kunnen mijn pijn niet wegnemen, mijn ziekte niet dragen, laat staan wegnemen. Ik heb me lang afgevraagd hoe mijn omgeving zou kunnen helpen. Ik heb ervaren dat er twee soorten hulp zijn: praktische en emotionele hulp. Praktische hulp is bijvoorbeeld de boodschappen doen, koken of een maaltijd in de vriezer zetten, ergens mee naartoe rijden of een glas water neerzetten met daarnaast pijnstillers, een rietje in een glas doen omdat ik niet rechtop kan zitten.

Bij je zitten op de bank

Emotionele hulp is dat mensen er zijn in stilte, dat ze mij blijven uitnodigen voor iets, ook al staat wel vast dat ik niet kom. Emotioneel helpen is de ander het gevoel geven dat die erbij hoort. Er nog toe doet. Bij je zitten op de bank of naast het bed. Ik woon bijvoorbeeld alleen en wanneer ik Q-koorts- of zenuwpijnaanvallen heb, ben ik soms angstig. Ik wil dan gewoon niet alleen zijn. De fysieke aanwezigheid van een ander, zonder woorden, maakt dat ik me veilig voel.

De ander erkennen

Hulp is luisteren. De ander erkennen. Zonder het welbekende: ‘Ik ben ook wel eens moe, of: ‘Ja, dat heb ik ook wel eens’, of: ‘De buurvrouw van die en die heeft dat ook’, of: ‘Je ziet er niet ziek uit.’

Echte hulp is er gewoon zijn.

Lees ook de eerdere blogs van Deverra op UWV Perspectief

Gepubliceerd op: 09-08-2019

Reacties

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord