In het artikel ‘Ziek zijn is gedoe’ in UWV Perspectief magazine van oktober beschrijft Wajonger Annabel het dagelijkse gedoe en de zorgen die het leven met een ziekte of beperking met zich meebrengt. Ook Ineke en Petra ervaren beperkingen in hun dagelijks leven. 

Ineke Geernaert (ziekte van Bechterew, WAO)

‘Voor de meeste mensen geldt dat ze zich wel een paar keer per jaar te belabberd voelen om naar hun werk te gaan. Soms is er meer aan de hand: toen ik via verschillende specialisten bij een reumatoloog terecht was gekomen, bleek ik de ziekte van Bechterew (chronische reumatische aandoening) te hebben. Dat is chronisch, pijnlijk, doodvermoeiend en wordt in de loop der jaren alleen maar erger. Met medicijnen en vele leefregels werd ik naar huis gestuurd, blij dat mij iets mankeerde. Maar in de put omdat mijn toekomst er ineens wel heel somber uitzag. Zware klussen in huis mocht ik niet meer zelf doen. Leuk, als je een baby van 9 maanden hebt! 

Ik moest naar de fysiotherapeut. Steeds vaker naarmate er meer in mijn lijf werd aangetast. Bovendien moest mijn leven zo regelmatig mogelijk worden, met veel slaap en rust. Mijn leuke baan als docent Engels moest ik eerst half en daarna helemaal opgeven. Volledig de WAO in. De vragen die mij gesteld werden waren vervelend, de toon meestal achterdochtig. Daarbovenop kwamen alle zorgen: extra kosten voor thuiszorg en medische zorg, heel snel door mijn eigen risico, kosten voor aanpassingen in mijn woning en tuin. Een hele hoop gedoe. 

Ondanks alles ben ik gelukkig. Mijn partner doet heel veel voor me, met onze hulp samen. Met onze hond kom ik veel buiten, waar ik altijd al graag was. Dankzij een e-reader kan ik weer lezen, mijn liefste tijdsbesteding.’ 

‘De balans tussen denken en voelen, werken en privé’

Petra van de Leur (40, depressie)

'‘Ziek zijn is gedoe’ is een titel die mij direct negatieve gedachten oplevert. 7 jaar geleden ben ik ziek geworden. Ik heb er uiteindelijk 2 jaar over gedaan om uit een zware depressie te klimmen, met behulp van therapeuten en vele lieve mensen om mij heen.

Het was een strijd om weer terug te keren in het leven. Een strijd om sociale contacten weer op te pakken en om weer deel te kunnen nemen aan de maatschappij. De vele frustraties en zorgen die mijn beperkingen met zich meebrengen en die dagelijks gedoe opleveren. Zoals hersenen die niet meer werken zoals voorheen, mijn geheugen dat minder is geworden en mijn energieniveau dat snel te wensen overlaat.  

Belangrijk voor mij is de constante bewustwording van mijn eigen balans. Wie ben ik en wat kan ik nog. De balans tussen denken en voelen, tussen werk en privé. De angst om onder druk te komen staan en verplichtingen naar UWV testen mijn gemoedstoestand en mijn redelijk hervonden stabiliteit.

Voor een deel liggen deze frustraties en zorgen vooral op de achtergrond. Ik kan ze laten gaan. Dan vervliegen de beperkingen zoals een slecht geheugen en snelle overprikkeling. Tevens vervliegen dan de angsten voor afhankelijkheid van een uitkering, controleverlies en de angst voor de toekomst. Ze smelten als sneeuw voor de zon. En ook al gaat het niet allemaal meer op de manier zoals ik gewend ben, ik ben dankbaar voor wie ik ben en hetgeen ik mag doen.’

Ervaar jij ziek zijn als gedoe? Heb jij ook elke dag frustraties of ervaar jij weinig zorgen van je ziekte of beperking? Praat mee in de reacties.

Reacties

Door jennifer op vrijdag 27 oktober 2017, 18:15

ziek zijn in geest en lichaam....wordt er strontziek en doodmoe van..!! Elke dag is een gevecht met mezelf ..Sinds mijn jeugd heb ik al pijnklachten op verschillende plekken...veel onderzoeken,veel therapieen ,operaties en veel medicatie verder ,uiteindelijk reuma en cts geconstateerd...door die jarenlange zoektocht is het ook fout gegaan in mijn hoofd en werd ik zwaar depressief en daarbij werd er ook nog ADD geconstateerd....weer jaren van onderzoeken/therapieen en medicatie!!
Nu ben ik 38 en ben moe van alles en vooral ook boos...boos op die pijn elke dag,boos op mijn rare labiele hersenen en boos op mezelf dat ik niet sterker ben en positiever in het leven kan staan...ja voor de buitenwereld ben ik vrolijk en lijkt er niks aan de hand en dat wil ik ook zo houden want er zijn mensen die het veel zwaarder hebben dan mij! Alleen het maakt me bang ,vooral nu de winter eraan komt en ik toch weer angstig wordt voor de grijze mist en de koude natte dagen.

Door Monique van Eeden op zondag 29 oktober 2017, 13:51

Ik heb een bipolaire stoornis (manisch-depressiviteit). Als mijn leven te zwaar word, kan ik een depressie krijgen òf een manie. Een manie is in alle opzichten het tegenovergestelde van een depressie. Ik voel me Supervrouw: ik heb veel energie en durf en wil heel veel. Te veel. Voordat ik t weet, ben ik een baan kwijt of vind ik mezelf terug in een relatie die ik eigenlijk niet had gewild. De laatste keer dat ik echt instortte, was in 2014 - kort na het verlies van mijn huwelijk, mijn baan en mijn huis. Dat was een beetje veel.
Om geestelijk in balans te blijven, moet ik geestelijk èn lichamelijk goed voor mezelf zorgen. Ik eet goed, gebruik geen tabak, alcohol of drugs, ga elke dag wandelen en/of fietsen, en zorg voor een balans tussen (leuke) activiteiten en rust. Ik heb interessant vrijwilligerswerk en fijne mensen om me heen. Het komt erop neer dat ik gelukkig moet blijven om gezond te blijven. Dat is soms een heel gedoe, maar in alle opzichten de moeite waard!

Door Petra van de Leur op maandag 30 oktober 2017, 23:29

Wat me opvalt is dat iedereen op z'n/ haar eigen manier door de ellende heen gaat en is gegaan. Het pakketje van het leven, pijn maar ook mooie dingen komen op ons pad, bij iedereen. Het is de vraag hoe we ermee omgaan. Elke dag weer. Welk karakter hebben we, welke opvoeding hebben we gekregen, waren er liefdevol steunende mensen om ons heen, welke kansen hebben we uiteindelijk gekregen. Allemaal vragen en waarschijnlijk ook feiten en eigen waarheden die we allemaal kunnen benoemen. Voor mij is er echter altijd 1 vraag die ik me afvraag; waarom wijzen we onszelf af? Met al hetgeen we doorheen gaan en zijn gegaan. De een heeft nog een heftiger verleden dan de ander. Waarom blijven we onszelf tekort doen? En belangrijker nog; hoe komen we zover dat we onszelf in de spiegel kunnen aankijken en kunnen zeggen en vooral VOELEN; ik ben goed zoals ik ben. Ik heb mezelf lief

Door Cornelia op donderdag 2 november 2017, 14:41

Wat vooral veel gedoe en negatieve stress geeft, is het gebrek aan samenwerking tussen instanties. In 2000 kreeg ik na een zware ziekteperiode als 37 jarige alleenstaande vrouw een REA-status bij het UWV vanwege chronische ziekte. Het lukte me met wat hulp regelmatig om meerdere jaren achtereen in mijn eigen onderhoud te kunnen voorzien. Een vaste aanstelling lijkt niet meer mogelijk en zo heb ik verschillende werkgevers gehad. Na 26 maanden WW loop ik nu, inmiddels 50-plusser, door de participatiewet tegen een heleboel muren op. Uitgebreide onderzoeken omdat re-integratiebedrijven niet samen willen werken met het UWV, jobcoaches die weinig/geen medische kennis hebben en veel stress door onbegrip. 'Work first' is prachtig maar laat alsjeblieft de mens weer centraal staan!

Door R. S. op zaterdag 4 november 2017, 14:30

Hoe na mijn kanker en stamceltransplantatie het UWV met mijn toen nog lage weerstand door de chemo loodgieter van mij wou maken blijf ik tot de dag van vandaag lastig vinden om mee om te gaan.

Door Rina op maandag 13 november 2017, 11:43

Het UWV is wel veranderd ook in de jaren. Toen ik door een zwaar B12 tekort te ziek werd om te werken ben ik gelijk voor 100% afgekeurd. Ik denk niet dat dat nog voorkomt?

Door Heleen op maandag 13 november 2017, 16:07

Ja zekers is ziek zijn een gedoe.
en wat ben je altijd ook moe.
Na 17 jaar wao weet ik wat het is om te dromen maar het is teveel gedoe.
Altijd maar dromen die niet uitkomen omdat het teveel gedoe is.
Toch kan doorzetten de moeite belonen.
Ik was er eigenlijk te moe voor maar mijn droom is uitgekomen want ik was verhuisd.
Verhuizen met mijn ziekte was veel gedoe maar wat was ik blij dat mij droom huisje was gekomen.
Ja het verhuizen was traag gedaan en hulp was moeilijk te vinden maar nu heb ik mijn droom huisje en woon nu in een beneden woning in een mooie groene wijk.

Wens ik iedere zieke veel doorzetting toe en blijf je droom doen.
En maak er wat van om je doelen te halen. Succes is voor iedereen te doen.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over