UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING

UWV Perspectief

Acceptatie van narcisme
narcisme
Mijn ziekte/beperking Blog

Hoera! Ik ben narcist

Edwin vraagt veel aandacht en kan zich maar moeilijk in een ander verplaatsen. Lees zijn eerlijke blog.

keer gelezen
1661

Edwin is 47 jaar en narcist. Hij heeft een hoge behoefte aan aandacht en kan zich moeilijk in een ander verplaatsen. Dat maakt het soms erg lastig. Edwin blogt erover.

'Ik wil geaccepteerd worden om hoe en wie ik ben'

Na een leven vol ellende weet ik sinds 2 jaar: ik ben een narcist. Hoera, wat een verlossing! Ik weet nu eindelijk waarom altijd alles verkeerd liep. Het lag aan mij. 

Ik was die vrouwenverslinder en ergerlijke betweter, zo vreselijk bot! Behalve mijn ex-vrouw was er niemand die me hulp aanbood of me meesleurde naar een psycholoog. Had ik maar eerder geweten wat er met me aan de hand was.

Verandering

Bijna 1,5 jaar therapie heeft me veranderd. Mijn psycholoog heeft veel geduld met mij gehad. Ik heb enkele keren afgebeld. Waarom zou ik een uur gaan zitten janken? Het hielp me toch niets. Het moeilijkste voor mij was acceptatie, leren omgaan met mijn geestelijke beperking. 

Hoewel veranderd, ben ik nog steeds narcist. Steeds opnieuw besef ik hoe achterlijk mijn gedrag moet zijn geweest. Hoe kon ik mijn dochter fatsoenlijk opvoeden? Ja, dat besef ik nu, misschien wel te laat. Dat doet pijn. De onvoorwaardelijke liefde die ik van haar krijg, liefde die ik misschien niet eens verdien. 

Ik ben verschrikkelijk onzeker, overdenk alles tig keer. Ik wil anderen niet meer krenken. Ik kan mezelf niet meer zijn, weet niet eens meer wie ik echt ben! 

Leren over narcisme

Ik lees veel over narcisme, heel confronterend. Dan zit ik heel wat uurtjes te huilen. Ik herken mezelf in de pijn, het verdriet, de woede, het isolement en vooral de antipathie (redactie: afkeer). Ik heb nooit geweten dat ik al die dingen deed, dat spijt me enorm. Ik voel me zo verschrikkelijk als ik erover nadenk. Die gedachten probeer ik uit alle macht te verdringen. 

Maar wat worden wij narcisten onderuit geschoffeld. Kunnen wij er iets aan doen, wij hebben er echt niet om gevraagd! Het is geen griepje dat je met een paar medicijnen bestrijdt. Je hebt het, red oe de met! (redactie: red je ermee!)

Je bent wie je bent

Ik ben een narcist, en daar is niets positiefs aan. Je bent het of niet. Wij narcisten zijn echt niet gevaarlijk. Hoe je ermee om gaat moet ieder zelf bepalen. Zorg dat je goed behandeld wordt. Mij heeft het geholpen. Al ben ik nu continu in strijd met mezelf. Mensen zien niet dat ik langzamerhand wegkwijn in huis. Ik ben bang om naar buiten te gaan en dingen te ondernemen. Thuis is het veilig, daar kan ik niets fout doen. Ik voel me nutteloos, eenzaam, ben er zooo klaar mee. Ik durf niet te zeggen hoe het echt met me gaat als iemand er naar vraagt. Maar zou heel, heel graag de waarheid willen vertellen. 

Acceptatie

Het is niet de bedoeling om mijzelf nu een soort van schoon te praten. Het is al helemaal geen verwijt naar wie dan ook. Wie zou ik wat moeten verwijten en waarom? Ik zie dit schrijven als een soort van afsluiting en nieuw begin. Ik wil geaccepteerd worden om hoe en wie ik ben. Niet altijd een rol hoeven spelen om maar in het ‘normale’ plaatje te passen. Ik ben dat toneelspel zat. 

Sorry

Bij deze wil ik mijn vader en mijn moeder, die tot haar laatste snik voor mij vocht, mijn broer en iedereen die ooit met mij te maken heeft gehad, dit zeggen: Sorry voor mijn gedrag, sorry voor alles!

Gepubliceerd op: 31-12-2014

Reacties

Door Astrid op zaterdag 17 januari 2015, 20:08

Hoi Edwin,

Ik heb bewondering voor je eerlijkheid over wie je bent. Daarnaast vind ik het erg dapper, dat je sorry durft te zeggen tegen de mensen, die je lief zijn. Ik hoop voor je, dat je inderdaad gewaardeerd gaat worden om wie en hoe je bent. Mijn achtergrond is heel anders als, die van jou,
maar na 20 jaar vanalles en nog wat te mankeren, word ik door bepaalde
mensen, die voor mij erg belangrijk zijn, nog steeds niet geaccepteerd zoals ik echt ben. Ik heb ze het vergeven, maar vergeten kan ik alle misplaatste opmerkingen niet. Niet zolang zij toegeven, dat ze me met alle ellende hebben laten zitten. En je hebt zeker gelijk, als je zegt, we hebben er niet om gevraagd. We zitten er gewoon mee opgezadeld.

Groetjes, Astrid.

Door edmar67 op dinsdag 20 januari 2015, 16:43

Hoi Astrid,

Bedankt voor je leuke reactie.

Ik merk vooral dat het accepteren als persoon wel mee valt bij mij, echter het accepteren van reacties op een gebeurtenis, daar gaat het (ook nu nog) te vaak mis. De reactie overtreft/overtroeft het eigenlijke belang en staat te vaak in grill contrast met de werkelijkheid. Ik heb een onlangs een boek gelezen van en door een psycholoog geschreven"een spiegel voor narcisten". Ik kan nu wel zeggen, die moet iedere narcist lezen, maar dat zou, denk ik, meteen erg narcistisch zijn, omdat ik dat vind. Lezers mogen zelf uit maken dit boek al dan niet te lezen, mij heeft het iig enorm veel meer duidelijkheid gegeven ;).

Groetjes Edwin

Door Dunya Vermaat op donderdag 19 februari 2015, 09:44

Hoi Edwin,

Net als jij voel ik me als mens met o.a. NPS vaak erg alleen staan. Ik heb mijn eigen gedrag niet in de gaten. Ook niet qua lichaamshouding of intonatie. Ik doe het zoals ik doe...of zo. Ik kan er heel veel over schrijven, maar uiteindelijk komt het neer op angst. Angst voor afwijzing, kritiek, eenzaamheid, falen, dom/stom gevonden worden, noem maar op.Onderstaand stuk is een (veelgebruikte) reactie van me. Ik hoop dat je de angst om een misstap te maken kunt gaan accepteren. Want 180graden anders dan voorheen, nu dus het kluizenaarsleven, zal je nog eenzamer maken. Sommige mensen hebben nou eenmaal een "handleiding nodig.
http://ywurth.blogspot.nl/2015/02/een-narcistisch-partner.html

Groetjes, een jongedame van net 30 :-)

Door edmar67 op donderdag 19 februari 2015, 15:09

Hoi Jonge dame van net 30,

Je slaat de spijker op z'n kop, accepteren is het keyword. Helaas hebben wij (nps-ers) dit niet alleen voor het zeggen. Onbegrip voor het niet kunnen zien van de beperking(zit alleen maar tussen je oren, je praat jezelf en laat jezelf ziek praten) maakt dat ik mijzelf wel kan accepteren, ook als ik een misstap in mijn gedrag maak, echter mijn omgeving ziet dat niet en beoordeeld mij alleen op wat wel zichtbaar is. De stukken die op het internet vindbaar zijn over narcisme gaan idd vaak over hoe erg het is om met een narcist te maken te hebben. Deze lees ik bewust niet meer. Tis vernederend, misselijkmakend en vooral vol onbegrip. Graag wil ik je bedanken voor je sterke reactie. Gr Edwin

Door een man op woensdag 1 april 2015, 22:17

Beste Edwin,

dit is nog eens wat. Ik ben blij dat ik je stuk gelezen heb, omdat ik nu weet dat er meer zijn zoals ik; mensen die dit ook ervaren en 'er van af 'willen. Ook ik heb spijt, een gevoel waar ik in de werkelijkheid niets mee kan. Ik ben nu in een fase dat ik dit als een aandoening zie waar wat aan gedaan kan worden en met name door mijzelf. Acceptatie is nog ver weg, maar ik ga ervoor. Ik hoop dat de therapie die ik nu volg eindelijk, na jaren van zoeken, een succes wordt. De slachtofferrol is makkelijk gepakt, want ik ben pas gescheiden en mijn baan binnenkort kwijt, direct een gevolg van nps. Ik dank je nogmaals en ik hoop dat er meer reacties komen en ik groet je,
een man.

Door Anoniempje op zondag 23 augustus 2015, 00:38

Beste Edwin,

Wat knap dat je dit zo opschrijft. Mijn complimenten.
Zelf ben ik dochter van een narcist en ik heb een narcistisch vriendje gehad voor 5,5 maand en later een narcistisch/psychopathisch vriendje voor 7 weken (en erna maanden gestalkt). Net als jij heb ik hulpverlening (gehad). Men noemt mij een slachtoffer van narcisten, waardoor ik een ernstige vorm van PTSS heb.

Inderdaad, ik weet hoe men over narcisten schrijft op het internet, daar lusten zeker weten de honden geen brood van. Echter zelf weet ik als geen ander hoe je leven (mijn leven) kapot gemaakt kan worden door.

Als ik jouw verhaal lees, kan ik mij niet voorstellen dat jij een narcist bent. Is de diagnose wel juist gesteld?

Ik wens je het beste!

Door edwin udink op woensdag 26 augustus 2015, 09:45

Beste anonieme (narcist) dochter..... Bedankt voor je compliment, maar de diagnose is helaas voor mij wel goed gesteld. Wat ik geleerd heb intussen, is dat een narcist(ik) wel voelt dat het niet gaat zoals bij anderen, maar het gebrek aan zelfkennis, maakt dat je niet weet waarom het steeds mis gaat, dat gaat er simpelweg niet in. Hoe kan je iets wat je mist (ten opzichte van de meeste anderen)dan ook tonen, empathie, medeleven, wederkerigheid, zijn enkele benamingen van dingen die niet vanzelfsprekend gaan bij een narcist, dat kan ook niet, want je mist het (het blijft een stoornis)!! Wat heel goed mogelijk is, is om er mee te leren omgaan, maar daar moet je zelf helemaal achter staan, je kan het niet een klein beetje doen! Succes verder.

Door Rinzwind op dinsdag 24 november 2015, 14:09

Hoi Edwin,
Bedankt voor t plaatsen van je verhaal, na alle negativiteit die k moest doorspitten op t net over dit onderwerp was dit wel beter.
Ik herken me in alles wat je zegt, heb n half jaar geleden d diagnose gekregen en weet niet wat k ermee aanmoet. Maar als je geen normale relatie kan onderhouden, geen toekomst opbouwen, niet- zo sociaal bent, lastig in teamverband kunt functioneren, niet zo van regels houdt, manipulatief bent, veel liegt, geen grenzen hebt, geen kritiek kunt verdragen, chaotisch & je altijd aangesproken voelt /alles altijd op jezelf betrekt, je gevoel het ene moment superpositief is en t andere sjacherijnig /negatief. T alleen zijn als gevolg, hoe leef je dan n normaal leven ? Wordt t met therapie echt beter?!

Door udink op dinsdag 24 november 2015, 14:57

Hoi Rinz,

Alle eerst ff dit, sorry voor deze diagnose die je hebt gekregen!

Mijn persoonlijke ervaring de ik heb met therapie, is dat ik mijzelf kan zijn, niet beter voor hoef te doen. Na verloop van tijd ga je door de gedachten van bijv je psycholoog die het zeker niet altijd eens is met je gedachten of reacties leren met je "beperking" om te gaan. Op dit moment ben ik van nagenoeg alle negatieve gedachten af, die eerst echt de overhand hadden. Neem deel aan een "praatgroep" Eigen Kracht" bij het mediant voor persoonsstoornissen en leid voor mijn doen een erg rustig bestaan. Een minpunt is dat ik erg veel thuis zit, om "prikkels" buiten te voorkomen, want waar ik weg kom wil ik niet meer heen;) succes, maak er wat van!!

Door Marina op dinsdag 24 november 2015, 21:52

Hoy Edwin,
Die verhaal is bij mij te herkennen. Maar ik was opgegroeid bij me moeder die narcistisch is. Zij was altijd ziek, en ik kon niks goeds doen in haar ogen. Maar heeft ook meer persoonlijkheden in zich. Ik was na me puberteit in een zware depressie beland en was weg gelopen. In de instelling kwam ik tot rust. Maar zodra ik op kamers ging wonen en ging werken en verkering kreeg leek het allemaal goed te gaan. Tot dat ik zelf getrouwd was met een narcist. Maar hij bleek ook een post traumatische stress syndroom te hebben en autisme. Ik zelf werd met diagnose gesteld dat ik Borderline heb. Maar een narcistisch trekje hebben we allemaal op z'n tijd. Dat neem niet weg dat je meteen een slecht mens bent.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord