UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Acceptatie van narcisme
narcisme
Mijn ziekte/beperking Blog

Hoera! Ik ben narcist

Edwin vraagt veel aandacht en kan zich maar moeilijk in een ander verplaatsen. Lees zijn eerlijke blog.

keer gelezen
3497

Edwin is 47 jaar en narcist. Hij heeft een hoge behoefte aan aandacht en kan zich moeilijk in een ander verplaatsen. Dat maakt het soms erg lastig. Edwin blogt erover.

'Ik wil geaccepteerd worden om hoe en wie ik ben'

Na een leven vol ellende weet ik sinds 2 jaar: ik ben een narcist. Hoera, wat een verlossing! Ik weet nu eindelijk waarom altijd alles verkeerd liep. Het lag aan mij. 

Ik was die vrouwenverslinder en ergerlijke betweter, zo vreselijk bot! Behalve mijn ex-vrouw was er niemand die me hulp aanbood of me meesleurde naar een psycholoog. Had ik maar eerder geweten wat er met me aan de hand was.

Verandering

Bijna 1,5 jaar therapie heeft me veranderd. Mijn psycholoog heeft veel geduld met mij gehad. Ik heb enkele keren afgebeld. Waarom zou ik een uur gaan zitten janken? Het hielp me toch niets. Het moeilijkste voor mij was acceptatie, leren omgaan met mijn geestelijke beperking. 

Hoewel veranderd, ben ik nog steeds narcist. Steeds opnieuw besef ik hoe achterlijk mijn gedrag moet zijn geweest. Hoe kon ik mijn dochter fatsoenlijk opvoeden? Ja, dat besef ik nu, misschien wel te laat. Dat doet pijn. De onvoorwaardelijke liefde die ik van haar krijg, liefde die ik misschien niet eens verdien. 

Ik ben verschrikkelijk onzeker, overdenk alles tig keer. Ik wil anderen niet meer krenken. Ik kan mezelf niet meer zijn, weet niet eens meer wie ik echt ben! 

Leren over narcisme

Ik lees veel over narcisme, heel confronterend. Dan zit ik heel wat uurtjes te huilen. Ik herken mezelf in de pijn, het verdriet, de woede, het isolement en vooral de antipathie (redactie: afkeer). Ik heb nooit geweten dat ik al die dingen deed, dat spijt me enorm. Ik voel me zo verschrikkelijk als ik erover nadenk. Die gedachten probeer ik uit alle macht te verdringen. 

Maar wat worden wij narcisten onderuit geschoffeld. Kunnen wij er iets aan doen, wij hebben er echt niet om gevraagd! Het is geen griepje dat je met een paar medicijnen bestrijdt. Je hebt het, red oe de met! (redactie: red je ermee!)

Je bent wie je bent

Ik ben een narcist, en daar is niets positiefs aan. Je bent het of niet. Wij narcisten zijn echt niet gevaarlijk. Hoe je ermee om gaat moet ieder zelf bepalen. Zorg dat je goed behandeld wordt. Mij heeft het geholpen. Al ben ik nu continu in strijd met mezelf. Mensen zien niet dat ik langzamerhand wegkwijn in huis. Ik ben bang om naar buiten te gaan en dingen te ondernemen. Thuis is het veilig, daar kan ik niets fout doen. Ik voel me nutteloos, eenzaam, ben er zooo klaar mee. Ik durf niet te zeggen hoe het echt met me gaat als iemand er naar vraagt. Maar zou heel, heel graag de waarheid willen vertellen. 

Acceptatie

Het is niet de bedoeling om mijzelf nu een soort van schoon te praten. Het is al helemaal geen verwijt naar wie dan ook. Wie zou ik wat moeten verwijten en waarom? Ik zie dit schrijven als een soort van afsluiting en nieuw begin. Ik wil geaccepteerd worden om hoe en wie ik ben. Niet altijd een rol hoeven spelen om maar in het ‘normale’ plaatje te passen. Ik ben dat toneelspel zat. 

Sorry

Bij deze wil ik mijn vader en mijn moeder, die tot haar laatste snik voor mij vocht, mijn broer en iedereen die ooit met mij te maken heeft gehad, dit zeggen: Sorry voor mijn gedrag, sorry voor alles!

Gepubliceerd op: 31-12-2014

Reacties

Door Rinke Verkerk op vrijdag 17 februari 2017, 17:19

Dag Edwin,

Een beetje een persoonlijke vraag voor Facebook - maar ik ben journalist en werk aan een artikel over narcisme. Ik vond op internet een geschreven stukje tekst van 'Edwin Udink', destijds 47, nu 49 denk ik, die schreef dat hij de diagnose narcisme gekregen heeft en zo opgelucht is.

Bent u die Edwin Udink?
In dat geval zou het een eer zijn om u te spreken. Het is voor een artikel in het vrouwenblad Eva.

Ik merk dat het voor mijn artikel heel makkelijk is om mensen te spreken die zeggen dat zij ervaring hebben met een partner of familielid met narcisme. Maar ik zou nu juist zo graag iemand spreken die zelf met deze diagnose door het leven gaat.

Ik ben heel benieuwd, en het mag natuurlijk ook anoniem.

Veel hartelijks!

Door Edwin op zaterdag 18 februari 2017, 17:30

Beste blog bezoekers...

Bedankt voor jullie berichten. Ondertussen is het alweer een tijdje geleden dat ik iets poste hier. Ik mag zeggen dat het steeds beter gaat, ik heb het gevoel meer gewaardeerd te worden.Waar ik wel eens kom, ben ik welkom, dat is lang anders geweest. Ik zit nog steeds veel thuis, probeer nog steeds zoveel mogelijk negatieve prikkels te vermijden, maar dat is inmiddels meer gewenning en gewoonte geworden. Door de therapie sessies ben ik anders gaan denken, daar ben ik zeker van. Ben meer gaan genieten van de positieve dingen. Heb daarbij gevoelens die ik probeer te beredeneren omdat ik ze niet eerder gehad heb. Ja sinds ik weet dat ik NPS heb, eerder deed ik alsof omdat iedereen dat doet en het dus wel zo zou horen. Als ik al advies zou mogen geven aan mensen die in de narcistische cirkel passen, laat je helpen ook al denk je dat het onzin is. Een stoornis is in mijn ogen een last, alleen bepaal jezelf hoe zwaar deze is en of die gedeeld kan worden! gr Edwin

Door Dochter op zondag 5 maart 2017, 16:47

Ondanks alles wat je hebt meegemaakt papa,heb ik jou nog nooit zo stevig in je schoenen zien staan dan nu!en ik kan je niet met woorden beschrijven hoe trots ik ben.. ongelooflijk hoe jij in je doen en laten bent veranderd (positief!) een steun en toeverlaat..en het beste van alles mijn PAPA. samen komen wij hierdoor heen... tot de laatstedag ♥

xx je kleine meisje

Door Claudia op zondag 23 april 2017, 14:43

Ik heb juist alles over om mijn narcistische vriend te helpenen hem niet te veroordelen en er te zijn. Maar hij ziet het niet, dringt niet tot hem door, 10 verbroken relaties, banen die niet lukke verwijten, nooit ligt het aan hem, hij heeft het door zijn exen al zo vaak naar ze hoofd gekregen dat hij een narcist is. Ik dacht door hem niet te veroordelen en hem op 100 verschillende manieren op een aardige manier hem proberen duidelijk te maken dat zijn werkelijkheid niet de echte werkelijkheid is om hem boeken erover te laten lezen enz. Maar hij leest het en al lijkt het op hem geschreven te zijn hij ziet en herkend zichzelf er niet in op wat onbenullige dingetjes na.
Mijn vraag aan narcisten is , wanneer kwam het moment dat jullie inzagen dat er toch wat aan de hand is??
Wanneer of door wat of hoe dringt het door?
Hoe kom ik ingodsnaam door dat panser heen dat hij inziet dat niet anderen maar hij de oorzaak is, en ik wil helpen maar ik word gewoon na jaren ingeruild zonder geweten

Door Edwin op dinsdag 25 april 2017, 17:58

Hoi Claudia,

Ik kan je niet zeggen wat jij moet doen om door te dringen. Ik kan je wel vertellen dat bij mij door div negatieve situaties, stress, ineens er iets knapte waardoor ik niet verder wilde. Door goed ingrijpen van een weekend arts, maakte dat ik vrij snel onder behandeling kwam. Ik ben uiteindelijk die arts en mijn psycholoog nog steeds dankbaar voor hun inzet :)
Het is daarom volgens mij een proces waar je door heen gaat, afzetten of liefhebben, maar jou drang om door te dringen zou(bij mij denk ik)averechts kunnen werken. Hoe onzekerder hij wordt hoe meer hij zichzelf en jou wil overtuigen van zijn gelijk.Misschien doet dan een aai over de bol, begrip tonen voor zijn manier van denken en aangeven dat je het er niet mee eens bent meer dan een strijd aangaan. Maar is de beoordeling wel door een arts gedaan en niet alleen door kennissen of jijzelf? Een arts maakt toch wel indruk meestal.

Door Claudia op woensdag 26 april 2017, 23:03

Beste Edwin , bedankt voor je reaktie en openhartigheid, geeft me meer inzicht hoe jullie( noem het maar even zo) dingen anders. Bekijken. Dat is oom het geen wat ik graag zou willen begrijpen. Ik voel of ik iemand bezeer met woorden of als ik een verwijt maak, dan heb je vaak spijt of ben je d'r verdrietig om maar begrijp niet dat , bij mijn ex inmiddels ( geloof ik) hij daar niet mee zit. Als ik zei dat het me pijn deed dan keek hij me aan of dat hij daar van genoot. Maar als ik , wat ik bijna nooit deed zei stoppen je bent niet aardig was dat of dat ik hem een pak slaag gaf dat voelde hij wel. En nu doet hij of dat hij zo gelukkig is met een ander net als met mij. En lijkt hij te genieten van mij dit te laten zien. Terwijl ik tot de dag van vandaag met respect en liefde bleef volhouden dat hij was wie hij was niet hoefde te veranderen maar anders moests handelen soms, heb hem nooit verwijten gemaakt, toch ziet hij niet dat ik het niet opgaf en ik ben niet labiel of slachtoffer

Door Marijke de Graaf op dinsdag 9 mei 2017, 23:38

Zo herkenbaar, narcistische moeder , zij was kost winner, dus had macht in haar hand. Ik val op narcistische mannen. Voordeel is wel dat ik het inzie , maar wel de bevestiging dat er iets niet kloot van buitenstaanders nodig heb om tot het echte inzicht te komen.
Relatie verbreken is na lang wikken, wegen , het goede.

Door M op dinsdag 13 november 2018, 17:06

Beste Edwin,
Wanneer komt een narcist tot besef dat er iets mis is? Wat kan hierbij helpen? Wat heeft jou doen inzien? Je spreekt dat je geen empathie/medeleven/... had/hebt, mazr hoe weet je dan wat het is, als je het nooit hebt gehad?
Grtjs

Door Nigaja op woensdag 20 februari 2019, 19:58

En weg was hij!
Typisch narcistisch gedrag!
Zijn laatste bericht......
Het was nu vastgesteld door een arts....En wie zijn jullie?
Hij had het wsl even lastig en egoïstisch dat ze zijn, gaf hem dit de kans eens zelf uit te huilen.
Had waarschijnlijk even een " eenzaam " moment.

Over 1 ding richten álle neuzen zich naar dezelfde kant...! Wetenschappers, psychologen, slachtoffers én ervaringsdeskundige.....het is hopeloos én géén schijn van kans op verandering!
Is het erg voor de narcist zelf? Absoluut!
Maar het meest erge is dat hij iedreen meesleurt!
Dat is en blijft de eeuwige uitkomst.

Door Toine H op vrijdag 8 maart 2019, 14:26

Verbaasd lees ik dit over narcisme en de diagnose van Edwin.
Ik ben 34 jaar, man en INFP-er. Slachtoffer van narcistisch misbruik. Na 4 jaar nog geen zicht om mezelf weer te mogen zijn.
Wat me verbaast is het applaus dat Edwin krijgt voor erkenning, alsof hij voorrang op acceptatie verdient. Narcistisch misbruik is niet leuk om over te praten en voor Edwin zal hetzelfde zijn.
Wat we NOOIT mogen vergeten is dat Edwin ziek is. Hij kan er dan wel niets aan doen, erg triest voor narcisten. De narcist is niet in staat om zorg te dragen mits het zijn eigen ego streelt.
De narcist is een gevaar voor de samenleving en leeft voor zichzelf.
De narcist die een bijdrage wil leveren aan de samenleving, laat zich opnemen en erkent niet in staat te zijn normen en waarden te handhaven. Zij verdienen hulp! Maar niet tussen de slachtoffers die ze maken. Ik ben altijd bang op straat en ik durf geen contacten te maken. Mijn omgeving heeft mij verlaten en steunt de narcist. Ik kan niet meer normaal leven.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord