UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
blog over psychische klachten
blog over psychische klachten
Mijn ziekte/beperking Blog

Ik ben ... wat ben ik eigenlijk?

Ayla vraagt zich af wat ze is. Wordt dat bepaald door wat je doet voor de kost, of je hobby’s, of wie je eigenlijk wilt zijn? Lees in haar blog of ze hier een antwoord op vindt.

keer gelezen
1256

Ayla (29) heeft sinds 2009 de diagnose schizofrenie (ofwel psychosegevoeligheid) en ontvangt daarom een Wajong-uitkering. Op haar 22e kreeg ze haar eerste echte psychose. Daar bleef het niet bij. Sindsdien leeft ze haar leven met ups en downs. Ze leest altijd met veel plezier de artikelen op UWV Perspectief. Omdat ze graag schrijft, gaat ze voor UWV Perspectief blogs schrijven over haar leven met een arbeidsongeschiktheidsuitkering.

'Psychiatrisch patiënt, huisvrouw, arbeidsongeschikt… zegt dat iets over wat ik ben?'

Hoi, ik ben Ayla. Ik ben … ja, wat ben ik? Dit is de vraag die me meerdere malen per dag bezighoudt. Waarom kan ik nou geen bevredigend antwoord vinden. 

Je kent het wel: mensen die vragen naar wat je doet in het dagelijks leven. Ik heb alles al geprobeerd. Ik ben psychiatrisch patiënt, zo ziekelijk. Ik ben huisvrouw, zo saai. Ik ben arbeidsongeschikt, zo eenzijdig. Het zijn allemaal antwoorden die nét níet verwoorden wat ik bedoel te zeggen.

Vul maar in ...

Ik hoor mezelf een verhaal ophangen over mijn hobby’s. Ik schrijf graag, ben vrijwilliger bij het buurthuis. Maar dat ene, dat beroep, dat levenswerk, dat is er niet. Ga ik het nog vinden? Zal ik ooit volmondig kunnen zeggen: ik ben ... psycholoog, secretaresse, journalist? Vul maar in, met mijn ziektebeeld weet je het maar nooit. Het is niet gezegd dat er geen nieuwe medicatie wordt uitgevonden of een alleshelende therapie. Of misschien is het zelfs wel gewoon m’n eigen ontwikkeling, die het mogelijk maakt in de toekomst wél (gedeeltelijk?) te kunnen werken. 

Ik moest een beroep hebben

Toen ik net mijn eerste psychose ‘achter de rug had’, was het beklemmend en verwarrend voor me dat er in onze maatschappij zo groot gedacht wordt over de invulling van je dagelijks leven. Ik moest iets ‘worden’, een beroep en denkkader hebben, en liefst morgen. Ik had immers al zo veel tijd ‘verloren’ door ziek en onzeker te zijn. Ik begon aan meerdere studies, probeerde te werken, ging mijn eerste vrijwilligersbaantje doen, allemaal (nog) zonder succes.

Mijn uitkering is mijn houvast

Onderwijl kreeg ik trouw mijn arbeidsongeschiktheidsuitkering uitbetaald. Iets waar ik me in alle onzekerheid aan vast kon houden. Het hielp me door die eerste periode heen en is nog steeds een baken van licht in duistere tijden. Ik heb mezelf in de tijd die vrijkwam wel kunnen ontwikkelen. Heb duizend dingen ontdekt en beleefd, dingen die ik interessant vind, verder uit wil zoeken en die ik leuk en zinvol vind om te doen.

Wat ben ik?

Inmiddels ben ik niet meer bang voor bovengenoemde vraag. Het heeft lang geduurd, maar ik durf er met enige voorzichtigheid wel voor uit te komen dat ik arbeidsongeschikt ben. Met voorzichtigheid, dat wel, omdat ik denk dat er veel mensen zijn die dan meteen een oordeel hebben. Wie weet kan ik toch aan het einde van mijn leven zeggen: Goh, wat heb ik eigenlijk een interessant leven gehad, want het glas is natuurlijk halfvol of halfleeg.

En tot die tijd zeg ik maar gewoon: Hoi, ik ben Ayla. Wie ben jij? :)

Foto: De beeldredaktie

Gepubliceerd op: 24-11-2015

Je kunt niet reageren op dit artikel

Door Aspergerdame op donderdag 26 november 2015, 16:20

Je verhaal is wel heel herkenbaar voor mij. Ik heb een vorm van Autisme, en ook ik ben afhankelijk van een wajong uitkering, al zo een tien jaar, best bitter om in de bloei van je leven in een uitkering te zitten en niet mee te tellen blijkbaar. Ik kreeg mijn diagnose pas op mijn 27 e, toen had ik al mijn portie mislukkingen gehad, en compleet overspannen in de ggz terecht kwam. In het kader van de participatiewet, zal ik werkvermogen krijgen toegedicht, alles leuk een aardig, maar naar wat voor baan?. Ik denk nog steeds wel dat ik wat in mijn mars heb, alleen kan ik er niets mee. Dat participatiewetgedoe bezorgd mij wel onrust, had ik maar een beter zichtbare handicap!.

Door Ayla op donderdag 26 november 2015, 17:11

dankjewel voor je reactie. Ik denk ook vaak, kon men aan mensen met een psychische functiebeperking maar zíen wat er 'mis' was/is. Het is vooral knokken en voor jezelf opkomen, grenzen aangeven en oplossingsgericht denken. En ik denk dat dat voor iemand met Asperger ook zo geldt?

Door kees17 op vrijdag 11 december 2015, 00:49

Haaaalllooo,

IK denk dat je de vraag pas goed stelt met je laatste 3 woorden, he.

Wie ben jij? En niet Wat ben ik/jij?

Helaas ben ik slechts een mens...whahaha.

Door Jurian op woensdag 16 december 2015, 10:23

Beste Ayla,

Ik herken mezelf ook in jou verhaal !
Ik kan door mijn psychische kwetsbaarheid ook niet mee in deze maatschappij.
Ik heb al heel veel werkgevers gehad, zelfs 4 keer de sociale werkplaats geprobeerd.
Maar ik kan mezelf psychisch niet staande houden tussen de mensen op de werkvloer omdat overal teveel ruzies en rivaliteit is tussen collega's
Daarnaast ben ik ook 8 jaar geleden ook nog eens chronisch ziek geworden waardoor ik regelmatig veel pijn kan hebben in mijn buik en darmen.
Ik ben nu bijna 53 jaar en ben erg eenzaam, ook deze kerstmis en oud en nieuw weer voor het 15e opvolgende jaar alweer.
Ook in mijn dagelijks leven ben ik erg eenzaam en altijd alleen.
Dat is heel erg zwaar, maar het is niet anders.

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord