UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
blog over autisme en solliciteren
bioloog blog
Mijn ziekte/beperking Blog

Wat een verandering: nooit een bioloog, wel werkloos

Irene, veelbelovend biologe, wordt langdurig werkloze met afstand tot de arbeidsmarkt. Hoe ga je om met dit gevoel van falen?

keer gelezen
2228

Het leven van Irene (31) ziet er veelbelovend uit. Ze studeert biologie aan de universiteit en kijkt uit naar een interessante baan. Maar het syndroom van Asperger gooit het roer in haar leven om. En om … en om. En die veranderingen gaan vaak zonder dat Irene het eigenlijk wil.

'Het voelt alsof ik heel erg gefaald heb'

In mijn leven is heel veel veranderd. Als kind ben ik door mijn vaders werk vaak verhuisd. Ik heb in verschillende provincies van Nederland gewoond. Maar ook heb ik op verschillende plekken samengewoond, alleen gewoond, opnieuw samengewoond. Deze veranderingen zijn elke keer aanleiding tot veel stress, door het syndroom van Asperger is het extra zwaar om met veranderingen om te gaan.

Geen baan op universitair niveau

Mijn studie aan de universiteit verliep zonder problemen. Daarna kwam echter de moeilijkste verandering van allemaal: ik ben van veelbelovende afgestudeerde biologe veranderd in een langdurig werkloze met een afstand tot de arbeidsmarkt. Vooral die laatste verandering valt me zwaar. Door mijn Asperger is het moeilijk in te schatten wat ik moet doen om aan het werk te komen, wat ik tegen wie moet zeggen en wat er nou eigenlijk van me verwacht wordt in een baan. Maar bovenal merk ik dat bij banen op universitair niveau meestal van je verwacht wordt dat je zelfverzekerd bent, alles meteen kunt en weinig tot geen hulp nodig hebt. Maar ik heb voor iedere baan wel echt een gedegen inwerktijd nodig.

Pijnlijk

Afgelopen weekend was ik op de alumnidag* van mijn oude universiteit. Daar ontmoette ik allemaal ex-studiegenoten die succesvol zijn en een goede baan in hun vakgebied hebben. Mij zal dat nooit lukken, een baan op mijn niveau in mijn vakgebied, al solliciteer ik iedere dag. Dat is best pijnlijk, want dat voelt alsof ik heel erg gefaald heb of dat er iets mis is met me. Heel lang kan ik dan vrolijk en optimistisch blijven doen, maar na het zoveelste succesverhaal op de afsluitende borrel brak ik. Daarom heb ik een oproepje aan Wajongers zoals ik, die nooit iets met hun hoge opleiding kunnen doen en die daarmee om hebben leren gaan. Hoe is het jou gelukt om je over dit gevoel van falen heen te zetten? Ik bedoel: wat zeg je dan tegen jezelf? Daar ben ik heel benieuwd naar. 

*dag van oud-studenten

Hoe is het nu met ... Irene

2 jaar na deze blog vertelde Irene opnieuw haar verhaal aan de redactie van UWV Perspectief. Wat blijkt? Haar situatie is inmiddels heel erg veranderd. Lees hoe het nu met haar gaat in haar blog 'Droom wordt waarheid'.

Gepubliceerd op: 16-10-2015

Lees meer over

Autisme Solliciteren Tips

Je kunt niet reageren op dit artikel

Door Kwartiermaker … op maandag 2 november 2015, 10:31

Beste Irene,

Bij mij is op latere leeftijd Asperger/ASS vastgesteld. Na 30 werkgevers werk ik nu obv een speciale regeling al meer dan 4 voor een social Enterprise uit Utrecht. Naast mijn werk zet ik mij in om mensen met autisme en werkgevers met elkaar in contact te laten komen.

Mijn advies voor jou:
Wordt lid op LinkedIn en actief in de groep Autisme ten top
Wees open over je autisme waar dit mogelijk is.
Stap minimaal tweemaal per jaar uit je comfortzone
Accepteer banen onder je niveau, in beweging zijn is zo belangrijk.

Door Christian op maandag 2 november 2015, 12:11

Beste Irene,

Dit is een zeer bekend verhaal voor mij...
Laat ik bij het begin beginnen: ook ik heb de dignose Asperger en ook ik heb biologie gestudeerd, maar nu uit noodzaak al geruime tijd in IT werkzaam.
En ik worstel vrijwel iedere dag: ik voel me zelf alsof ik inderdaad niet "gewoon" ben, dat ik gefaald heb.

Hetgeen wat je omschrijft in deze blog komt mij in grote mate zeer bekend voor: ik ervaar ook altijd onbegrip jegens mijn soms ietwat "onbeholpen" manier van communiceren... En daar word ik dan voor "gestraft" of afgerekend; zo ook bij sollicitaoes. Niet eerlijk.

IK heb maar besloten om te doen wat samenleving van me vraagt. Maar zo nu en dan stribbel ik tegen, maar ja wat koop ik er voor?
Enige wat ik vraag is: begrip.

Door Istvan op maandag 2 november 2015, 21:51

Ik snap heel goed hoe je je voelt. Helaas kreeg ik de diagnose Asperger pas om mijn 37e, dus ik heb nog geen eens Wahjong. Wel jaren gewerkt (okay, getracht) en nu helemaal vastgelopen en in een kliniek opgenomen. Maar blijf van mening dat mensen met Asperger speciaal zijn en een gave bevatten die veel neurotypische mensen niet hebben, maar helaas kijkt de arbeidsmarkt liever naar onze beperkingen dan naar onze grote pluspunten. Ik hoop dat dit ooit veranderd, voor alle Aspergers.
Sterkte!!

Door Ton op dinsdag 3 november 2015, 08:45

Dag Irene,
Ik ga wat vanzelfsprekende dingen zeggen, maar heb niet de bedoeling je te kwetsen.
Een gevoel van falen kan het beste geadresseerd worden door successen te behalen. In jouw situatie gaat het om het het vinden van een baan op je eigen niveau. De vraag is dus hoe je aan zo'n baan kunt komen. Ik denk dat het goed is om te erkennen dat je Asperger hebt. Ik denk dat het ook goed is om te erkennen dat dit voor het vinden van een baan op jouw niveau dan niet vanzelfsprekend is. Maar dit zijn denk ik de feiten en daar moet je mee dealen. Ik begeleid als vrijwilliger HBO-studenten met een vorm van ASS en dat doe ik 'oplossingsgericht' wat voor mij betekent stapje voor stapje van een 5 ( weinig kans) naar een 8 komen. Hoe?

Door ton op dinsdag 3 november 2015, 08:58

(Vervolg) Door te erkennen dat feiten feiten zijn en dat deze een aantal hindernissen opleveren. Door deze hindernissen zo te formuleren dat jij er wat aan kan veranderen (je verandert het beeld over ASS niet effe) Door een plan te maken om deze hindernissen stapje voor stapje te adresseren en zo goed mogelijk te slechten ( van een 5 naar een 6 naar een 6,5 naar een..)

Dat kan door je te laten coachen/begeleiden door iemand die jou kent of wil leren kennen en vanuit jouw kracht en kwaliteiten met jou naar manieren zoekt om dat voor elkaar te krijgen. Dat gaat niet van vandaag op morgen maar het heeft wel perspectief.
Veel van de studenten die ik (en andere vrijwilligers) begeleid behalen op die wijze hun eindexamen en daarmee hun doel

Door Erik op woensdag 4 november 2015, 12:04

Herkenbaar. Ik heb ook Asperger en kan volledig in de stress raken als ik eenmaal een baan heb die ik dan door impulsief gedrag weer verspeel. Het maakt het leven niet makkelijker . UWV zelf vind mij overigens , ondanks deze diagnose, arbeidsgeschikt voor meer dan 35 % . Ik
Zit dus in de ww wat mij weer meer spanning en stress geeft

Door Estelle ten Cate op donderdag 5 november 2015, 18:04

Lieve Irene, wat mooi geschreven. Jij bent een enorm loyale werknemer, optimistisch en hardwerkend. Nee dit zeg ik niet om te zeggen, maar omdat ik ook al is het maar heel kort, met je heb samen mogen werken. Welke baan het beste bij je zou passen kan ik je helaas niet zeggen, ik ben geen loopbaancoach. Wel weet ik dat als je die vindt zullen je nieuwe collega's met je boffen. Ik wens je het allerbeste en als je wilt ken ik wel een coach, die jou wellicht verder kan helpen. Ik kan je in iedergeval met haar in contact brengen. Groetjes Estelle

Door Aspergerdame op woensdag 11 november 2015, 11:58

Hoi Irene,
Ik heb ook een Asperger diagnose, alleen ben ik nooit verder gekomen dan de middelbare school, je hebt niet gefaald, en ik hoop echt heel erg voor je dat je straks toch nog een plekje vind waar ze je wel op waarde schatten. Ik ben al zo een tien jaar werkloos, dat gun ik jou dus niet zeg, verschrikkelijk. Nooit opgeven dus, al heb ik inmiddels wel de neiging om dat te doen, want er staat toch niets voor mij op stapel al jaren niet.

Ik focus me maar op de dingen die wel gaan/lukken.

Veel succes/sterkte/geluk

Door Koen op zaterdag 16 januari 2016, 11:34

Hallo Irene,

Je verhaal komt mij zeer bekend voor. Ik was ook een zeer talentvol student, ben ook afgestudeerd en ben nu ook een werkloze met grote afstand tot de arbeidsmarkt. Ondanks dat de baankansen voor mijn opleiding goed zijn ben ik als enige van mijn opleiding er niet in geslaagd werk te vinden.

Ik ervaar gevoelens van verdriet, hopeloosheid, onmacht en eenzaamheid en voel me niet begrepen. Ik probeer het beste ervan te maken en blijf zoeken naar mogelijkheden om wel iets te kunnen betekenen voor de samenleving. Ik haal energie uit mijn hobby's en 1 hobby biedt een kleine kans op werk en daar stort ik me dan helemaal op. Ook beoefen ik mindfulness en dat helpt me enorm met de omgang van mijn emoties.

Heel veel sterkte!

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord