UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
sporten met hart en vaatziekten
sporten met hart en vaatziekten
Actief blijven Blog

Weissensee in the pocket!

Hartpatiënt Dayenne Zwaagman schaatste 22 januari 50 kilometer op de Weissensee in Oostenrijk. Lees over haar tocht der tochten.

keer gelezen
2987

Dayenne Zwaagman (33, Wajong) heeft een aangeboren hartafwijking. Om geld in te zamelen voor Stichting Hartekind heeft ze op 22 januari de Alternatieve Elfstedentocht geschaatst. Een tocht van 50 kilometer op de Weissensee in Oostenrijk. Haar doel heeft ze gehaald. Maar hoe?

'Waarom moest ik dit zo nodig doen?'

Op de grote dag strek ik mij om 6.45 uur uitgerust en kalm uit. Veel van mijn clubgenootjes gaan al over een kwartier van start. Gisteravond besloot ik door de extreme uitputting en toenemende kou anderhalf uur later te starten. Jammer, maar verstandig. Ik werk een stevig ontbijt naar binnen en geef een tv-interview voor SBS. Daarna ga ik van start. Ik doe wat ik altijd doe: tijdens mijn eerste (solo) ronde zing ik favoriete liedjes in mijn hoofd. Na mijn eerste bocht maak ik zelfs een te gekke foto van de wegtrekkende mist waar een regenboog uit tevoorschijn komt.

Niet opgeven

Mijn eerste 3 rondes gaan eigenlijk boven verwachting goed. Toch heb ik mezelf beloofd dit avontuur op mijn gemak te gaan doen. Het is geen wedstrijd. Na iedere 10 kilometer eet ik fruit en drink ik warme thee met honing. Ook sta ik even te kletsen met de supporters langs de kant. Dan zet ik mijn 4e ronde in. Voor ik het weet lig ik plat op mijn buik en glij ruim een meter door over het harde ijs. Gelukkig heb ik een helm op en elleboog- en kniebeschermers om. Door de aantrekkende wind wordt mijn conditie op de proef gesteld en raak ik geregeld uitgeput. ‘Waarom moest ik dit nou zo nodig doen?’ Maar geen haar op mijn hoofd die erover denkt om op te geven.

Over de streep

Vraag me niet hoe, maar ik schaats deze ronde uit. Aan het einde merk ik dat de wind mij toch aardig in de weg zat. Ik neem wat langer rust door even op een bankje plaats te nemen. Ik stop warmte-gelzakjes in mijn handschoenen en leg er vast een paar in mijn schoenen zodat deze op kunnen warmen. Ronde 5 is heftig. Mijn humeur is wisselend, waardoor ook mijn slagen niet lekker gaan. Het is voor mij sowieso de eerste keer op natuurijs en mijn techniek lijkt nergens op. Wat maakt het uit? Ik moet zorgen dat ik de finish haal. Mijn schaatsmaatje ziet aan mijn gezicht dat het niet lekker gaat. Hij besluit mij een poosje te duwen, tegen de wind in. De laatste bocht heb ik wind mee maar het lukt mij amper nog te schaatsen en ik laat me meevoeren door de wind. Zodra mijn schaats de streep overgaat voel ik geen vreugde of blijheid, enkel opluchting. Dit nooit weer!

Proost

Na een warme douche zijn de vrieskou, spanning en de overweldigende emotie verminderd. Ik besluit in bed te kruipen. 3 uur later, als anderen verkleumd komen binnendruppelen, merk ik dat ik weer praatjes krijg en hen op kan peppen. Tijdens het diner proosten we en bij het blarenbal gaan de voetjes toch nog flink van de vloer. Gaan we volgend jaar weer? Tuurlijk, maar dan minimaal 100 kilometer :-)

Met deze schaatsklassieker haalt Dayenne (nog tot 1 februari) geld op voor stichting Hartekind.

weissensee-schaatsen-goede doel
Gepubliceerd op: 29-01-2016

Lees meer over

Blog Sporten

Je kunt niet reageren op dit artikel

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord