UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
ietjes open brief
Ietje schreef open brief over beoordeling arbeidsvermogen
Dienstverlening UWV Blog

Ietje stuurt UWV een open brief

Wajonger Ietje schrijft een open brief aan UWV. Ze protesteert tegen de beoordeling dat ze arbeidsvermogen heeft.

keer gelezen
3439

Ietje van Halem (31) liep tijdens haar geboorte hersenbeschadiging op. Daarom ontvangt ze een Wajong-uitkering. Nu zegt UWV dat Ietje arbeidsvermogen heeft. In een open brief protesteert ze.

Dinsdag 27 september ging Ietje naar UWV voor een gesprek met de arbeidsdeskundige. Hoe dit gesprek is verlopen lees je binnenkort op UWV Perspectief. 

Beste meneer/mevrouw van UWV,

Op het moment dat ik dit schrijf, hebben we elkaar nog niet ontmoet. Uw werkgever heeft mij enkele maanden geleden een brief gestuurd, waarin wordt geconstateerd dat ik ‘arbeidsvermogen’ heb. Wat dat vermogen volgens uw instantie dan precies inhoudt, is voor mij vooralsnog een vraag en voor u een weet. 

Op dit moment zit u waarschijnlijk nog tot uw oksels in mijn dossier. En niet alleen mijn dossier. Ik ben slechts een van de 240.000 bestaande Wajongers die binnen nu en 3 jaar herkeurd moeten worden. Daar komen dagelijks nog eens god-weet-hoeveel nieuwe gevallen bij die de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt en die de hele molen nog in moeten. Ik benijd hen niet. Ik ben nog van de lichting die vóór 2010 gekeurd is en de ‘oude’ Wajong toegekend heeft gekregen. Daarna is het er, zoals wij beiden weten, niet leuker op geworden - laat staan makkelijker.

De mens achter het cijfer

U hoeft niet bang te zijn dat u in deze brief volledig afgebrand wordt. Dat is allerminst mijn bedoeling. Ik weet en begrijp heel goed dat de overheid deze (in mijn ogen ondoenlijke) taak naar UWV heeft doorgeschoven en dat u en uw collega's maar moeten zien hoe u dit voor 1 januari 2018 voor elkaar gebokst krijgt. Ook wordt dit geen oefening in zielig doen, want dat bèn ik niet. Net zo goed als dat ik mijn handicap niet bèn. Maar ik heb er wel mee te dealen en dat zal mijn hele verdere leven zo blijven. Natuurlijk, ik kan er zelf hier en daar aan schaven en schuren, lees: werken aan mijn zelfredzaamheid, op vrijwillige basis dingen aanpakken, mezelf uitdagen en binnen mijn eigen grenzen toch een waardevolle bijdrage leveren aan de maatschappij. Dat doe ik dan ook volop. Maar ook al zou ik er dadelijk voor tekenen, een wet kan mijn handicap en de gevolgen ervan niet wegtoveren. Hoogstens verergeren. Dat laatste leg ik u graag even uit, want het is wel van belang dat u weet met wie u te maken heeft wanneer we tegenover elkaar aan tafel zitten. En ik wil u recht in de ogen kunnen kijken, zonder het gevoel te hebben dat u denkt dat ik het wel goed vind zo en al ga miepen om een gebroken nagel. Of, nog erger, dat u mij - namens UWV dan - wilt straffen voor het feit dat ik een arbeidsbeperking heb. U bent geen machine, ik ben geen statistiek. Ik ben dat waar ze in de politiek en het bedrijfsleven zo vreselijk bang voor zijn, namelijk: de mens achter het cijfer. En ik hoop dat ik in u een weldenkend mens tref die verder kijkt dan zijn neus lang is. 

100% arbeidsongeschikt

Weet u, het is niet de eerste keer dat ik een dergelijk gesprek moet voeren. De eerste keer was in 2002, toen ik 18 werd. In eerste instantie was ik diep verontwaardigd, want ik wilde gewoon werken. Het werd er niet beter op toen de dienstdoende consulente alleen maar leek te willen weten hoe ik mijn jas aantrok. Wat een otje, dacht ik nog, word je dáárvoor 100% afgekeurd? Wat ik me in mijn jeugdige enthousiasme niet realiseerde was dat het UWV me natuurlijk allang in het vizier had en zich aan de hand van diverse verslagen al een tamelijk duidelijk beeld van mij had gevormd. Die 100% komt niet zomaar uit de lucht vallen en ik hoop en bid dat u zich dat anno 2016 ook realiseert.

Ik heb het echt geprobeerd

Eenmaal afgekeurd ging ik niet achterover leunen. Ik werd (om een héél lang verhaal heel kort te maken) aangenomen op een sociale werkplaats, maar omdat er op dat moment een cliëntenstop van 3 jaar was ingesteld, heb ik in de tussentijd op een dagbesteding gewerkt. Het speet me zeer toen ik daar 2 jaar later weg moest omdat de werkplaats me wilde hebben. Mijn tijd op de sociale werkplaats was een hel. Ik voelde me er diep ongelukkig, kon mijn draai niet vinden en het bedrijf wist niet wat ze met me aan moest omdat ik alles aanpakte, maar steeds weer de mist in ging. Uiteindelijk vond ik zelf een baan bij een leuk, regulier bedrijf, maar ook dat liep niet goed af. Door de farce bij mijn vorige werkgever liep ik eigenlijk al op mijn laatste benen en toen mijn nieuwe functie ook nog eens te hoog gegrepen bleek, stortte ik totaal in elkaar. De hippe, welbespraakte meid uithangen die zo graag wilde pleasen, terwijl ik vanbinnen kapot ging omdat mijn korte spanningsboog, gebrek aan overzicht en een alles verstikkende trots me de das omdeed... Ik hield het niet meer vol. 

Mijn Wajong terug

En zo kwam het dat ik in 2011 weer op audiëntie moest bij het UWV. Waar ik eerst jarenlang had geprobeerd om te bewijzen dat ik heus wel mijn eigen geld kon verdienen, moest ik nu juist aantonen dat de Wajong een bittere noodzaak voor me was. Bovendien had ik nog maar een paar maanden voordat mijn oude Wajong zou vervallen omdat ik er 5 jaar geen gebruik van had gemaakt. 

Half huilend en trillend van de overspannenheid stapte ik binnen bij een bijzonder aardige en meevoelende consulent. Oudere man, nog van de oude stempel, die me eerst op mijn gemak stelde met een kopje thee. ‘Ben je zo zenuwachtig, meid? Nergens voor nodig, hoor. Ik ben er om jou te helpen. Vertel me eens wat ik voor je kan doen.’ Ik vertelde hoe ik mezelf volledig had vastgedraaid in mijn pogingen om mee te komen op de arbeidsmarkt, dat ik zielsgraag wilde maar het niet waar kon maken. Iets wat eigenlijk al op de middelbare school begonnen was omdat ik de buitenwereld koste wat kost wilde laten zien dat ik écht wel wat kon, waardoor ik eigenlijk constant tegen de stroom in aan het roeien was en daar compleet aan onderdoor was gegaan. En ook dat ik echt wel wat wilde doen, maar dan wel iets waar mijn hart lag.

Einde van het liedje was dat de consulent zei: ‘Ik heb genoeg gehoord. Hierboven zit de afdeling Wajong. Ik ga even navragen of ze iets kunnen doen, want dit werkt niet.’ 10 minuten later kwam hij terug. ‘Vanaf nu sta je weer op de betaallijst. Laat me weten of de eerste betaling is gelukt, zo niet, dan zal ik het rechtzetten.’ Ik bedankte hem duizend maal en honderd kilo lichter verliet ik het pand. Voor het eerst sinds járen kon ik weer echt lachen.

Het ging beter, maar…

Vanaf dat moment krabbelde ik langzaam weer op. Ik ging weer naar buiten, sprak weer af met vriendinnen, verhuisde van een groepswoning naar een eigen huis, bouwde een eigen leven op en sloot me aan bij een groep enthousiaste jongeren, die zich inzet voor een toegankelijke samenleving waarin personen met een handicap betrokken en niet buitengesloten worden. Ik reis het hele land door voor bijeenkomsten, workshops en gesprekken met politieke/publieke figuren, om mijn ervaringen te delen en samen te werken aan algehele toegankelijkheid.

Ik kan wel zeggen dat ik een druk bestaan heb. Wellicht dat u dat bedoelt wanneer u het over arbeidsvermogen heeft. Maar: mijn handicap ligt altijd op de loer. Zo kan ik maar één activiteit tegelijk en per dag doen en als ik dat achter de rug heb, lig ik minstens 2 dagen totaal aan diggelen op de bank. Mijn huis wordt ondertussen een zooitje omdat ik dan geen energie heb om iets aan het huishouden te doen, laat staan om goed voor mezelf te zorgen. Dan eet ik slecht en slaap ik niet goed, waardoor bovengenoemde zaken alleen maar erger worden en ik in een vicieuze cirkel terecht kom. Zolang ik goed naar mijn lichaam luister, mijn dagen niet vol prop met bezigheden en genoeg rustdagen incalculeer in mijn schema, is het wel te doen. Maar wat hierbij zeer verraderlijk is, is mijn energielevel. De ene dag ga ik door het dak heen, om de volgende met de beste wil van de wereld niet verder te komen dan mezelf uit bed te slepen en de rest van de dag voor me uit te zitten staren omdat ik het allemaal niet voor elkaar krijg.

Deze keer wel?

Ik heb mijn dossier nooit ingezien, maar ik denk dat het behoorlijk dik is en bol staat van de mislukte pogingen om mijn werkende carrière vlot te trekken. U zult het weten wanneer u mij ziet. Wat denkt u, zit er een kans in dat u mij een leuke baan kan bezorgen? Uitdagend zonder dat ik overvraagd raak? Een functie voor niet meer dan 4 uur per dag? Een werkgever die meegaat in mijn grillige uithoudingsvermogen en die het begrijpt als ik vertel dat ik het vandaag niet trek? Een baan die aansluit op mijn interesses en talenten? Geen lopende band. Ik smeek het u. En ook geen bureau waar 10 opdrachten op me liggen te wachten terwijl die telefoon maar blijft rinkelen, anders plak ik op het laatst de postzegels in de rechter onderhoek. En oh ja, ik begrijp dat u mij aan een jobcoach wil koppelen. Daar heb ik er in het verleden zo'n 20 van versleten, als het er niet meer zijn. Allemaal gillend weggelopen. Wie of wat garandeert mij dat het deze keer wel gaat lukken? 

Eisenlijst

Dit is een flinke eisenlijst, daar ben ik mij van bewust. Wat dat betreft zijn gehandicapten net gewone mensen. Een beperking betekent niet automatisch dat iemand ‘dus’ ook beperkt is in zijn dromen, wensen en ambities. Integendeel, durf ik zelfs te zeggen. Misschien behoor ik wel tot de meest ambitieuze beroepsgroep van allemaal. Weet u waardoor dat komt? Als je een handicap blijkt te hebben, is dat voor de buitenwereld vaak een reden om je in hokjes te stoppen en je een bepaalde richting in te duwen. Jij gaat naar die school, gaat daar intern, jij gaat daar werken, dat is het beste voor je. Er zijn mensen die daar baat bij hebben, maar ook die daar te eigenwijs voor zijn en van meet af aan hun eigen plan trekken. Anderen, mensen zoals ik, gaan in die stroom mee omdat ze denken dat het moet en werken zich compleet over de kop om maar te laten zien dat ze wat waard zijn. Tegelijkertijd nemen of krijgen ze op die manier zelden of nooit de gelegenheid om na te denken over wat ze nou zèlf willen, wat in feite een vorm van hospitalisering is. Ik ben daar nu min of meer overheen gegroeid en het is mijn ultieme angstbeeld om daar ooit weer naar terug te moeten. De Participatiewet is de belichaming van die angst en verlamt me ontzettend. Ziet u de tegenstelling nu? Wel willen, maar niet kunnen (en niet andersom). Iemand met een beperking is zoveel méér dan een label dat een ander een vrijbrief geeft om hem zomaar op een werkplaats te dumpen of hem te korten op zijn inkomen. Dat is nu waar ik het in ons gesprek graag over zou willen hebben.

Ik kijk uit naar uw telefoontje.

Met vriendelijke groet,

Ietje van Halem

Foto: Caitlin Sas.

Gepubliceerd op: 26-09-2016

Reacties

Door IrisT op woensdag 28 september 2016, 07:11

Interessant dat het uwv dit op deze site plaatst onder het kopje "weer aan de slag". Is dat dan ook meteen hun reactie op de brief? Ik ben heel benieuwd namelijk hoe er vanuit het uwv op Ietje haar brief wordt gereageerd.

Mooie brief Ietje! En ik begrijp je verhaal heel goed. Ik weet uit ervaring zo wel proffecioneel als persoonlijk dat werkgevers het heel ingewikkeld vinden om rekening te houden met de beperkingen van personeel.

Een inclusieve arbeidsmarkt vraagt eerst om een inclusieve samenleving en niet om een dwingende participatiewet. Dus ik denk dat je met jouw activistische werk op het juiste pad zit op weg naar een toekomst waarin werken voor mensen ongeacht hun beperking wel mogelijk is. Maar voordat het zo ver is...

Door Jenny Le Large op woensdag 28 september 2016, 10:45

Een ander 'overheidsinstelling' adverteert met spotjes: Het houdt niet op, niet vanzelf ...
Ik moest hier aan denken toen ik dit las. Wanneer houdt een UWV eens op met dit Kafkaiaanse systeem dat kennelijk alleen betaald werk genereert voor de eigen medewerkers?

Ik zou het UWV eens adviseren om alle kosten en baten eens op een rijtje te zetten, zoals een commercieel bedrijf altijd doet.
Of misschien is dat al gedaan?

Door Beatrijs op woensdag 28 september 2016, 19:37

Beste Ietje,
Wat een mooie brief waarin je het dilemma deelt.
Zo voorstelbaar en begrijpelijk.
Aan jou om ook eens met de politiek te gaan praten. Onze politici staan aan de bron hiervan en UWV voert uit. Niet om daar achter te verbergen maar gezien de commentaren toch handig even toe te lichten.
De ene medemens met een handicap is de andere niet en maatwerk en begrip voor de situatie s van groot belang. Gelukkig zijn er steeds meer werkgevers die hier begrip voor hebben en aangepaste werkzaamheden aan bieden.Succes Ietje !
Hartelijke gr Beatrijs

Door Ria op donderdag 29 september 2016, 13:08

Inderdaad heel vreemd dat deze brief onder het kopje 'Weer aan de slag staat'.

Het is zo herkenbaar. Onze zoon wil ook en werkt zich daardoor vaak over de kop. Willen en er helaas niet voor betaald krijgen, sja..

Geweldige brief, meid!

Door semmy op dinsdag 4 oktober 2016, 07:50

heele mooie brief..hoop dat ze er naar luisteren of begrijpen..
ikzelf heb autisme en nog steeds luisteren en begrijpen ze me niet..
zij weten dat niet en zijn zelf beperkt..

Door kleumpie12 op donderdag 20 oktober 2016, 10:40

hoi,
misschien kun je schrijfster worden van fantasyverhalen!

Door kleumpie12 op donderdag 20 oktober 2016, 10:41

hallo, nog even dit, ik bedoel natuurlijk fanatsyverhalen over het UWV en un vreemde manier van denken. niet dat je denkt dat ik jou bedoel, sorry

Door kleumpie12 op donderdag 20 oktober 2016, 10:44

hallo, nog even dit, ik bedoel natuurlijk fanatsyverhalen over het UWV en un vreemde manier van denken. niet dat je denkt dat ik jou bedoel, sorry

Door RADEN MAS Will… op vrijdag 28 oktober 2016, 01:47

Heb met bewondering naar je schrijven gekeken en gelezen. Ben op dit moment 62 jaar oud en reeds sinds 1983 (Als jonge 28-jarige vader van 2 zonen.) in de WAO voor 100% Arbeidsongeschikt gegooid! Dus ik zie mezelf in jou als de strijdvaardige jegens het onrecht dat je aangedaan wordt! Dus keep "Your Head Up and Keep Yourself"!

Door madelief op vrijdag 28 oktober 2016, 10:36

Heel herkenbaar dat als je gauw teveel doet je helemaal kapot op de bank ligt .Ook de opmerking "je bent nog een jonge meid kom nou ."
DAAR ERGER IK ME VRESELIJK AAN. Dan zeg ik maar zullen we ruilen dan voel je eens wat ik VOEL .

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord