UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Onzichtbaar ziek en depressie
Onzichtbaar ziek en depressie
Mijn ziekte/beperking Interview

Niets aan te zien

Door een leveraandoening heeft Francisca weinig energie en vaak hoofdpijn, al ziet niemand dat aan haar.

keer gelezen
1611

Francisca Ozdemir (32) lijdt aan een leveraandoening, kampt met depressie en heeft weinig energie. Ze vindt het soms lastig dat niemand dat aan haar kan zien.

'Het blijft behelpen'

‘Door mijn leveraandoening heb ik weinig energie. Ook heb ik vaak hoofdpijn. In het begin – toen ik net de diagnose had – was ik erg boos. Ik bleef hangen in gedachten als: Waarom heb ik dit en niet mensen die de hele dag te veel alcohol drinken?’ 

Moeder

‘Gelukkig kreeg ik die negatieve gedachten snel onder controle. Al vind ik het wel lastig om me bij die voortdurende vermoeidheid neer te leggen. En dat komt door mijn 2 kinderen. Die verdienen een energieke moeder. Ik moet ze toch gewoon naar school, zwemles en vriendjes brengen en halen? Ook thuis hebben ze aandacht nodig. Maar het put me uit. Daardoor heb ik wel eens het gevoel dat zij alle energie van me krijgen en dat er daarna niets meer over is. Aan het einde van de dag ben ik echt op.’ 

Kwetsend

‘Wat ook niet helpt is dat ik door de medicijnen ben aangekomen en dus niet de puf heb om fanatiek te gaan sporten om er wat aan te doen. Soms geneer ik me ervoor dat ik te dik ben, want dit lichaam past niet bij me. Maar kennelijk moet ik me daar bij neerleggen. Dat kost moeite. Zelfs als ik de kwetsende vraag krijg of ik zwanger ben. Auw!

Ondanks de klachten probeer ik positief te blijven. Ik heb fijne kinderen en een lieve man. Maar mijn leven lijkt niet meer op dat van vroeger. En dat blijft behelpen. Zeker omdat niemand aan de buitenkant iets aan me kan zien.’

Meepraten

Reageer op dit artikel op het formulier hieronder of praat met anderen verder op het Wajong-forum in de discussie 'Onzichtbaar ziek en vooroordelen bij een wél zichtbare aandoening'.

Gepubliceerd op: 22-08-2016

Reacties

Door sands op vrijdag 26 augustus 2016, 12:09

Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt. Maar dat komt grotendeels omdat ik in een vergelijkbare situatie zit (weinig energie, flink aangekomen door medicijnen en niet goed in mijn vel zitten). Zo vaak zou ik willen dat de mensen in mijn omgeving voor 1 dagje in mijn lijf zouden moeten doorbrengen, misschien dat ze dan begrijpen hoe ik me voel. Want uitleggen is niet echt mogelijk. Bijna iedereen verwacht dat je je goed voelt, dat je er goed uit ziet en dat je vrolijk en actief bent. Je mag je blijkbaar niet 'niet goed' voelen, want dan krijg je meteen goedbedoelde adviezen over wat je zou moeten doen om je beter te gaan voelen. (afvallen, minder eten, sporten, meer bewegen om conditie op te bouwen, uitgaan en meer leuke dingen doen etc etc). Men ziet vaak niet hoe ongelooflijk veel moeite het me kost om mijn dagelijkse leven vol te houden. Gelukkig lukt het me steeds beter om mezelf te accepteren zoals ik nu ben en naar mezelf te luisteren. Dat helpt me enorm.

Door Debbie op donderdag 26 juli 2018, 23:20

Herken het probleem...."onzichtbaar" ziek zijn. Soms liever een arm of been in het gips dan wat je nu hebt. Voor je omgeving lijk je gezond. Iedereen vind mij ook altijd vrolijk. Weinigen zien dat dat mijn masker is naar de buitenwereld toe. Mijn wereld wordt steeds kleiner en hulp zoeken is niet altijd even makkelijk.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord