UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Ayla blogt over zingeving en een persoonlijkheidsstoornis
blog ayla
Mijn ziekte/beperking Blog

Werken aan perspectief

Als je thuiszit met een arbeidsongeschikt­heidsuitkering, ziet je dag er heel anders uit dan die van mensen die naar hun werk of school gaan.

keer gelezen
1058

Ayla (29, Wajong) heeft sinds 2009 de diagnose schizofrenie (ofwel psychosegevoeligheid) en is zodoende arbeidsongeschikt. Ze studeerde gezondheidswetenschappen in Maastricht toen ze op haar 22e haar eerste echte psychose had. Sindsdien is ze erg gevoelig voor psychoses. Als ze haar medicatie inneemt en veel rust houdt, heeft ze er het minste last van. Ze schrijft graag, dit keer over een dag uit het leven als arbeidsongeschikte.

Maandagochtend. Het ideale moment om je eens lekker arbeidsongeschikt te voelen (not). Je wordt wakker en je denkt: Naar school … o nee … werken. Een paar tellen later realiseer je je pas dat de maandagochtend er voor jou heel anders uitziet. Heel Nederland spoedt zich naar zijn of haar school of werk. Voor mijn gevoel dan, want ik weet ook wel dat dat geen harde feiten zijn.

Nadat ik mijn papje heb gegeten en een kopje koffie heb gedronken, ziet mijn dag er al heel anders uit. Schrijven. Lezen. Wandelen. Even mijn agenda doorlopen om te kijken of ik nog afspraken heb. Goh, gaat eigenlijk best lekker zo. Misschien dat ik straks nog ga breien of borduren. Als ik vertel dat ik arbeidsongeschikt ben, zeggen mensen wel eens: ‘O, dat lijkt me héérlijk!’ Ik kan dat niet beamen. Want het is verrekte lastig om zo een doel, structuur, een kader en voldoening in je leven te vinden. Het lukt, maar dan zijn we wel al 7 jaar verder.

Ik voel me schuldig

Wat ik het meest vreselijke vind aan arbeidsongeschikt zijn, is het vermeende schuldgevoel. Er gaat geen dag voorbij dat ik denk: Zou het niet aan mij liggen? Ben ik geen mietje? Hoewel ik zó zeker weet dat werken grote problemen op gaat leveren, is er toch nog iedere dag die gedachte. Want je wilt niet arbeidsongeschikt zijn, teren op andermans zak. Maar het moet, het is niet anders. En dat doet pijn.

Ik gun iedereen een plek waar je jezelf mag zijn

Sinds kort heb ik vrijwilligerswerk, ben een paar uur per week aan de slag in een buurthuis. Dit past goed bij mijn mogelijkheden. Ook schrijf ik veel. Ik gun iedereen een maatwerkoplossing voor een leven met zijn of haar beperkingen. Op een plek waar je jezelf mag zijn. Ik ben ook echt een voorstander van de Participatiewet en het nieuwe Wmo-beleid. Ik ben van mening dat íedereen iets kan doen. Een perspectief hebben. Een bevredigend leven leiden. Al kost het 7 jaar om eraan te wennen.

Lees ook Ayla's eerste blog: 'Ik ben... wat ben ik eigenlijk?'

Gepubliceerd op: 04-12-2015

Je kunt niet reageren op dit artikel

Door Therese van Am… op vrijdag 4 december 2015, 21:04

Dag Ayla
Ik ben de nicht van Joris, en ik weet eerlijk gezegd niet of we elkaar ooit ontmoet hebben?
Wat een goed stuk heb je hier geschreven! Mijn broer (en dus ook neef van Joris) heeft ook last van psychoses.
Ik doe op dit moment onderzoek naar jonge mensen die als gevolg van psychosegevoeligheid last hebben van concentratie en geheugen problemen en daardoor minder goed kunnen functioneren.
Mag ik je daar een keer over bellen?

Groet en ik hoop je te ontmoeten!

Therese

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord