UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
erkenning en begrip voor psychische klachten
Mijn ziekte/beperking Tips

Een psychische aandoening: verzwijgen of vertellen?

Vertel jij je werkgever over je psychische problemen? In de praktijk blijkt dit een lastig dilemma dat veel stress oplevert.

keer gelezen
5202

Je werkgever vertellen over je psychische aandoening. Wel of niet doen? Aan wie en wanneer? In de praktijk blijkt dit een lastig dilemma dat veel stress met zich meebrengt.

'Het verzwijgen van een psychische aandoening voelt veel voor mensen als leven met een groot geheim'

‘Het verzwijgen van een psychische aandoening voelt voor veel mensen als leven met een groot geheim’, vertelt Jaap van Weeghel, directeur Wetenschap van het kenniscentrum Phrenos. ‘Er zijn goede redenen om het wel of niet te vertellen. Het is een afweging die iedere persoon zelf moet maken.’ Met de brochure Verzwijgen of vertellen biedt het kenniscentrum verheldering en hulp. Informatie en opdrachten helpen bij het nadenken over dit dilemma.

Wel of niet vertellen?

Om erachter te komen wat voor jou de juiste oplossing is, kun je alle voor- en nadelen op een rij zetten. Welke argumenten wegen zwaarder? Een paar voorbeelden:

Vertellen, want: 

  • Werkgevers zijn verplicht om rekening te houden met een chronische ziekte, zodat je je werk kunt doen.
  • Je hoeft je problemen niet te verbergen. Je kunt hierdoor makkelijker hulp inschakelen.
  • Je kunt je werkgever vragen om verlof. 

Verzwijgen, want:

  • Je zult misschien 2 keer zo hard je best moeten doen om jezelf te bewijzen. 
  • Bij het solliciteren maak je misschien minder kans op een baan.
  • Als je een baan hebt, dan is de kans misschien kleiner dat je promotie krijgt.

Kijk naar je behoeften en waarden

Een behoefte is iets dat je nodig hebt om je werk te kunnen doen. Een voorbeeld is de behoefte om je werktijden aan te passen. Of het op moeten nemen van verlof vanwege je psychische aandoening. Het opschrijven van deze behoeftes is belangrijk voor je beslissing. Ook belangrijk zijn de waarden. Wat vind je belangrijk? Hoe wil je je gedragen op de werkvloer? Een waarde kan zijn dat je niet anders behandeld wilt worden dan anderen. Of juist dat je open wilt zijn over je aandoening. 

Wanneer en wie vertel je over je psychische aandoening?

Heb je besloten je werkgever te informeren? Het is dan belangrijk om te beslissen wanneer en met wie je het bespreekt. Je kunt direct open zijn in je sollicitatiebrief, maar je kunt er ook voor kiezen er later over te praten. En wie ga je het vertellen? Alleen je teamleider, of ook de collega’s? De brochure biedt je schema’s met verschillende voor- en nadelen. Zo neem je weloverwogen je beslissing.

Praat erover

Een laatste advies van Jaap: ‘Praat er regelmatig over. Dat is heel belangrijk en gebeurt vaak nog te weinig. Je kunt praten met je behandelaar, maar ook met een andere vertrouwenspersoon.’ 

De brochure Verzwijgen of vertellen vind je op de website van Kenniscentrum Phrenos. 

Hoe ga jij hiermee om? Of heb je wellicht een tip? Voeg je reactie hieronder toe.

Gepubliceerd op: 22-12-2015

Reacties

Door Marc Beek op vrijdag 15 januari 2016, 12:50

Betreft het een korte termijn opdracht dan niet vertellen, maar als voorwaarden voor werkomstandigheden omschrijven (b.v.: ik heb graag duidelijkheid vooraf). Betreft het een lange termijn opdracht of een vaste baan, waaraan je inmiddels al langer dan de proefperiode bent verbonden, dan kun je het vertellen (b.v.: ik heb autisme), maar alleen als er geen conflictsituatie bestaat. Werkgevers houden het beste rekening met werknemers die goed functioneren, in zulke werknemers investeren ze het liefste door aan voorwaarden te voldoen en werkomstandigheden aan te passen (de paradox van de participatiesamenleving).

Door Evert op maandag 18 januari 2016, 10:34

Veel werkgevers weten helemaal niks van aandoeningen en ziekte beelden af. Wanneer je aangeeft bepaalde dingen nodig te hebben om te kunnen functioneren beland je al onder op de stapel met kandidaten. Dit gebeurd zelfs bij de zo genoemde participatie banen. Daar komt iemand in een rolstoel zelfs nog eerder in aanmerking voor een baan dan iemand met autisme. Want dat is makkelijker voor de werkgever om rekening mee te houden.

Door Nicole Slijkhu… op maandag 18 januari 2016, 13:35

Ik heb fibromyalgie en heb meerdere keren moeite gehad met het wel of niet vertellen. Uiteindelijk kwam het er steeds wel van aangezien ik na twee weken mijn werk al niet meer kon doen vanwege mijn klachten en dus in mijn proeftijd al moest opbiechten waarom ik zo achteruit ging. Dat resulteerde dan altijd in een beëindiging van mij proeftijd. Ik ben van mening dat in deze maatschappij je geen eerlijke kans kan krijgen bij betaalde werkgevers omdat je een te groot risico bent. Ik weet niet hoe ik uit bed kom elke dag en hoe het zal gaan. Dus ik ben niet betrouwbaar voor een werkgever. Hoe graag ik ook zou willen werken ik denk niet dat ik ooit nog aan een betaalde baan kan komen. Dat maakt mij erg verdrietig want ik ben te jong om thuis te zitten. Ik doe nu 5 uur per week vrijwilligerswerk en soms val ik daar ook uit. Maar omdat ze mij niet hoeven te betalen en zij zelf ook een moeder en tante heeft met Fibromyalgie heeft ze begrip. Ik heb geen idee wat de toekomst gaat brengen.

Door kevin op donderdag 26 juli 2018, 19:48

Door mijn psychise problemen te verhullen heb ik mijn baan 10 jaar langer kunnen houden, nu uitzichtloos na reorganisatie. Al deed ik altijd al 20 uur vrijwilligerswerk naast mijn betaalde werk en werkte ik 6 dagen in de week. Zo gauw het bekend wordt je als vuilnis buiten gezet via een mobility project.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord