UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Illustratie over eenzaamheid
Mijn ziekte/beperking Interview

Ik ben vaak eenzaam: ja/nee

Uit recent onderzoek blijkt dat 1 op de 3 Nederlanders zich eenzaam voelt. Hoe is dat voor Loes, Jessah, John, Yolanda en Lesley-anne? Reageer ook. 

keer gelezen
137

Ben jij vaak eenzaam, of valt dat wel mee? 5 mensen reageerden op deze vraag, zoals John: ‘Eenzaam? Niet mijn keuze!’ Wat ervaar jij? Praat mee over dit onderwerp en reageer ook.

John – WIA: ‘Zielig zitten wezen was de slechtste optie’

Bijna 5 jaar geleden kwam John (63) na een hartinfarct in de Ziektewet. Al snel volgde een tweede infarct. Diverse lichamelijke en geestelijke ongemakken waren het gevolg. Hij moest stoppen met zijn baan als docent in het voortgezet speciaal onderwijs en kwam in de WIA. John: ‘Ik had veel sociale contacten met leerlingen, ouders, collega’s. In korte tijd veranderde dat naar alleen thuis op de bank, geen strak dagritme, geen zware werkdruk of een opgelegd ‘moeten’.

Ik moest leren leven met stilte. Ik moest dealen met een dreigend gevoel van “wat stelt mijn leven nog voor?” en de vraag van mijn omgeving: wat doe je zoal de hele dag? Ik deed helemaal niets. Maar zielig zitten wezen was de slechtste optie. Als je je eenzaam voelt, is dat jouw keus en van niemand anders. Ik besloot te kiezen voor vrijwilligerswerk in combinatie met creatief bezig zijn. Je komt de deur uit om anderen te helpen met wat je nog wel kunt. Zo help ik mensen met computerproblemen. En via Facebook heb ik contact met medebeoefenaars van mijn hobby tekenen en schilderen. We delen adviezen en kritiek. Zo heb ik een nieuwe kennissenkring opgebouwd. Ik zeg dus: pak jezelf bijeen en ga ervoor. Eenzaam? Niet mijn keuze!’

Jessah – Wajong: ‘Als ik mij eenzaam voel, deel ik dat tegenwoordig sneller met een ander’

Jessah (35) gaat 14 uur per week naar een activiteitencentrum en is graag creatief bezig. Vanwege psychische beperkingen ontvangt ze een Wajong-uitkering. Eenzame gevoelens zijn niet meer zo op de voorgrond aanwezig. ‘Door mijn dagbesteding kom ik onder de mensen en ik heb wekelijks sociale contacten met vrienden en kennissen. Alleen op momenten wanneer ik me niet begrepen voel, of geen tot weinig begrip ervaar, kan dat onbegrip mij weer sneller een gevoel van eenzaamheid geven.

Als ik mij eenzaam voel, deel ik dat tegenwoordig sneller met een ander. Door die bijvoorbeeld op te zoeken. Als ik erover praat ervaar ik bij mezelf dat eenzaamheid ook wat met mijn emoties doet. En die kan ik (deels) wel beïnvloeden en veranderen. Voor verandering hoef ik dus geen grote vrienden- of kennissenkring te hebben. 

Soms kan het gevoel van een beperking hebben of het alleen in huis zitten heel beklemmend werken. Daar heb ik wel een tip voor: zoek andere mensen op in bijvoorbeeld een buurt- of inloophuis. Drink een kopje koffie in een bibliotheek of in de stad. Het kan je goed doen om onder de mensen te zijn die hetzelfde doel hebben: ergens wat drinken. En dan vind je soms ook iemand die best zin heeft om een praatje te maken.’

‘Toen de stilte toenam, moest ik gaan vertrouwen op mijn eigen intuïtie’

Loes – WIA: ‘Innerlijke kracht is mijn steun en toeverlaat’

Loes (62) is 100% arbeidsongeschikt vanwege diverse burn-outs en chronische vermoeidheid. Zij kent het gevoel van eenzaamheid. Loes: ‘Wie bijzonder is, moet eenzaam kunnen zijn. Eenzaamheid loopt als een rode draad door mijn leven. Door mijn echtscheiding verloor ik niet alleen mijn partner, maar ook veel vrienden. Ik maakte een spirituele reis naar Bali, maar ondanks mijn torenhoge verwachtingen mondde deze reis uit in mijn dieptepunt qua eenzaamheid. Andere gasten waren er niet en de eigenaar was geen prettig type. Ik was volledig aangewezen op mijzelf, zodat ik mijn innerlijke kracht wel moest aanboren. Toen de stilte toenam, moest ik gaan vertrouwen op mijn eigen intuïtie. Daarmee leerde ik tot mijzelf komen. Te luisteren naar mijzelf in plaats van wat ik altijd deed: mijn handelen en denken door anderen te laten beoordelen. Hoe meer ik op mijzelf vertrouwde, hoe meer ik ging ervaren dat mijn intuïtie feilloos is. Langzaam maar zeker maakte de eenzaamheid plaats voor het gevoel het goed te hebben met mijzelf.
De eenzaamheid ín mij is er en hoeft niet weg. Soms is zij pijnlijk aanwezig. Maar in de meeste gevallen voel ik de innerlijke kracht en is zij mijn steun en toeverlaat. Met name wanneer het stil wordt om mij heen en ik het goed heb met mijzelf.’

Op haar blog De tuin van Loes schreef Loes de uitgebreide blog: ‘Wie bijzonder is, moet eenzaam kunnen zijn’.

De zussen Yolanda en Lesley-anne reageren samen – WIA: ‘Een verbroken verbinding’

Yolanda (42) en Lesley-anne (40) zijn zussen, ze ontvangen beiden een WIA-uitkering. Yolanda: ‘Mijn zus en ik hebben een vergelijkbaar pad bewandeld. Eenzaamheid hebben we op dezelfde manier ervaren, als een soort stilte van binnen. Alsof de dagelijkse verbinding met de wereld om ons heen opeens niet meer vanzelfsprekend was. De neerwaartse spiraal die hierop volgde kan ik dan ook moeilijk met woorden beschrijven. 

Dit was de start van een lang proces, waar ik nu dankbaar voor ben. De eenzaamheid was nodig om de ‘verbroken verbinding’ met mezelf te kunnen herstellen. Om even stil te kunnen staan. Hierdoor heb ik meer inzicht gekregen in mezelf en kwam er weer ruimte om met mijn passie bezig te zijn. 

Mijn zus en ik hebben onze krachten weten te bundelen. We zijn nu bezig met het opstarten van een eigen organisatie waarbij wij diverse creatieve vormen inzetten om moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken. Met MadHatsconnect creëren wij onder andere visuele psycho-educatie en bieden wij een creatief platform waar mensen terecht kunnen voor informatie en hun unieke verhaal in beeld en woord kan worden gedeeld.'

Meer info via madhatsconnect@gmail.com.

‘Voor ons betekent eenzaamheid een ‘verbroken verbinding’. Een verbroken verbinding met jezelf, met de ander, met de omgeving. Omdat wij veel met creatieve vormen werken, hebben we een vertaling in beeld gemaakt. 

 

Ook op het Wajong-forum heeft iemand een goed idee om eenzaamheid te voorkomen: lees Bosbes' idee tegen eenzaamheid.

Illustratie verbroken verbinding

Wat is jouw reactie op de vraag: Ik ben vaak eenzaam? Mee eens? Of helemaal niet. Laat je reactie hieronder achter. 

Gepubliceerd op: 25-02-2019

Reacties

Door Miriam op maandag 25 februari 2019, 16:29

Ik heb chronische migraine. Dat betekent in mijn geval dat ik elke week minstens 3 dagen doodziekin bed lig, waarna ik nog 1 of 2 dagen nodig heb om bij te komen. Ik moet dus heel vaak afspraken afzeggen. Sommige mensen hebben dus geen zin meer om een afspraak te maken, waardoor mijn sociale netwerk kleiner en kleiner wordt. De aanvallen komen heel vaak onverwacht en zijn zo hevig dat ik meestal binnen een half uur naar bed moet. Uit eten gaan, naar het theater, een cursus volgen, paardrijden, dat alles gaat niet meer. Ik woon alleen en die drie dagen in bed zijn dan vooral erg eenzaam en heel moeilijk door te komen. Omdat ik niet meer werk mis ik ook de sociale contacten die ik daardoor had. Ik ben door mijn ziekte dus erg eenzaam geworden.

Door i op dinsdag 26 februari 2019, 15:06

Ook ik voel me wel eenzaam, ik heb geen baan, vrijwilligerswerk. Ik heb een vorm van autisme ( pdd- nos) weet dit pas sinds mijn 29ste, ben nu 42. Heb een Wajong uitkering. Kan rondkomen. Woon zelfstandig. Internet is handig. Geeft je het gevoel dat je toch nog iets van contact maakt, ook al is het vaak wel oppervlakkig contact. ( Facebook vanwege een hobby ) Maar echte mensen op de bank, koffie, simpele dingen? goed gesprek Nee. Iedereen heeft een eigen leven eigen hoofd vol. Dus vaak verzwijg je dan maar alles. En ben je wel eerlijk , ook online, merk je vaak dat mensen dan helemaal geen contact meer willen . En dan hoor je gewoon niks meer, dus eerlijkheid loont dan niet. Zorgt dan juist voor nog meer stilte.

Door Hinke op dinsdag 26 februari 2019, 15:40

Ik(vrouw32) ben erg eenzaam, ondanks dat ik twee jonge kinderen heb en een lieve vriend. Echt volwassen contact met andere mensen heb ik bijna niet. Alleen op stap avonden in de stad praat ik met leeftijdsgenoten. Het tast je hele wezen aan en is volgens mij zelfmoord reden nummer 1. De maatschappij vereenzaamt en individualiseert en een bepaalde groep mensen (waar ik bij hoor) kan de ontwikkelingen niet bijhouden. Hopelijk vinden wij elkaar ooit onderling.

Door Lisa op dinsdag 26 februari 2019, 18:23

Ik (38) voel me heel vaak eenzaam. Dit loopt mede door emotionele verwaarlozing als een rode draad door m'n leven. Maar ook nadat ik ben uitgevallen en later werd ontslagen terwijl ik ziek was en in ZW kwam, voelde ik me heel eenzaam.

Ik wilde meedoen. Dus ging meteen allerlei vrijwilligerswerk doen, bleef actief sporten. Ik belandde in de WIA, maar bleef actief. Ik heb zelf nog even weer 1,5 jaar even nog gewerkt. Weliswaar onder m'n niveau en zeker niet fulltime, maar het voelde als de weg omhoog.

Toen kreeg ik ook nog lichamelijke klachten en werd m'n wereld nog kleiner m'n favoriete sporten en hobby's moest ik staken. Dus naast een depressie, ook nog lichamelijk beperkt. Steeds op zoek naar nieuwe mogelijkheden, steeds een deksel op m'n neus. Vrienden haken af, het is pijnlijk.

Therapie is nog wekelijks, maar ik durf niet meer vooruit te kijken. Altijd had ik ergens hoop, maar het slinkt behoorlijk.

Dus ja, ik voel me vaak eenzaam. Ik ben nog in rouw en probeer vooruit te kijke

Door Debbie de Klerk op woensdag 27 februari 2019, 16:38

Ook ik ben vaak eenzaam. Gescheiden en veel vrienden en familie kwijtgeraakt. Ook mijn baan en ten slotte afgekeurd door zware depressie. In onze wijk waar ik woon hebben we een platform. Nextdoor heet het. Daarop kun je je verhaal kwijt, oproepjes plaatsen, advertenties zetten, aanbieden als klusjesman of zo, je wordt gewaarschuwd als er iets gaande is in de buurt enzovoorts.ik heb de stoute schoenen aan getrokken en een oproepje geplaatst. Doodeng . Want nieuwe sociale contacten aan gaan is een grote stap. Het was niet te geloven. Ik had in een week tijd meer dan 25 reacties allemaal van eenzame mensen. Waarvan er sommige vlak achter mij woonden of aan de overkant. Ik was helemaal overrompeld en plaatste nog een bericht. Dat ik dit niet had verwacht en het hartverwarmend is zoveel reacties. Maar ook in en in triest zoveel mensen eenzaam.En dat ik een ieder nog persoonlijk ga benaderen maar eerst alles moet laten bezinken.
Debbie

Door Els op woensdag 27 februari 2019, 19:23

Ook ik was vaak eenzaam. Door chronisch ziek te zijn en volledig afgekeurd wordt de wereld snel kleiner. Veel van je familie en vrienden werken gewoon. En ik had dat niet meer dus erg veel thuis waar op den duur de muren op je af komen ondanks dat ik hobbies heb zoals tekenen, schilderen en puzzelen. Ik werd erg onzeker en verstopte me het liefst achter mijn man zelfs als we op verjaardagsvisite gingen van familie en vrienden. Ook heb je niets meer te vertellen want je maakt niets meer mee en neemt niet meer deel aan het sociale leven.
Tijdens een half jaar opname in een kliniek in het buitenland heb ik te kennen gegeven dat het me begon op te breken. Zij kwamen met de oplossing om me te melden bij stichting MEE. Dit gedaan bij terugkomst thuis en zij hebben mij na diverse gesprekken kennis laten maken met Interact Contour, dagactiviteiten voor lichamelijke gehandicapten. Ik voel me daar zo op mijn plek, ben bezig met mn hobbies. Het is gezellig, we hebben lol. Ik geniet weer!

Door Lilian op donderdag 28 februari 2019, 19:46

Ik ben zeer eenzaam . Ik kom bijna mijn huis niet meer uit. Heb darmkanker gehad en heb een persoonlijkheidsstoornis. Het gaat zo slecht met mij dat ik al ver in het traject zit bij de levenseindekliniek. Ik wil niet meer. Het is op. Heb alles geprobeerd. Maar eens is er de grens.
Buitenstaanders zeggen. ...tof een uitkering en ook nog huishoudelijke hulp. En alle tijd aan jezelf.
Nou dat is echt niet zo fijn. Ik ga kapot van de eenzaamheid. En de lichamelijke ongemakken. Dit sociale isolement vreet aan me. Ik voel me onwaardig ...geen onderdeel meer van de maatschappij. Da's echt heel erg hoor om je zo nutteloos en waardeloos te voelen

Door Kelly Mans op donderdag 28 februari 2019, 19:49

Hallo mensen,

Ja helaas ik voel mezelf ook weleens eenzaam, in de zin dat naast mijn: Ouders en mijn man, ik buitenshuis niet zoveel heb.
Verder heb ik nog wel een broer en een zus, maar dat zijn officieel gezegd: Een half broer en half zus.

Ik zit wel veel op internet enz.
Maar ja soms is het gewoon jammer, je zou mensen willen leren kennen, waar je dan bij op bezoek mag komen, en dat het dan zo is: Dat je om en om soms bij elkaar komt, veel hoeft dat dan qua geld niet per definitie te kosten maar ja helaas.

En dan merk je ook nog eens: Dat het niet meehelpt om een beperking te hebben, ook dat nog eens, ik merk ook al wil je zelf met andere mede mensen omgaan, die ook een beperking zelf hebben, dat ook zelfs dat mislukt helaas ☹️😢

Groetjes,
Kelly Mans

Door Jolanda op donderdag 28 februari 2019, 19:58

ja, best wel meer van vreemde eend in de bijt gevoel. Door ziek zijn (niet werken, verhuizingen, en "anders zijn" toch weinig overeenkomsten met andere.
Door mijn zoons wel contact met andere ouders, maar dat is toch anders.
Ik doe veel online cursussen, en via facebook contacten over hele wereld, handig voor als je niet kan slapen, er is altijd wel iemand wakker dan.

Door Guus van Es op donderdag 28 februari 2019, 20:40

Eenzaam? Ik ben 49 en dodelijk eenzaam. Drie jaar terug ging door medische missers na een “standaard” operatie - een totale heupprothese - mijn lichaam kapot (6 kapotte rugwervels en een nieuwe heup die direct weer stuk was). Het ergste was allereerst de pijn en de paniek, maar later de botte weigering van het ziekenhuis hulp te verlenen.

Ik vocht mij door deze 3 jaar heen met iedere seconde pijn. Maanden kon ik amper bewegen en was het bidden of ik tijdig eten in huis kon krijgen of de boel schoon kon houden. Ik verloor alles, inclusief mijn vrienden en familie, het allerergste. Uiteindelijk durfde ik amper de straat meer op uit pure schaamte dat ik al 2 jaar voortstrompelde en niemand enige interesse had. Ik wilde letterlijk het liefst “verdwijnen”.

Nu ben ik bij huisarts 5, in ziekenhuis 5 en de eenzame wachttijd duurt voort. Geen hulpverlener heb ik ooit ter verantwoording kunnen roepen, na fouten verstopten ze zich gewoon. Dat is onrecht en vergroot de eenzaamheid.

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord