UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Suzanne heeft niet-aangeboren hersenletsel en blogt daarover
Mijn ziekte/beperking Blog

Hersenletsel: ‘Ritme: best belangrijk’

Suzanne blogt over haar leven met niet-aangeboren hersenletsel. Ze liep vast in haar stage, waarom lukte het haar niet?

keer gelezen
49

Suzanne Smit (34, WIA) leeft al 11 jaar met niet-aangeboren hersenletsel (nah). Het gevolg van een verkeersongeval. Omdat ze meer bekendheid over deze aandoening wilde creëren, heeft ze er veel over geschreven. De dagelijkse ongemakken zitten die missie alleen wel eens in de weg. En daar gaat Suzanne voor UWV Perspectief vaker over bloggen. Lees haar eerste blog over haar stage in de thuiszorg.

‘Nah maakt dat je vergeet, systematisch en onbewust'

‘Wanneer je bij iemand komt die druk is in zijn/haar houding, is het zaak om te onthouden waar je voor komt, de medicatie goed uit te zetten, te vragen naar de doktersafspraken en oog te hebben voor de lichamelijke ongemakken die iemand toont.’

Bovenstaande woorden zijn logische werkstappen voor een verzorgende in de thuiszorg. Je werkt met informatie uit een dossier, vragen die beantwoord moeten worden en je houdt de persoon zelf in de gaten. Tijdens mijn stage in de thuiszorg deed ik dat ook. Maar niet goed genoeg. Van de 10 dingen die ik moest doen, vergat ik er 2. Elke keer. Ik vergat systematisch. En dat is irritant!

Waarom lukte het dan niet? Tja, dat wilde ik ook graag weten. Op mijn eerste stageadres – in een instelling – had ik geen moeite met het onthouden van dingen. Ik had een vaste route met mensen die ik tot in detail leerde kennen. Het was mijn route, waren mijn mensen, was mijn bekende patroon. Omdat er sprake was van regelmaat, ging het goed. Na 6 maanden dacht ik klaar te zijn voor een volgende stap. En af te wijken van mijn ritme. Mijn tweede stage zou ik niet in een instelling lopen, maar in de thuiszorg. Dat liep anders dan gepland. 

Ik ben er inmiddels achter dat iemand met niet-aangeboren hersenletsel bovenstaande werkstappen heel goed kan uitvoeren, maar die persoon heeft hier een beetje hulp bij nodig. Een notitieboekje, een vragenlijst, een reminder op de een of andere manier. En die moet niet onderbroken worden door zorgvragers of andere situaties. Iets wat in de zorg juist vanzelfsprekend kan zijn. Daardoor liep ik vast.

Nah maakt dat je vergeet, systematisch en onbewust. Hoeveel je ook traint, je inleest, of je  werkwijze versimpelt. Je vergeet. Daar hadden ze mij best aan mogen helpen herinneren.

©Suzanne
Foto: Romy Tweebeeke

 

Volgende maand schrijft Suzanne een nieuwe blog. Wil je oude blogs van haar lezen? Ga dan naar haar website NAHderbekeken.nl. Reageren op deze blog? Laat je reactie hieronder achter. 

Gepubliceerd op: 26-06-2019

Reacties

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord