UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
blog over persoonlijkheidsstoornis en zingeving
ayla blogt over haar persoonlijkheidsstoornis
Mijn ziekte/beperking Blog

In modderpoelen groeien de mooiste lelies

Ayla legt uit waarom lotgenoten zo belangrijk zijn in haar leven.

keer gelezen
1341

Ayla (29) is psychosegevoelig. In situaties waar psychoses op de loer liggen, schakelt zij de hulp van lotgenoten in. Het is fijn als iemand tegen je zegt: ‘Ik sta naast je’.

'Ik noem mijn lotgenoten liever vriendinnen'

Laatst gebeurde het me weer. Ik liep nietsvermoedend met een kop thee in mijn handen naar de kamer. Ik struikelde over een plint en de hete thee spatte over mijn handen. Brandwonden en een bezoek aan de huisarts tot gevolg. Ik belde mijn lotgenotenvriendin en sprak in: ‘Ing, je moet opnemen hoor. Ik heb je nodig. Ik ben in crisis.’

Hoe hard heb je je lotgenoten nodig als er dingen in je leven gebeuren die je niet begrijpt? Iemand die hetzelfde denkt, met je meeleeft. Dit voorval bewees dat maar weer eens. Want ondanks dat het om een paar kleine blaartjes ging, was ik psychisch behoorlijk in shock. Alsof er een trein ging denderen die me een enkele reis richting psychose wilde bezorgen.

Duidelijke afspraken

Gelukkig heb ik samen met mijn lotgenoten, die ik meestal en liever gewoon vriendinnen noem, duidelijke afspraken over wat we moeten doen als de ander in crisis is. Dat kan ik iedereen aanraden. Zo weten mijn vriendinnen bijvoorbeeld dat ik me heel erg ga terugtrekken als ik het moeilijk heb, terwijl ik dan juist wél contact kan gebruiken. Andersom bellen vriendinnen mij als ze een mindere dag of nacht hebben. Wanneer de één in crisis is, kan het best zo zijn dat het met de ander redelijk gaat en je elkaar dus uit de put kan trekken.

Van levensbelang

Ik heb ook tijdens mijn opname ervaren dat de steun die je elkaar kan geven en de ervaringsdeskundigheid die je samen deelt van levensbelang zijn. Hoe troosteloos de omgeving in het psychiatrisch ziekenhuis ook was, we hielden van elkaar. Een bepaalde blik of houding kon genoeg zijn om te zeggen: ‘Ay, daar ga je weer, je hebt een psychose’. Je hebt elkaar nodig. Zeker in een maatschappij die meer en meer individualiseert is het fijn en gezond als iemand tegen je zegt: ‘Ik sta naast je’. Waar professionele hulpverleners in mijn optiek nog wel eens een ik-sta-tegenover-jehouding hebben (helaas), zijn er lotgenoten die elk hun kennis en invoelingsvermogen hebben. Een knuffel kan genoeg zijn, en die kan een psychiater je niet geven.

Gelukkig en gezegend

Ik voel mij gelukkig en gezegend met de lotgenoten die ik heb leren kennen. Ze zeggen wel eens in modderpoelen groeien de mooiste lelies. Dat is ook zo denk ik. Als mijn ziekteperiode een modderpoel was, zijn mijn relaties die daaruit voortkwamen de lelies. Dus dat zit allemaal wel goed. Bovendien weet ik nu, anders dan vóór mijn psychosen, dat ik er niet alleen voor sta, en nooit zal staan. Dat sterkt me. Ik draag geen littekens met me mee van gebroken harten en hatelijke verhoudingen. Maar die brandwonden, die zie je nog wel even, vrees ik!

Ayla schreef al eerder blogs voor UWV Perspectief

Gepubliceerd op: 04-05-2016

Je kunt niet reageren op dit artikel

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord