UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Deverra staat in de regen met een paarse paraplu
Mijn ziekte/beperking Blog

‘Ik voel me schuldig dat ik ziek ben’

Een chronische ziekte bepaalt niet alleen jouw leven, maar ook dat van je omgeving. En daar kun je je best wel eens schuldig over voelen.

keer gelezen
54

Q-koorts en diverse lichamelijke klachten beïnvloeden het dagelijkse leven van Deverra, maar ook dat van de mensen om haar heen. Ze kan er niets aan doen, maar het gebeurt wel. En daar voelt ze zich vaak schuldig over.

Vooroordelen

  • Ben je ziek, dan doe je niet hard genoeg je best
  • Maak je vooruitgang, dan heb je al die tijd gedaan alsof
  • Deel je de realiteit, dan vraag je aandacht
  • Hou je je strijd voor jezelf, dan ben je niet echt ziek

De meest voorkomende vooroordelen, die maken dat ik me altijd wel ergens schuldig over voel. Het voelt alsof ik iets verkeerds gedaan heb, maar ik weet alleen niet wat. Soms bied ik zelfs mijn excuses aan: ‘Sorry dat ik ziek ben. En dat jij daar last van hebt.’ Gek genoeg voel ik me zelfs schuldig over dat ik ziek ben geworden. Had ik het kunnen voorkomen?

En dan is er nog: ‘Je moet wel positief blijven’. Bij zo’n uitspraak voel ik me schuldig wanneer ik fysiek of mentaal of misschien wel beide, een off day heb. Moet ik met een grote glimlach ten tonele verschijnen, doen alsof er niks aan de hand is, terwijl mijn lijf het uitgilt van de pijn, wanneer ik koorts heb of zwaar vermoeid ben? In deze uitspraak zit een oordeel verstopt wat bij mij een enorm schuldgevoel aanjakkert. Alsof het dáár aan ligt.

Ik schiet tekort

En dan is er de bijkomende schuld. Dat ik altijd moe ben, dat ik een uitkering heb en niet kan werken. Dat ik een gehandicaptenparkeerkaart heb, want er zijn toch mensen die ‘het’ veel erger hebben? Schuld over dat ik tekortschiet als vrouw wanneer ik me niet leuk aankleed, geen make-up op doe of nooit een schattig hakje kan dragen. Als vriendin omdat afspreken en het onderhouden van sociale contacten soms wel en soms niet gaat. Als mens omdat anderen altijd maar weer rekening met mij moeten houden.

Het voelt als een oplopende lening. Ik sta in het rood bij mijn omgeving. Kon ik deze schuld maar aflossen. Zonder schuldgevoel.

Reageren?

Wil je een reactie achterlaten op Deverra’s blog? Dat kan onder het artikel.

Gepubliceerd op: 06-09-2019

Reacties

Door Marianne op donderdag 19 september 2019, 12:09

Zo herkenbaar ben door een medische fout zwaar invalide elke dag een strijd.
Veel mensen snappen het niet.
Ik had vroeger veel (nep) vrienden.
Nu nog amper een handje vol.

Door Natascha op donderdag 19 september 2019, 15:44

Zo herkenbaar, het schuldig voelen waar je geen schuld aan hebt... en toch elke keer weer dat onaangename gevoel... de verwijten, de schreve gezichten, de teleurstelling, de energieloze dagen/maanden of zelfs jaren... de focus van een pannenlap en de onmacht. De talloze artsen, deskundigen en instanties waar je als zieke mee te maken krijgt, na 3 jaar heb ik zovaak het pad van het kastje naar de muur moeten afleggen dat, mocht ik ooit genoeg herstellen om weer te kunnen werken, ik als ervaringsdeskundig interieur stylist aan de gang zal kunnen gaan.
Een vicieuze cirkel waar bureaucratie en het gebrek aan kennis, mijn situatie alleen maar hebben verslechterd. Met heel veel liefde kijk ik naar mijn gezin. Ik ben niet meer de vrouw van voor mijn ziek zijn, ik ben geen leuk mens meer en dat vind ik vreselijk, ik voel mij ook daar heel schuldig over, maar helaas heeft de pijn dit met mij gedaan... een ingegroeid lontje, een totaal andere verschijning... sorry dat ik ik niet meer ben...

Door Sterre op donderdag 26 september 2019, 19:48

Chronisch ziek zijn is een harde les om echt je eigen leven te leiden. Volgens je eigen normen en waarden. En eigen behoeften, die je vaak pas echt leert kennen bij ziek zijn. Omdat je gedwongen wordt door je lijf om ernaar te luisteren. Ooit ergens gelezen: Doe wat je wil, gekletst wordt er toch. Ik zeg niet dat het makkelijk is. Maar leven volgens de agenda/ verwachtingen van andere mensen is niet te doen. Beterschap allen !

Door Sacha Wunderlich op donderdag 26 september 2019, 22:19

Het valt ook zo tegen hoeveel van je vrienden over blijven. Je leest het wel vaker of je ziet het wel eens in docu's, maar als het jezelf overkomt, is het toch nog zo pijnlijk. Je vraagt je onwillekeurig af of je zelf ook wel eens zo op anderen hebt gereageerd toen je nog gezond was. Of je zelf ook wel eens mensen met chronische aandoeningen hebt laten vallen. Ik hoop van harte van niet. De pijn die hiermee veroorzaakt wordt is zo groot en intens. Ook thuis is het zo zwaar. Ondanks, dat je vriendin enorm voor je heeft gevochten en je helpt, merk je tussen de regels door, dat ze er ook wel eens genoeg van heeft. En dan voel je je elke keer inderdaad weer heel schuldig. Goddank ben ik een positief ingesteld man. Anders is het leven wel eens bijna te zwaar om te leven. En als je zo'n gedachte hebt, voel je je weer schuldig naar je 10-jarige zoon. Gelukkig houdt hij me op de been...

Door Joke Klinkum op maandag 30 september 2019, 11:23

In mijn werk spreek ik veel mensen met een chronische ziekte die graag willen werken. Soms is dat voor nog maar een paar uur haalbaar. Helaas staan de werkgevers hier niet altijd voor open. Gelukkig in sommige gevallen kan ik er wel voor zorgen dat de benodigde aanpassingen haalbaar zijn voor een werkgever, dat mensen weer aan het werk kunnen. Hierdoor doen ze weer mee, ontmoeten nieuwe mensen en dragen weer hun steentje bij. Ik zie de mensen opbloeien.

Door Jenny op zondag 20 oktober 2019, 05:20

Ik herken bijna alles behalve het stukje over schuldig voelen. Ik ben van mening dat als je ergens niets aan kan doen je ook geen schuldgevoel kan hebben. Ik omschrijf het gevoel uitgebreider waar ik persoonlijk last van heb. Zoals teleurstelling in mijn lijf omdat ik bijv. niet meer kan werken of weer een afspraak moet afzeggen. Ook angst dat nog meer vrienden me laten vallen omdat ze me vermoeiend vinden of veranderd en ik me daardoor nog eenzamer moet voelen. Onrecht gevoel dat mensen mij veroordelen omdat ze niets aan mij zien. Ik ben enorm wantrouwend geworden en minder sociaal. Er is een hoop veranderd in mijn leven en daardoor ben ik ook veranderd, daar ben ik me goed bewust van. Maar ik weiger om naast alles wat ik aan ellende al met me meedraag me ook nog eens schuldig te voelen, voor iets wat ik zomaar cadeau gekregen heb en zelf het meest onder lijd...Ben benieuwd hoe alle uwv artsen kijken naar onzichtbare zieken wbt keuren, hoop dat die minder kortzichtig zijn....

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Reactie beperkt tot 1000 tekens, nog 1000 over

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord