UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
schrijven maakt kansen zichtbaar
schrijven maakt kansen zichtbaar
Mijn ziekte/beperking Blog

Schrijven maakt kansen zichtbaar

Iris ontdekte dat ze met haar blog inzicht krijgt in nieuwe kansen. Ze is trots op wat ze presteert, ook als het relatief kleine dingen zijn.

keer gelezen
629

Iris (60) ontvangt een WIA-uitkering sinds ze als gevolg van een versleten rug arbeidsongeschikt raakte. Al schrijvend realiseert zij zich met trots dat ze alles uit haar dag weet te halen.

'Elke hobbel die nog komt zal overkomelijk zijn'

Chronisch ziek zijn levert dagelijks de kans om te ontdekken dat je geestelijke veerkracht toch altijd groter is dan je denkt. Onlangs heb ik herdacht dat ik 10 jaar ziek ben. Deze mijlpaal heb ik beloond met het schrijven van het boek ‘Het verhaal dat verteld wil worden’, een boek voor en over mijn eerste kind. Het kind dat mij 40 jaar geleden moeder maakte. Boek Iris dat ze schreef voor haar kind

Respect voor mezelf

Het schrijven ging gepaard met zo veel lachen en huilen dat er flink wat tissues doorheen gegaan zijn. Door het schrijven kon ik terugkijken en zag ik de kansen en mogelijkheden in alle moeilijkheden. Ik zag dat elke crisis een kans is geweest om het anders en soms beter te doen. Nu, decennia later, kijk ik met respect terug op de vrouw die ik ben geworden. Met deze blog realiseer ik me dat ik alles te boven gekomen ben. Zelfs de periodes die in mijn herinnering behoorlijk zwart zijn. Want het is voorbij. De pijn van toen is nu een herinnering en boven alles ervaar ik een gevoel van trots. 

Overkomelijke hobbels

Vroeger noemde men mij trots, wellicht ook arrogant bij tijd en wijle. Nu ben ik op een andere manier trots. Trots omdat ik weet, dat elke hobbel die ik nog zal moeten nemen, overkomelijk zal zijn. Dagelijks worstel ik met iets simpels als aan- en uitkleden. Het kost me veel energie, die ik liever aan leuke dingen zou willen besteden. Tegelijkertijd geef ik mezelf elke dag weer de kans om als ik 's avonds in bed lig te beseffen dat ik er weer alles uitgehaald heb. Zelfs als alles niet veel voorstelt. 

Kansen zien

Door het schrijven van het boek voor mijn kind heb ik mijn kansen kunnen zien. Het geeft me de kracht om vol te houden ondanks toenemende pijnen. Het benauwt me vaak dat mijn dromen maar klein kunnen zijn. Ik durf af en toe groots en meeslepend zielig te zijn, omdat ik kan zien wat ik nog wel heb in mijn kleine wereldje. 

Terwijl het leven om me heen in volle vaart geleefd wordt, zit ik in mijn kleine bubbel en geniet van de grootse dingen die ik heb gepresteerd. Al was het alleen maar de kans die ik heb gegrepen om deze blog te schrijven.

Lees ook Iris’ eerdere blog:

Gepubliceerd op: 06-04-2017

Je kunt niet reageren op dit artikel

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord