UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
Vincent Bijlo is cabaretier
Vincent Bijlo kan boos zijn op zichzelf
Mijn ziekte/beperking Blog

Vincent Bijlo: Ik lach erom

UWV Perspectief vroeg Vincent Bijlo om een column over het thema boos. Dat was een lastige voor hem, want hij is nooit boos. Lach mee met Vincent en reageer op zijn column.

keer gelezen
1156

‘Au! Wie heeft hier dat klotenkeukenkastje open laten staan?’ Ik schreeuw het door het lege huis, er volgt uiteraard een oorverdovende stilte, want er is niemand. Ooo, dat schijtkastje. Ik wrijf over mijn hoofd. Dat wordt een bult. Ik moet natuurlijk een washandje pakken, het nat maken met koud water en tegen mijn hoofd houden, nou, ik dacht het niet, dat zielige gedoe, daar heb ik geen tijd voor.

Au, wat ben ik toch een zak ook zeg, wat een hufter, ik heb zelf dat teringkastje laten openstaan. Ik smijt het deurtje dicht met een fijne, keiharde knal. Er valt iets op de grond. Ik geef met mijn vlakke hand het deurtje nog een klap na, net goed, pak aan, deurtje! Ik voel een scherpe pijn in mijn handpalm. Deze pijn overstemt met gemak de pijn in mijn hoofd. Er loopt een straaltje bloed langs mijn pols.

Sukkel die ik er ben. Ik sloeg het deurtje zo hard dicht dat het handgreepje eraf viel. Aan het schroefje, waarmee het greepje bevestigd was, heb ik mijn hand opengehaald.

‘Zie je nou wel,’ schreeuw ik, zo hard dat de vuile vaat angstig wegkruipt in de verste hoek van het aanrecht, ‘zie je nou wel dat kwaad worden geen enkele zin heeft, geen enkele!!!!!’ Ik ga met een hand op zoek naar een pleister, die ik uiteraard niet vinden kan. Ik vind alles, in het laatje waar de pleisters horen te liggen. De kurkentrekker, een doosje gebrailleerde paracetamol, een koppelstukje voor de tuinslang, alles, tot een rubberen ring voor het espressoapparaat dat we al lang niet meer hebben aan toe, maar geen pleisters.

De kraan, de kraan, mijn hand onder de kraan. Ik draai de koude kraan open. Een straal kokend heet water loopt over mijn hand, ik had net een minuut geleden warm water gebruikt, eigen schuld, had ik aan moeten denken. Ik stamp op de grond. Ik tel tot tien, ik kom niet verder dan vier. Niet dat ik niet weet dat vijf na vier komt, ik ben niet achterlijk, maar omdat ik moet lachen. Ja, lachen ja, ik moet lachen. Om de belachelijkheid van alles, de belachelijke belachelijkheid.

Wat een nutteloze woede, wat een verspilling van energie, waar slaat deze kwaadheid nou toch weer op? Dat ik, uitgerekend ik nou zo kwaad word. Ik, die altijd zegt dat kwaad worden geen enkele zin heeft, omdat je niet kwaad kunt zijn op een handicap. Er is namelijk niemand die je die handicap moedwillig heeft aangedaan. Ja, je kunt kwaad worden op jezelf, maar tot wat leidt dat? Tot zelfhaat. Wie zichzelf een lul vindt, vindt de anderen geen haar beter.

Ik lach. De straal koud water koelt mijn hand. Na een minuut draai ik de kraan dicht, blaas mijn hand droog en ga buiten in de zon zitten nadenken over een stukje voor UWV Perspectief. Het moet gaan over woede. Dat vind ik een zeer moeilijk onderwerp, ik ben namelijk nooit kwaad.

'Ik ben nooit kwaad'

Bent u vaak kwaad of lacht u erom? Ik ben benieuwd naar uw reactie. Lees hieronder de reacties van andere lezers.

Reacties van lezers

Heel herkenbaar verhaal, boos zijn is op zich van tijd tot tijd prima maar het moet uiteraard wel passen bij de situatie, hetgeen in dit geval niet zo is. Ik moet direct denken aan het boek dat ik heb gelezen over zelfcompassie, een aanrader. Compassie voor jezelf, waarom reageer je zo boos op je eigen fouten, iedereen maakt fouten. Het is een onderdeel van het leven. Behandel jezelf zoals je je beste vriend zou troosten bij dergelijke "fouten". Sterkte.

Wirtjo Venema

***********************

Ik ben geïnteresseerd in preventie en hoe ik slimmer kan zijn dan die ezel die zich meermaals stootte aan die ene steen (lichte vorm van ezeldementie?). Voor mijn keukenkastje heb ik, ipv één breed deurtje, twee halve (breedte) deurtjes geïnstalleerd. Het bots-probleem is hierdoor gehalveerd. Tegelijk heb ik er, ipv 90 graden, (bijna) 180 graden scharnieren opgezet waardoor de kans op een nare botsing bijna nihil is geworden.

In Engeland heb ik kranen gebruikt die letterlijk meteen koud water gaven direct nadat ik gloeiend heet water had gebruikt. Dat was zeer prettig. Ik hoop dat deze tips even waardevol zijn als diepe compassie.

Theo Bruning

***********************

Ben ik wel eens kwaad? Eh ja, vaak zat en vaak om nutteloze omstandigheden omdat ik zelf niet uitkijk of omdat ik zelf dingen ben vergeten, zoals Vincent beschrijft in zijn column over het keukenkastje. Dat het deurtje nog open stond, die vergeet ik ook regelmatig. Ik ben behoorlijk slechtziend, aan 1 oog blind en de andere ziet nog ongeveer 20% en dan doe je je regelmatig zeer.

Maar de kwaadheid gaat vaak snel over en dan denk ik na over hoe het de volgende keer beter kan doordat ik dit soort voorvallen kan vermijden. Nadenken dus en meteen het deurtje dicht doen! En zo geldt dat voor meerdere dingen.

Ik herken veel dingen in Vincent's columns en moet er vaak om lachen hoe hij dat neer weet te schrijven. Ik vind hem als mens dan ook heel knap, niet van buiten maar van binnen. Je kunt wel kwaad blijven zitten nukken maar dat helpt je niet verder want niemand anders dan jij kunt iets aan het voorval doen wat er net gebeurd is. Ja dan lach ik er vaak om!

Simone van der Tuin

***********************

Ik vond het een bekend verhaal. Af en toe word ik wel kwaad op mezelf en een minuut later denk ik: waarom ben ik eigenlijk boos? En dan heb ik een 'aha moment' en moet ik wel eens lachen om mezelf. Dan denk ik: Wat ben ik toch ook een muts dat ik om een klein dingetje boos moet worden!

groetjes Angelique

***********************

Ik ben nooit boos. Het kost me nl. enorm veel energie om boos te worden of zijn. En aangezien ik MS heb, en de vermoeidheid bij mij grote parten speelt, moet ik bij alles nadenken, of het echt nodig is. Af en toe wil ik daar niet bij nadenken. Zoals dat ik ineens vond dat de bedbank maar een verdieping lager moest. Daarvoor moest hij een trap af. Ik had daar hulp bij nodig van m'n tiener, die daar natuurlijk helemaal geen zin in had om dat zware ding met mij naar beneden te sjouwen. Uit ongeduld zei ik: Nou dan doe ik het zelf wel. Wat natuurlijk niet ging. Ik ontsta ineens in een razernij van boosheid en gefrustreerdheid omdat ik hulp nodig heb. Dat ik tekeer ga en ga gillen en huilen. Want ik word nooit boos, maar sla blijkbaar om zoiets simpels een stap over. Uit onmacht. Mijn dochter wijst mij er rustig op dat ik niet zo moet flippen. Ze heeft gelijk. Ik moet niet zo over de top gaan. Ik kan ook GEWOON eens boos worden. Zo veel mensen doen dat. Waarom ik dan niet??

Mirjam 

Gepubliceerd op: 27-08-2013

Lees meer over

Blind of slechtziend

Reacties

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord