UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
blog over autisme en solliciteren
bioloog blog
Mijn ziekte/beperking Blog

Wat een verandering: nooit een bioloog, wel werkloos

Irene, veelbelovend biologe, wordt langdurig werkloze met afstand tot de arbeidsmarkt. Hoe ga je om met dit gevoel van falen?

keer gelezen
1796

Het leven van Irene (31) ziet er veelbelovend uit. Ze studeert biologie aan de universiteit en kijkt uit naar een interessante baan. Maar het syndroom van Asperger gooit het roer in haar leven om. En om … en om. En die veranderingen gaan vaak zonder dat Irene het eigenlijk wil.

'Het voelt alsof ik heel erg gefaald heb'

In mijn leven is heel veel veranderd. Als kind ben ik door mijn vaders werk vaak verhuisd. Ik heb in verschillende provincies van Nederland gewoond. Maar ook heb ik op verschillende plekken samengewoond, alleen gewoond, opnieuw samengewoond. Deze veranderingen zijn elke keer aanleiding tot veel stress, door het syndroom van Asperger is het extra zwaar om met veranderingen om te gaan.

Geen baan op universitair niveau

Mijn studie aan de universiteit verliep zonder problemen. Daarna kwam echter de moeilijkste verandering van allemaal: ik ben van veelbelovende afgestudeerde biologe veranderd in een langdurig werkloze met een afstand tot de arbeidsmarkt. Vooral die laatste verandering valt me zwaar. Door mijn Asperger is het moeilijk in te schatten wat ik moet doen om aan het werk te komen, wat ik tegen wie moet zeggen en wat er nou eigenlijk van me verwacht wordt in een baan. Maar bovenal merk ik dat bij banen op universitair niveau meestal van je verwacht wordt dat je zelfverzekerd bent, alles meteen kunt en weinig tot geen hulp nodig hebt. Maar ik heb voor iedere baan wel echt een gedegen inwerktijd nodig.

Pijnlijk

Afgelopen weekend was ik op de alumnidag* van mijn oude universiteit. Daar ontmoette ik allemaal ex-studiegenoten die succesvol zijn en een goede baan in hun vakgebied hebben. Mij zal dat nooit lukken, een baan op mijn niveau in mijn vakgebied, al solliciteer ik iedere dag. Dat is best pijnlijk, want dat voelt alsof ik heel erg gefaald heb of dat er iets mis is met me. Heel lang kan ik dan vrolijk en optimistisch blijven doen, maar na het zoveelste succesverhaal op de afsluitende borrel brak ik. Daarom heb ik een oproepje aan Wajongers zoals ik, die nooit iets met hun hoge opleiding kunnen doen en die daarmee om hebben leren gaan. Hoe is het jou gelukt om je over dit gevoel van falen heen te zetten? Ik bedoel: wat zeg je dan tegen jezelf? Daar ben ik heel benieuwd naar. 

*dag van oud-studenten

Hoe is het nu met ... Irene

2 jaar na deze blog vertelde Irene opnieuw haar verhaal aan de redactie van UWV Perspectief. Wat blijkt? Haar situatie is inmiddels heel erg veranderd. Lees hoe het nu met haar gaat in haar blog 'Droom wordt waarheid'.

Gepubliceerd op: 16-10-2015

Lees meer over

Autisme Solliciteren Tips

Je kunt niet reageren op dit artikel

Door Susanne Vermeeren op dinsdag 20 oktober 2015, 14:24

Dag Irene,
Nooit geweten dat jij Asperger hebt! Verklaart voor mij nu wel bepaalde dingen tijdens de lessen...(herinner je nog dat ik je ooit mijn armbandje gaf zodat je de juiste kant opdraaide tijdens een dansje?). Respect! Mijn jongste zoontje heeft ook Asperger en ik weet dus wat er bij komt kijken, de wereld is net wat anders, niet minder, maar anders, als je maar weet hoe je er mee om moet gan en blijkbaar beseffen ze dat in de arbeidsmarkt nog niet helemaal en laten ze daardoor een hele goede en vooral betrouwbare kracht schieten.
Jij komt er wel.
XSuus

Door mignonnie op woensdag 21 oktober 2015, 13:17

Irene,

Ik denk jij vindt
dat falen is
wat anderen vinden, naar ik denk
omdat ik het niet vind
wat jij denkt
maar denken moet van jou
omdat ik heb wat jij hebt:
hoge opleiding die anderen vinden wat hoort
waar ik vind horen wat het innerlijk vindt:
dat het MAG wie ik ben
ook al ben ik zoals hoort
voor wie mij ziet
volgens hem, niet mij
omdat waar ik maar kom
mensen vinden van mij wat ik niet ben:
ieder wat anders
al naar gelang wie mij bekijkt
waar jij makkelijk lijkt
met je éénvoudige persoon-volgens-anderen
zonder beseffen dat wie kijkt zoals ik
één MENS ziet: die ben IK

Mignonnie

Door Anonymous op woensdag 21 oktober 2015, 16:38

Discriminatie gewoon, en politiek blijft maar doof stom blind doen.
Daarom moet er ook gewoon baan garanties komen.

Door ruud meels op woensdag 21 oktober 2015, 22:32

Dag Irene,

In onze samenleving wordt erkenning dikwijls gekoppeld aan betaald werk. Ik leer steeds beter dat dit een beperkte zienswijze is waarmee de samenleving zichzelf en veel mensen en hun kwaliteiten tekort doet. Geleidelijk aan ben ik mijn situatie/geschiedenis gaan aanvaarden, kan ik enigszins trots zijn op wat ik ondanks alles heb bereikt/mogen doen.
Ondertussen probeer ik via onbezoldigd werk - pfsamenwerken@gmail.com - mijn ervaring en kwaliteiten te benutten en uit te breiden. Interessante contacten, geen stress, concrete resultaten.

Ik wens je van harte toe dat dit ook op jouw pad komt. Je hebt de samenleving veel te bieden, er is veel te ontdekken over je verborgen kwaliteiten/mogelijkheden.

Ruud

Door ilovescience op maandag 26 oktober 2015, 11:42

Hallo Irene,

Ik herken het gevoel van falen enorm. Ik worstel ook met dat probleem en heb ook nog geen weg gevonden om dat naast mij neer te kunnen leggen. Ik heb mijn VWO diploma gehaald en ging studeren en had al allemaal plannen gemaakt voor de jaren erna. Maar tijdens mijn studie werd ik ziek en moest ik mijn studie staken tijdens het tweede jaar. Vreselijk vond ik. Na een paar jaar heb ik weer een poging gedaan en dat ging goed dacht ik en ik haalde alles makkelijk tot het derde jaar en ik aan mijn stage moest beginnen. Weer werd ik door mijn ziek zijn onderuit gehaald. Ik heb een enorm gevoel van falen, want ik weet dat ik de theorie van de universiteit gewoon zou kunnen. Maar uitzicht op ooit nieuwe studie is er nog niet. Groetjes

Door Marjolein Koudstaal op maandag 26 oktober 2015, 16:17

Beste Irene,

Zeg nooit nooit en laat je niet door een diagnose of een verleden of een uitkering in een hoek drukken. Noch door het schijnbare succes van studievrienden e.d. Lees de boeken van Temple Grandin (hoogleraar met Asperger), ga kijken bij hoogbegaafheid en volwassenen (ihbv.nl) en lees een aantal boeken over Introvertie en bepaal hoe jij je leven wilt leven. Uitkeringen zijn een bedenksel van de maatschappij bedoeld om niet armoede terecht te komen - dat dat scheef is gegaan en een oordeel is geworden is niet jouw of mijn schuld. O ja, ga kijken bij een website over basisinkomen en richt je op duurzame ontwikkelingen - als biologe zal dat toch mogelijkheden moeten bieden. Hoe dan ook: jij bent als mens gewoon de moeite waard!

Door stokstaartje op vrijdag 30 oktober 2015, 16:50

Bedankt voor de lieve en behulpzame reacties! Het is fijn om in ieder geval te weten dat ik niet de enige ben met dit probleem en deze gevoelens.

Door silvia op zondag 1 november 2015, 00:35

Hoi Irene,

Jouw verhaal is heel erg herkenbaar voor mij. Ik ben intelligent genoeg en zou nu een 'geslaagd' leven moeten hebben, maar ik loop keer op keer stuk op de maatschappij; mijn karakter zal er zeker mee te maken hebben, maar ik geef ook onze prestatiegerichte, ongeduldige en overspannen samenleving schuld. Ik kan namelijk wel degelijk presteren op mijn eigen manier. Ik probeer daarom het woord 'falen' zoveel mogelijk te schrappen en stel mijn eigen doelen. Ik probeer mezelf te blijven ontwikkelen en uit te dagen. Precies zoals ik het zou doen in een 'normale' baan/ omgeving (wat dat ook moge zijn). Het gaat erom dat je met voldoening invulling aan je leven kunt geven. Betaald of niet; het maakt me niet uit. Falen bestaat niet ;)

Door Egidius (Giedi… op zondag 1 november 2015, 10:43

Asperger of niet: ik vind het goed om trouw te blijven aan de belangrijkste bron van kennis. Cogito ergo sum schreef Descartes eens over de basishouding van de wetenschapper. De vraag die nu vanuit de arbeidsmarkt komt als 'persoonlijkheids kwalificaties' strookt niet met deze basis-wetenschappelijke-attitude. Veel 'wetenschappers' met een goede baan hebben hun ziel aan de duivel verkocht. Ik heb het niet laten gebeuren (ben bijna 60) en heb er geen moment spijt van gehad. Fijn te lezen dat je aan jezelf trouw blijft.

Door Harrie op zondag 1 november 2015, 22:09

Het is heus geen gevoel van falen hoor.
Het is de kortzichtigheid van de werkgever die denken dat je minder dan de rest kunt presteren.
Die denken maar aan een ding:€€€€€€€€€.
Ik ben ook al 'n paar jaar werkloos en solliciteer me rot,maar ze willen mij niet meer hebben omdat ik te oud ben.
Ik wens je veel succes verder.

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord