UWV PLATFORM VOOR EN DOOR MENSEN MET EEN ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSUITKERING
chronisch ziek is geen vakantie
chronisch ziek is geen vakantie
Mijn ziekte/beperking Blog

Ziek zijn en een uitkering: één grote vakantie

Maruschka zit ziek thuis. Pijnlijk dat de buitenwereld dat vaak als ’vakantie’ ziet.

keer gelezen
1768

Maruschka (29, Wajong-, WGA- en ZW-uitkering) lijdt sinds haar 18e aan een angststoornis. 99% van haar tijd is ze bezig met het corrigeren van haar ademhaling en gedachten zodat ze niet gaat hyperventileren. Geen situatie om te benijden. Toch krijgt ze regelmatig vreemde reacties op het feit dat ze ziek thuis zit met een uitkering.

'Ze bekijken mij met afgunst'

‘Wat doe jij eigenlijk voor werk?’

‘Ik zit op dit moment ziek thuis met een uitkering.’

‘Dus je werkt helemaal niet?

‘Nee op het moment niet.’

‘Echt? dat lijkt me heerlijk, gewoon niet te hoeven werken!’ 

Ook al heb ik echt het woord ‘uitkering’ genoemd, ergens horen zij het woord ‘vakantie’. Je ziet ze denken aan alle dingen die zij zouden doen in mijn positie. Elke dag lekker uitslapen, koffiedrinken met vriendinnen, lekker uit eten of naar de bioscoop. Urenlange wandelingen, elke dag sporten en eindelijk de tijd om je familie te bezoeken. Eigenlijk zou het leven bijna perfect zijn. Wanneer ze uit hun droom wakker worden, bekijken ze mij met een soort afgunst: ‘Jij boft maar’.

Slechte dagen

Ik kamp met goede en slechte dagen. Op goede dagen houd ik mijn ademhaling en gedachten in bedwang. Op slechte dagen lukt dat minder. Op slechte dagen willen mijn gedachten nog wel eens ongecorrigeerd naar boven blijven komen en hebben ze ineens een grotere geloofwaardigheid. En mijn lichaam pakt zijn kans: meer angst, meer gedachten. En ergens deze dagen lijkt de gedachte om er een einde aan te maken niet meer heel erg fout. En lijkt het ergens wel een goed idee. En dan is het echt genieten van mijn ‘vakantie’: mooie uitstapjes naar de crisisdienst, een beetje sightseeing bij de apotheek. Gevolgd door uren van een prachtige medicijnenroes welke maakt dat ik niet van de bank afkom en mijn eigen naam niet zo goed meer weet. De dagtripjes gaan die weken gezellig naar therapie. Heerlijk over mezelf en mijn problemen praten. Top. En zo ga ik een tijdje door totdat ik weer in betere dagen terechtkom. Nee, ik bof maar.

Uitzichtloze vakantie

De ironie van dit hele verhaal is nog wel dat ik het werk waar ik voor opgeleid ben daadwerkelijk leuk vind. Ik ben pedagogisch medewerker en het plezier en de voldoening die ik daar altijd uit haalde, mis ik heel erg. Dus doe mij en anderen die chronisch ziek zijn een plezier: benijd ons niet langer om onze uitzichtloze ‘vakantie’.

Liefs, Maruschka

Bovenstaande blog is een bewerking van een eerder geplaatste blog op de website Justliveblog.nl.

 

Herken jij wat Maruschka beschrijft? Reageren mensen ook weleens zo op jouw situatie? Wat is de meest botte opmerking die jij ooit naar je hoofd kreeg? Hoe reageert jij dan?

Laat hieronder je reactie achter.

Gepubliceerd op: 05-02-2016

Reacties

Door Jurian op donderdag 11 februari 2016, 12:16

Ik heb al meer dan 26 jaar een AAW - Wajong uitkering en ben 100% afgekeurd op Psychische gronden.
Daarnaast ben ik ook nog eens chronisch ziek ( Coltis Ulcerosa + ziekte van Crohn ) waardoor ik heel erg vaak ontzettende zware buikpijnen kan hebben en dan vaak meer als een week amper iets kan eten.
Hierdoor ben ik de afgelopen jaren al meer dan 35 kg afgevallen.
En dit heeft me lichgamelijk ook nog eens erg verzwakt.

Ook ik heb vaak last van haters in mijn woonomgeving ( buren ) die er de pest in hebben dat ik thuis ben en een uitkering heb.
Ik heb ze verteld dat ik ziek ben en vaak veel pijn heb, maar daar gaan ze gewoon aan voorbij !
Volgens mij wordt deze intolerantie veroorzaakt door toedoen van de Politiek en de Media

Door Jurian op dinsdag 16 februari 2016, 16:39

ik heb zelfs buren ( snotneuzen van ongeveer 20 jaar oud ) en die zeggen me zelfs geen gedag als ze me tegenkomen in het flatportiek.
Omdat ze er de pest in hebben dat ze zelf elke dag met grote tegenzin naar hun werk moeten !!!
Maar het is mij overduidelijk dat jonge stel zelf ver boven hun stand leeft.
Ik denk dat ze barsten van de schulden !
Dat moeten ze zelf weten.
Maar laten ze dan niet hun financiële frustraties op een ander projecteren !!!

En hoe aardig ik ook tegen deze buren ben !
Ik heb ook uitgelegd dat ik chronisch ziek ben !

Ze hebben er gewoon de pest in dat ik thuis ben.

Door Lerrie op woensdag 6 april 2016, 00:47

Je zou is kunnen proberen om je angst uit te lachen. Ik heb inmiddels al bijna 100 grappen over schizofrenie verzameld en bedacht en dat heeft voor mij van schizofrenie een kans en een grote leraar gemaakt. Ik geloof heel erg dat een goede grap sterker is dan de grootste angst. Ik lach nu met heel mijn omgeving schizofrenie uit en mensen maken ook grappen over mijn schizofrenie en dat haalt het uit de abnormaliteit. Het taboe gaat er af. Ik heb nu eigenlijk helemaal nergens meer angst voor. Dat komt omdat ik schizofrenie nu al 10 maanden elke dag uitlach. Terwijl ik vier jaar geleden nog een psychose had en overal bang voor was. Ik was zelfs zo bang, dat ik door de angst niet meer kon praten. Ik heb er een blog over geschreven bij het uwv. Het duurde bij mij wel even voordat ik de eerste grap bedacht, want ik was niet gewend om zo te denken. Daarna ging het snel en had ik binnen twee dagen 15 grappen verzameld. ttps://perspectief.uwv.nl/blog/waarom-ik-grappen-maak-over-schizofrenie

Door Mahayana op zaterdag 16 april 2016, 13:05

Ik heb het niet in mijn directe omgeving, maar af en toe zijn er toch mensen die dan zeggen:
'Oh ja je geniet gewoon nog even van je uitkering..je kan toch wel wat terug doen voor de maatschappij??'

Ook ik zit thuis door psychische klachten en vaak probeer ik rustig uit te leggen dat het niet altijd mogelijk is om simpelweg wat terug te doen voor de maatschappij.
Maar het heeft voor mij meer effect..op momenten dat veel mensen het zeggen, voel ik mij teleurgesteld in mezelf.
Je gaat negatief denken over jezelf, wat ervoor zorgt dat je nog dieper wegzakt en de kans nog kleiner wordt dat ik weer kan gaan werken.

Ik was goed opweg met opbouwen van werk(van 1x per week 2,5 uur naar 2x per week 2,5 uur)maar het werd toch teveel en ik ga weer terug naar 1x per week 2,5 uur. Dit is toch een klap in mijn gezicht, want waar de meeste niet-zieke mensen geen probleem hebben met 40u werken, kan ik niet eens 5u per week aan.

Gelukkig kan ik er vaak wel mee omgaan.

Door Frits Brands op woensdag 6 juli 2016, 21:00

Heb veel psychiatrische klachten bipolaire stoornis de ziekte van Crone slapen slecht en slechte benen met spataderen en zwaar door gezakte voeten . Longembolie gehad 2 weken in 2011 in coma gelegen , evenwicht balans en een 4 voudige buikbreuken en ik werk geen 10 uur maar wel 20 uur bij de post bij Ability te Uithuizen met een zwaar korset om de buik ben nu al 5 week thuis en werken mag niet en wil wel afgekeurd worden !
Wil dat ze mij serieus nemen heb er al 40 jaren arbeidsverleden .
Kom maar met een voorstel of nodig mij uit voor een gesprek !
Slapen wil niet meer maar geen een wil naar mij luisteren .

Reactie toevoegen

Laat hieronder je reactie achter. Het betekent een verplicht veld

Deze website maakt gebruik van cookies. Gaat u hiermee akkoord?

Ja, ik ben akkoord